Read Ο Συνταγματάρχης Λιάπκιν by M. Karagatsis Μ. Καραγάτσης Online

Ο Συνταγματάρχης Λιάπκιν

Η πρώτη κριτική για τον "Συνταγματάρχη Λιάπκιν""Οι "λευκοί Ρώσοι" που έχουν καταφύγει στην Ελλάδα αρχίζουν ν' απασχολούν και την φιλολογία μας με την περιπέτεια και το δράμα της ζωής των. Ο "συνταγματάρχης Λιάπκιν" είναι ο τίτλος νουβέλας ενός νέου λογοτέχνου που παρουσιάζεται με το ψευδώνυμο Μ. Καραγάτσης.Η όλη σύνθεσις του έργου αυτού φανερώνει διηγηματογράφο με ζωηρή έμΗ πρώτη κριτική για τον "Συνταγματάρχη Λιάπκιν""Οι "λευκοί Ρώσοι" που έχουν καταφύγει στην Ελλάδα αρχίζουν ν' απασχολούν και την φιλολογία μας με την περιπέτεια και το δράμα της ζωής των. Ο "συνταγματάρχης Λιάπκιν" είναι ο τίτλος νουβέλας ενός νέου λογοτέχνου που παρουσιάζεται με το ψευδώνυμο Μ. Καραγάτσης.Η όλη σύνθεσις του έργου αυτού φανερώνει διηγηματογράφο με ζωηρή έμπνευση [...]. Αν και η διάθεση του είναι επαναστατική, εν τούτοις δεν κάνει φιλολογία πολιτική. Τον ενδιαφέρουν περισσότερο τα πράγματα, η μοίρα των προσώπων, η ζωή των, οι ανυψώσεις και οι καταπτώσεις των, το θλιβερό κατάντημα των.Στην πνευματική δημιουργία του είναι φανερό ότι έχει επιδράσει η ρωσική φιλολογική τεχνοτροπία, η σχολή της. [...] Είναι ένας αξιοπρόσεκτος μαθητής της. [...] Έργον ζωντανής φαντασίας, μια γνήσια φιλολογική σύνθεσις".Μιχ.Ροδάς "Νέα Βιβλία. Ο συνταγματάρχης Λιάπκιν""Ελεύθερον Βήμα"Τρίτη 28 Μαρτίου 1933...

Title : Ο Συνταγματάρχης Λιάπκιν
Author :
Rating :
ISBN : 9789605030490
Format Type : Hardcover
Number of Pages : 270 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

