Read Snow Country & Thousand Cranes by Yasunari Kawabata Edward G. Seidensticker Kazuo Ishiguro Online

snow-country-thousand-cranes

This book presents English translations of two short novels by the 1968 recipient of the Nobel Prize for Literature. Snow Mountain is a nuanced love story involving a discouraged urbanite (Shimamura) and a rural geisha (Komako). Shimamura is tired of the bustling city. He takes the train through the snow to the mountains of the west coast of Japan, to meet with a geisha heThis book presents English translations of two short novels by the 1968 recipient of the Nobel Prize for Literature. Snow Mountain is a nuanced love story involving a discouraged urbanite (Shimamura) and a rural geisha (Komako). Shimamura is tired of the bustling city. He takes the train through the snow to the mountains of the west coast of Japan, to meet with a geisha he believes he loves. Beautiful and innocent, Komako is tightly bound by the rules of a rural geisha, and lives a life of servitude and seclusion that is alien to Shimamura, and their love offers no freedom to either of them. Thousand Cranes is another love story. This melancholy tale uses the classical tea ceremony as a background for the story of a young man's relationships to two women, his father's former mistress and her daughter....

Title : Snow Country & Thousand Cranes
Author :
Rating :
ISBN : 9780140181180
Format Type : Paperback
Number of Pages : 204 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

Snow Country & Thousand Cranes Reviews

  • Levan Tsutskiridze
    2019-01-11 06:52

    ლექსებს რომ რიტმი აქვთ ვიცით. რომანების წაკითხვასაც უნდა თავისი რიტმი და ჩემი აზრით, განსაკუთრებით ეს ამ ორი რომანის კითხვისას არის საჭირო. იასუნარი კავაბატას „თოვლიანი მხარე“ და „ათასფრთიანი წერო“ ისეთი რომანებია, კითხვის დამცხრალი ტემპი რომ სჭირდება. არაა ეს ისეთი ნაწერები, ერთი მისვლით რომ გადაყლაპავ, ჩაიკითხავ ბოლომდე, ან მოგეწონება ან არა და დამთავრდა. აქ კი ვუტრიალე და ვუტრიალე ზოგიერთ პარაგრაფს მრავალჯერ. ზოგჯერ მაქვს ხოლმე ასე მოთხრობებში, წავაწყდები რაღაცას შიგნით და ვკითხულობ ათასგვარად. „კიკუჯი სახლს რომ მიუახლოვდა, ვარდისფრად აელვარებული ცის ტატნობი თანდათან ჩაქრა, მუქ ვარდისფრად აელვარებული საღებავი თანდათან ჰორიზონტისაკენ ჩაიწურა, იქ, სადაც ეს-ესაა მიმწუხრის მზე ჩაესვენა და ცის დასალიერი დაფიონმა ააპრიალა.“ („ათასფრთიანი წერო“) ასეთ რამეებს იოლად ვერ „ჩაარაკრაკებ“ ხოლმე. ამას ახლა მეორე სათქმელთან მივყავარ ამ კაცის რომანებზე.ადამიანთა ამბები ამ რომანებში სულ არ არის მხოლოდ ადამიანთა შორის მომხდარი ისტორიები. ეს არის ურთიერთობები საგნების, გარემოს, ნივთების და ჩაის გარშემო - მათ შორის და მათთან ერთად და არა მხოლოდ მათ ფონზე. აქ საგნებსა და ნივთებს, ბაღებსა და ხეებს, ტოტებსა და ყვავილებს, არანაკლები მნიშვნელობა აქვთ, ვიდრე იმას, თუ რას საუბრობენ პერსონაჟები. ამ ორივე რომანში ადამიანების გაგება მხოლოდ ამ საგნების, მოვლენებისა და ნივთების მოცემულ დროსა და ვითარებაში არსებობის, განლაგების თუ ფერის კონტექსტში გაიგება და ვერავითარ შემთხვევაში ცალკე. ნახეთ ეს: „ქუჩაში სეირნობისას არაერთი ლამაზი, გემოვნებით ჩაცმული ქალი შევნიშნე. ქალაქის ბოლოს გვირაბს რომ მივუახლოვდი (გვირაბის თავში, ჩემს მხარეს, კლდე მეწამული ფოთლებით იყო გადაწითლებული, ბოლოში, გასასვლელთან კი მწვანე ხავსი ჰქონდა მოდებული), თეთრსვიტრიანი ლამაზი ქალიშვილი შემომხვდა, რომლის არაჩვეულებრივი სილამაზე მწვანე ხავსის ფონზე კიდევ უფრო თვალშისაცემი იყო.“ („ათასფრთიანი წერო“). ამიტომაც ვთქვი დასაწყისში, რიტმის აღება რომ უნდა ერთგვარი, კითხვისთვის და მერე ადამიანების სხვა საგნებისა და მოვლენების შორის დანახვა. ხოდა თუ ამ რიტმს აიღებთ მერე უკვე მელოდიასაც გაიგებთ. მიდის ასე მოთხრობა ადამიანებზე, კაცზე, რომელიც „მოგზაური კაცის მსუბუქი სევდით შეპყრობილი“ (ეს აღწერა ძალიან მომეწონა, თვითონაც ბევრს ვმოგზაურობ და ძალიან ნაცნობი შეგრძნებაა) მატარებლის ვაგონში მგზავრობისას ლამაზ ქალს გადააწყდება, მაგრამ პირდაპირ შეთვალიერებას, გამოლაპარაკებაზე რომ არაფერი ვთქვათ ზედმეტ სითამამედ თვლის, მით უმეტეს რომ ქალი ავადმყოფ კაცთან მგზავრობს. და უყურებს მთელი გზა ამ ქალის თვალებს ირიბად - ვაგონის ფანჯარაში არეკლილს და ხედავს გარეთ, მინდორში დანთებული კოცონი როგორ ირეკლება იმის სახეზე: „ანაზდად, ქალს სახეზე მინდორში აბრდღვიალებული ცეცხლის ათინათი მოეფინა, მაგრამ ათინათმა შორეული ცეცხლის შუქი ვერ დაჯაბნა, თუმცა ვერც ცეცხლმა აჯობა საკუთარ ათინათს - ათინათმა ქალის სახე მთლიანად მოიცვა, მაგრამ ვერ აანთო, ვერ აავარვარა, ვინაიდან ეს თავად ცეცხლი კი არა, იმ ცეცხლის მხოლოდ ცივი და შორეული ნათება იყო. აი, ცეცხლის ათინათმა სარკეში არეკლილ თვალში ჩაიხედა, შიგ შუქად ჩადგა და საღამოს ბინდისფერ ტალღებში მოკიალე, იდუმალებით მოცულ ციცინათელას დაამსგავსა.“ („თოვლიანი მხარე“). აუცილებლად ჩამოკრავს მელოდია თქვენ გონებაში ასეთი ეპიზოდების შემდეგ. ორივე ნოველა სევდითაა სავსე, სევდით, რომლებიც სავსეა სინატიფით და სიყვარულით. „თოვლიანი მხარეში“ კაცს უყვარს ახალგაზრდა გეიშა და ასევე ქალი, რომელიც მატარებელში შეხვდება. მაინც მარტოსულია ეს კაცი და ასე მოგზაურობს გაუთავებლად ოჯახსა და თოვლიან მხარეს შორის საყვარელი ქალის მოსანახულებლად. რომანის ბოლოს აღწერილი ხანძარი და სიკვდილი მიწაზე, ხოლო ირმის ნახტომით მოხატული უსასრულო და მუდმივი ცის კონტრასტიცა და ერთიანობაც ჯადოქრულადაა დაწერილი, „ათასფრთიანი წერო“ კიდევ უფრო რთული ამბავია, სადაც ახალგაზრდა კაცს გარდაცვლილი მამის „მემკვიდრეობაში“ ორი მისი ყოფილი საყვარელიც რჩება, რომლებიც ძალიან ღრმა, სამუდამოდ დამამჩნეველ ღარებს ავლებენ მისი ცხოვრების ზედაპირზე. და არა მარტო ისინი, არამედ მათი ოჯახები, მათი შვილები და ის ფაიფურიც კი, რომლებიც ხელიდან - ხელში, ოჯახიდან ოჯახში, ერთი საყვარლიდან მეორე საყვარლის ხელში გადადის, მანამ სანამ, ისინიც ისევე საბედისწეროდ არ გადაეყრებიან მათივე მეწყვილეს, როგორც რომანის პერსონაჟები. “ათასფრთიანი წეროს“ კითხვისას ჯერ ძალიან დრამატული ინტიმური ურთიერთობების მომსწრე ხდები, მერე თანდათან იღვიძებს შენში ყოველდღიური საქმეების გამო სადღაც შორს გადახვეწილი შეგრძნებები, უფრო მეტად, სულ ცოტათი მაინც უკეთესი ხდები და ბევრად უფრო სევდიანიც - არა მხოლოდ პერსონაჟების ბედის გამო, არამედ იმიტომაც, რომ სამყარო ასეთი მშვენიერი, ადამიანი კი ესოდენ იდუმალია.