Ο Συνταγματάρχης Λιάπκιν Reviews

  • Jenny
    2019-02-12 23:01

    "-Θεέ μου,δεν πιστεύω πια σε σένα. Δεν πιστεύω πια σε τίποτα. Κι όμως προσεύχομαι· γιατί απ'την παλιά πίστη απομένει η θύμηση... Θεέ μου,συχώρα τον αμαρτωλό."Πολύ ωραίο βιβλίο του Καραγάτση,με πρωταγωνιστή έναν άνθρωπο άκρως αντιπαθητικό στα μάτια μου. Η ιστορία του Λιάπκιν δεν με συγκίνησε,ούτε μπορώ να πω ότι μου κίνησε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον-άλλα ήταν τα στοιχεία που με έκαναν να διαβάζω με προσήλωση:-Οι περιγραφές. Ειδικά για κάποιον που έχει μεγαλώσει στη Λάρισα,οι περιγραφές της πόλης και των γύρω περιοχών,του θεσσαλικού κάμπου,του ποταμού,του Ολύμπου δεν μπορούν παρά να φέρουν χαμόγελο στα χείλη. Προσωπικά,με έκαναν να εκτιμήσω εκ νέου κάποια στοιχεία του τόπου μου και να αναζητήσω πληροφορίες σχετικά με συνοικίες και πλατείες που αναφέρονται στο βιβλίο,τις οποίες δεν γνώριζα.-Τα ηθογραφικά στοιχεία. Πάντα με ενδιαφέρουν,αλλά εδώ ένα τικ παραπάνω!Η λαρισαϊκή κοινωνία,η επαρχιώτικη "αριστοκρατία",η αντιμετώπιση των ξένων και η αντίδραση στα σκάνδαλα με διασκέδασαν πολύ,ιδιαίτερα όταν αναγνώριζα σε αυτά μια κάποια διαχρονικότητα!-Οι βαθύτεροι προβληματισμοί. Με κυριότερο αντιπρόσωπό τους τον Αρκάνωφ,βλέπουμε να ερμηνεύεται στο βιβλίο ολόκληρη η ρωσική επανάσταση και να κατακρίνεται η υποκρισία των ξεπεσμένων Ρώσων αριστοκρατών,οι οποία τάσσονται με σφοδρότητα κατά των Μπολσεβίκων. Τα βαθύτερα αίτια της ανάπτυξης της επανάστασης και οι λόγοι για τους οποίους δεν υπάρχει γυρισμός αναλύονται με ουσία,ψυχραιμία και αντικειμενικότητα που με άφησε έκπληκτη.-Οι δευτεραγωνιστές. Ήρωες και ηρωίδες που πλαισίωσαν τον Λιάπκιν για λιγότερο ή περισσότερο χρόνο,ήταν για μένα πολύ πιο ενδιαφέροντες από τον ίδιο. Ο Αρκάνωφ,ο διευθυντής και η γυναίκα του,οι καθηγητές της σχολής κι άλλοι πολλοί,με αποκορύφωμα τη Λιούμπα.Θα ήθελα τόσο πολύ να διαβάσω ένα βιβλίο με πρωταγωνίστρια τη Λιούμπα!Όλα τα παραπάνω,σε συνδυασμό με τη μοναδική γραφή του Καραγάτση,δημιουργούν ένα βιβλίο το οποίο με κέρδισε,με προβλημάτισε και μου άνοιξε την όρεξη για πληροφορίες σχετικά με την τοπική ιστορία και τη ρώσικη λογοτεχνία. Τί παραπάνω να ζητήσει κανείς;Αφαιρώ μισό αστεράκι λόγω του ανεκδιήγητου Λιάπκιν και κλείνω με μια φράση του Αρκάνωφ: "Και τώρα πού είναι τα mea culpa μας;"

  • jo
    2019-01-25 17:16

    https://cherrybookreviews.wordpress.c...Το βιβλίο αυτό το αγόρασα ένα απόγευμα Τετάρτης απο ένα απίστευτο μαγαζί με μεταχειρισμένα βιβλία στο κέντρο της Αθήνας. Είναι ένα πολύ παλιό σχεδόν ετοιμόρροπο κτίσμα και μέσα είναι γεμάτο με βιβλία. Όταν λέω ότι είναι γεμάτο, το εννοώ. Ντάνες με βιβλία απο το πάτωμα μέχρι το ταβάνι, μικροί διάδρομοι όπου ίσα χωράς να περάσεις δημιουργούν την εντύπωση πως βρίσκεσαι μέσα σε ένα λαβύρινθο βιβλίων και τα ρουθούνια σου γεμίζουν με την μυρωδιά του κιτρινισμένου χαρτιού. Το αγαπώ αυτό το μέρος και είναι το πιο φτηνό μαγαζί για βιβλία που ξέρω. Απο εκεί αγόρασα την δεύτερη έκδοση του Συνταγματάρχη Λιάπκιν (μαζί με άλλα δύο δικά του), δυστύχως όμως δεν είναι αυτή η έκδοση που διάβασα. Λίγες μέρες αργότερα μια γλυκιά κοπέλα που έτυχε να γνωρίσω πρόσφατα μου έκανε δώρο μια νεότερη, την οποία και την διάβασα σε δυο μέρες.Απο όσο γνωρίζω αυτό είναι το πρώτο διήγημα που έγραψε ο Καραγάτσης. Στην γραφή του έλειπε η μεστότητα, η ωριμότητα που είχαν τα άλλα έργα του που έχω διαβάσει, παρόλα αυτά την απόλαυσα.Αν όχι για την ιστορία καθε αυτή, σίγουρα ναι για τις υπέροχες περιγραφές της Λάρισας. Παρόλο που δεν αγαπώ τις υπερβολικές περιγραφές θεωρώ ότι σε αυτό το βιβλίο δούλεψαν ωραία και χάρισαν τον όγκο που έλειπε απο την κατά τα άλλα επίπεδη ιστορία. Ενω συνήθως σκιογραφεί τους χαρακτήρες του με μεγάλη μαεστρία στον Συνταγματάρχη Λιάπκιν έχασε λίγο την “μπάλα” και έκανε ένα λάθος που δεν συμπαθώ, έβαλε τον Λιάπκιν να κάνει πράξεις που δεν ήταν του χαρακτήρα του. Ο Λιάπκιν παράτησε τα πάντα στην Ρωσία και έφτασε στην Λάρισα φτωχός και καταμόναχος. Στην προσπαθειά του να επιβιώσει καταφέρνει να φτιάξει μια ζωή για αυτόν που είναι βαμμένη με τα χρώματα της Ρωσίας και την τότε ζωής του, πράγμα που δεν τον βοηθάει να γίνει ένα με την χώρα που ζει τώρα και τον σπρώχνει στα όρια της καταστροφής. Η ξενιτιά είναι ένας αόρατος χαρακτήρας στο βιβλίο, κυνηγάει τον Λιάπκιν σα μια λάμια έτοιμη να τον καταβροχθίσει και να τον βυθίσει σε μια λίμπο. Ούτε στην Ρωσία, ούτε στην Λάρισα δεν βρίσκεται ο Λιάπκιν, παρά μόνο μέσα στο μυαλό του.Αυτό που με χάλασε στο βιβλίο ήταν οι γυναικείοι χαρακτήρες. Είχα απο καιρό αντιληφθεί τον μισογυνισμό του Καραγάτση, σε αυτό το βιβλίο κατάλαβα τι ακριβώς ήταν αυτό που μισούσε στις γυναικές. Ο Καραγάτσης δεν έφτιαχνε κακούς γυναικείους χαρακτήρες, έφτιαχνε πρόστυχους χαρακτήρες για να μπορεί μετά να φέρνει την καταστροφή τους μέσα απο το σεξ. Οι γυναίκες του έχουν το θράσος να θέλουν το σεξ, να αγαπούν τους άντρες και για αυτό τις καταδικάζει είτε να είναι οι πονεμένες και κακοποιημένες σύντροφοι, είτε οι άπιστες, άκαρδες γυναίκες που παρατούν τους άντρες αναλόγως τα κέφια τους. Α, υπάρχει και η τρίτη, η ανέραστη, η κακιά.Κλισέ.Η ιστορία δεν έχει κάποιο θέμα το οποίο κίνει τον αναγνώστη. Είναι ένα βιβλίο που βασίζεται στην δύναμη των χαρακτήρων του, στην περίπτωση αυτή όχι και τόσο μεγάλη. Θέλει να είσαι χαλαρός για να το απολαύσεις. Όπως όλα τα βιβλία του έτσι και αυτό κυλάει νεράκι, οι παράγραφοι του είναι η χαρά του εραστή της λογότεχνίας. Ακόμα και όταν ανακαλύπτεις την ανωριμότητα του λογοτέχνη ανάμεσα στις προτάσεις, δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις το ταλέντο που είναι φανερό και που ξέρεις ότι θα ανθίσει ακόμα πιο πολύ στα επόμενα έργα του.Δεν είναι μυστικό πως αγαπώ τον συγγραφέα, σπάνια θα ανακηρύσσω κάποιον λογοτέχνη “αγαπημένο” μου, αλλά ο Καραγάτσης αξίζει την ατέρμονη αγάπη μου. Ακόμα και αν είμαι σίγουρη πως θα τον αντιπαθούσα απο κοντά, δεν αφήνω όλα αυτά να σταματήσουν την απόλαυση που μου χαρίζουν τα βιβλία του. Θα ήθελα να είχε αφήσει πίσω του δεκάδες βιβλία να διάβαζω μέχρι τα βαθειά γεράματα μου.