  • Georgia
    2019-01-19 11:59

    What is it about tradition that inevitably drives our lives? For better or worse we are the ghosts of our parents,their habits and their heartaches lie close to the surface of who we've become despite our running from that truth. In the end these elevated traditions define us and turn the mundane into the infinite, ceaselessly emptying and filling our collective cup with misery and joy. Kawabata skillfully defines this truth using the tea ceremony. Our lives remain untouched by the beauty that surrounds us for it is the ugliness that transforms us, inevitably marking everything that we rise againist and bow down before. What nourishes us from the cup transforms us into the vapor forever stirred by the bamboo whisk.

  • Mery Jokhadze
    2019-01-20 05:06

    ამდენი სევდა საიდან აქვთ,ამ იაპონელებს):

  • Layla Chkhetiani
    2019-01-03 08:57

    სუსხიანი ზამთარი და იაპონელებისთვის დამახასიათებელი მუდმივი სევდა - ზაფხულში არ უნდა წაიკითხო :\

  • Luka Qiria
    2019-01-20 11:04

    თოვლიანი მხარე წავიკითხე, წერო - არა. მომეწონა, ასეთი სინაზე, შეიძლება ითქვას, ჩემ მოკლე ლიტერატურულ პრაქტიკაში არ შემხვედრია... მესიამოვნა, რომ ამ ნაწარმოებში თითქმის არ მიგვრძნია ევროპა, ამერიკა და არაფერი, გარდა იაპონიისა. ყველაზე საინტერესო პერსონაჟი, ვფიქრობ, კომაკო გამოდგა და მიუხედავად იმისა, რომ კავაბატა თითქმის არაფერს ამბობს იოკოზე, უფრო დიდი ლტოლვა მეტის გაგებისა, მქონდა კომაკოს მისამართით, რომელიც აბსოლუტურად უცნაურია: ადამიანი, რომელშიც ერთდროულად ცხოვრობს როგორც სიმშვიდე, ისე ქაოსი...მძიმე ამბავია, პატარა, მაგრამ ტევადი რამეა და ჯერჯერობით (ჯერჯერობით!) "ათასფრთიანი წერო"-ს გვერდით გადავდებ...

  • Vivienne
    2019-01-15 07:08

    The two novellas contained within are exquisitely written and embody the Japanese ideal within art and literature of mono no aware, the beauty of sadness.I was fascinated by Zen when I was young and especially by the tea ceremony, which features in Thousand Cranes. Haunting and melancholic.

  • Sissi
    2019-01-14 13:11

    One of my very special books.

  • Diane
    2018-12-27 07:15

    Synopsis of Snow Country from product description: To this haunting novel of wasted love, Kawabata brings the brushstroke suggestiveness and astonishing grasp of motive that earned him the Nobel Prize for Literature. As he chronicles the affair between a wealthy dilettante and the mountain geisha who gives herself to him without illusions or regrets, one of Japan's greatest writers creates a work that is dense in implication and exalting in its sadness.Synopsis of Thousand Cranes from product description: With a restraint that barely conceals the ferocity of his characters' passions, one of Japan's great postwar novelists tells the luminous story of Kikuji and the tea party he attends with Mrs. Ota, the rival of his dead father's mistress. A tale of desire, regret, and sensual nostalgia, every gesture has a meaning, and even the most fleeting touch or casual utterance has the power to illuminate entire lives--sometimes in the same moment that it destroys them.

  • Milena
    2018-12-31 06:56

    Всъщност оказа се, че прочетох само "Хиляда жерава". "Снежната страна" я нямаше в e-book изданието, което намерих и свалих. Беше на български, но имам чувството, че е превеждано от руски и че на места се губи от нюансирането и красотата на японския текст - бих искала да мога да го прочета в оригинал. Действието се развива на фона на ритуалите по чайната церемония и вездесъщата японска съзерцателност - един мъж е влюбен в бившата любовница на починалия си баща и в нейната дъщеря. Самото действие всъщност е оскъдно, почти статично. Отношенията между героите се разкриват посредством жестове, мисли, предисторията на чашки за чай и пресичането на пътищата им с персонажите от историята. Кавабата впечатлява, омагьосва, води в един друг свят - далеч от реалността, от рутината и познатите ни неща.

  • Heather
    2018-12-29 09:03

    This book makes me wish I knew Japanese so I did not have to read the translated version. Beautiful imaginery paints a wonderland-like setting in the reader's mind. Subtle character development leaves the reader to finish the stories in their own minds. Excellent read.

  • Anna
    2019-01-08 11:07

    It's shocking I had actually read Yuriguni (yes,I am more used to say it in romaji) I a long time ago in Chinese, and I haven't realized it.I pretty much like Japanese books, of the reveal of humanity and the poetic beautiful language, despite the fact I couldn't speak Japanese.

  • katy
    2019-01-20 12:12

    Intricate details of the Japanese tea ceremony provide the backdrop to this novel which features a young man trapped by his deceased father's complex relationships with three women. The young man lacks the will to escape repeating his father's behavior, but one of the women finally lets him go.

  • Matt
    2018-12-26 06:57

    Two short novels in one collection - both stories of misbegotten romantic entanglements, so topically not really what I go for, but the prose and storytelling style is noteworthy and certainly different from what American novels tend to offer.

  • Travis James
    2018-12-30 11:03

    It was a very detailed book that really captured my attention in the later pages. The ending still left me a little upset but in a good way.

  • Michael Critz
    2018-12-28 05:18

    Literature as artistry. These stories really touched me emotionally. I feel lucky to read something when the time is right in my life.

  • Patricia
    2019-01-20 11:17

    I loved Snow Country! It was exquisitely lyrical and poignant. Thousand Cranes was very good, but a bit more difficult for me to get through.

  • Alexander Ellis
    2019-01-07 05:13

    I would recommend reading this book as slowly as possible. intersperse the chapters and your exclusive will be more enjoyable. I think i rushed it.

  • Helen
    2018-12-29 13:04

    Absolutely fantastic! My new favourite author! A wonderful emotional style of writing with plenty of references to nature.

  • Malemnganbi
    2019-01-18 11:13

    thousand cranes is awesome!! i dint really like snow country as much as the latter.

  • misty
    2019-01-10 12:17

    A nice depiction of the Japanese way of living and feeling life.

  • Kieran
    2019-01-02 08:22

    Snow Country is short, took 14 years to complete and is one of the saddest stories I've ever read.

  • Richard Bentley
    2019-01-15 08:21

    In Japanese society, there is so much that is left unsaid. The three novels by Kawabata that I have read bring this out so clearly, without giving understanding.

  • Jmolentin
    2019-01-14 05:10

    Read these in college, don't remember anything,except that it was very Japanese.