  • Ioannis Savvas
    2019-01-21 20:58

    Μία από τις ωραιότερες νουβέλες της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας είναι Ο συνταγματάρχης Λιάπκιν. Ο Μ. Καραγάτσης (πραγματικό όνομα, Δημήτρης Ροδόπουλος) είναι ένας αριστοτέχνης της αφήγησης, με πλούσια γλώσσα, ζωντανή εικονογράφηση και κοφτερή ψυχογραφία των ηρώων του. Η δόμηση του χαρακτήρα του ήρωα γίνεται ύπουλα και προσφέρεται αβίαστα. Τα γεγονότα εναλλάσσονται με ταχύτητα μυθιστορήματος αστυνομικής λογοτεχνίας. Και η παρουσίαση της επαρχιώτικης ζωής του λαρισινού κάμπου (μα και κάθε γωνιάς της ελληνικής επαρχίας) είναι πιο αληθινή από ποτέ.Ο Νταβίντ Μπορίσιτς Λιάπκιν είναι ένα παιδί της ρωσικής στέπας που μισεί τους μπολσεβίκους. Πρόκειται για πραγματικό πρόσωπο, που έζησε και εργάστηκε στη Λάρισα.“…έν΄ αόρατο σιδερένιο χέρι τού άρπαξε την καρδιά και σταμάτησε τους παλμούς της…”Τι είναι όμως τελικά αυτός ο Ρώσος συνταγματάρχης; Ένας στυλοβάτης της ηθικής; Ένας άθλιος μέθυσος; Ένας στυγνός δολοφόνος; Εραστής; Βάρβαρος; Η ανάγνωση είναι ευχάριστη και η επίγευσή της ανάμικτη, η ιδανική συνταγή για ένα καταπληκτικό πεζογράφημα.

  • Zoi Gkatziona
    2019-01-28 23:21

    Ο Καραγάτσης μέσα από το έργο του καταφέρνει να χτίσει ολοκληρωμένους ανθρώπινους χαρακτήρες και να φωτίσει τα μύχια της ψυχής και της σκέψης τους.Ο Νταβίντ Μπορίσιτς Λιάπκιν είναι ένας απ' αυτούς.Γοητευτικές οι περιγραφές του θεσσαλικού τοπίου και η ανθρωπογεωγραφία της περιοχής.

  • Έλλη Δ
    2019-01-21 01:19

    http://stonasterismotouvivliou.blogsp... "Ο Συνταγματάρχης Λιάπκιν", ένα κοινωνικό δράμα πολιτικών αποχρώσεων, με το "πάθος της ψυχής" στην πιο τραγική του διάσταση. Το έργο έχει βασιστεί σε ένα αληθινό, ειδεχθές πρόσωπο (Ρωσο Συνταγματάρχη του τσαρικού καθεστώτος- εμιγκρέ επί Μπολσεβικισμού που επι Κατοχής έγινε βασανιστής των ναζί!)Αυτός όμως έιναι μόνο μια αφορμή-δεν προκειται για βιογραφια αλλα για ξεκάθαρη μυθοπλασία.Το βιβλίο του Καραγάτση αυτονομήθηκε πολυ σύντομα από τον πραγματικό Συνταγματάρχη, για να διαγράψει τη δική του αυτεξούσια πορεία κλείνοντας τον ηθικό κύκλο του ήρωα πολύ πριν την Κατοχή. Άλλωστε το 1933 (χρόνος πρώτης έκδοσης)τίποτα δεν προμήνυε τις τραγικές εξελίξεις του Πολέμου.(Γι αυτό εδώ, θα κριθεί στην αμιγώς μυθοπλαστική του διάστασηΠΕΡΙΛΗΨΗΜετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης, πολλά άλλοτε μέλη της πάλαι ποτέ ελίτ της Ρωσίας, κατέφυγαν ως διωκώμενοι πολιτικοί πρόσφυγες στην Ευρώπη- και στην Ελλάδα.Ανάμεσα στους "Λευκούς" Ρώσους εμιγκρέδες της Ελλάδας, βρέθηκε κι ο χήρος Συνταγματάρχης του τσαρικού στρατού, Νταβίντ Μπορίσιτς Λιάπκιν, ο οποίος με την έλευση των Μπολσεβίκων έχασε αξιώματα, σπίτι και κόρη.Φτάνοντας στην Ελλάδα, κατάφερε να διοριστεί επιστάτης κι αρχισταβλίτης της Γεωργικής Σχολής στη Λάρισα. Με αναμνήσεις από τη ρωσική γη και τα περασμένα του μεγαλεία να τον κατατρύχουν, ο Λιάπκιν θα προσπαθήσει να προσαρμοστεί στη νέα του ζωή και τον κοινωνικό υποβιβασμό του- με σύντροφο πιστό το ποτό... Η συνάντηση του με συμπατριώτες του, ξεπεσμένους όπως αυτός, θα αναζωπυρώσει τη σβησμένη φλόγα της ρώσικης φυλής και θα ανεγείρει πάθη θανάσιμα. Η προσπάθειά του Λιάπκιν να δημιουργήσει νεά οικογένεια δε θα επιφέρει την αναγέννηση που ίσως προσδοκά.Μια ακόμη απρόσμενη συνάντηση θα ξυπνήσει τα φαντάσματα της συνείδησής του, που θα ορθωθούν τρομακτικά, σε μια μάχη ψυχής αμείλικτη...ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣΟ "Συνταγματάρχης Λιάπκιν" του Καραγάτση αποτελεί ένα τολμηρό ψυχογραφικό δράμα, γεμάτο πολιτικούς προβληματισμούς, που κορυφώνονται σε ένα υπαρξιακό κρεσέντο, αποζητώντας την κάθαρση.Η τόλμη του έργου αναδεικνύεται ακόμη περισσότερο , αν συνυπολογίσουμε την εποχή όπου γράφτηκε- στα 1933- με τα φασιστικά κινήματα να θεριεύουν και τον μικροαστισμό να κινεί τις επιλογές των απλών ανθρώπων, ενώ η κομμουνιστική ιδεολογία αναδύεται διεθνώς κι εμπνέει αγώνες για κοινωνική αναμόρφωση."Ο Συνταγματάρχης Λιάπκιν" το πρώτο μυθιστόρημα που έγραψε ο Μ. Καραγάτσης σε ηλικία μόλις 25 ετών.Αποτελεί το πρώτο μέρος της Τριλογίας με τίτλο "Εγκλιματισμός Κάτω Από το Φοίβο" η οποία συμπληρώνεται από τον "Γιούγκερμαν" και τη "Μεγάλη Χίμαιρα". Κοινός παρονομαστής και των τριών έργων είναι πως στο επίκεντρο έχουν ξένους ήρωες-"εμιγκρέδες"- που μετά τον ξεπεσμό τους, πασχίζουν να ορθοποδήσουν στην Ελλάδα κι η αποτυχία τους, τούς οδηγεί στην ηθική κατάπτωση και τον όλεθρο.Ως πρωτόλειο έργο, ο Συνταγματάρχης Λιάπκιν είναι το πιο σύντομο και απλούστερο έργο από τα τρία, και με λιγότερο δουλεμένους τους περιφερειακούς χαρακτήρες, εντούτοις διατηρεί μια δυναμική που κλιμακώνεται για να κορυφωθεί αριστουργηματικά.ο Καραγάτσης πλέκει το μύθο του, σε μια γλώσσα απλή- ενίοτε σκληρή.Μια γλώσσα χωρίς πολλά καλολογικά στοιχεία, με ένα λεξιλόγιο που δε γοητεύει- γεμάτη καθημερινές εκφράσεις και μια ποιότητα που αναδεικνύεται από τα νοήματα και την παραστατικότητά της. Μέσα από αυτή, ο συγγραφέας συνθέτει όμως δυνατές εικόνες και σκιαγραφεί υποδειγματικά τον ήρωά του ως το τέλος. Η πλοκή του ρέει γοργά σε γραμμική πορεία, χωρίς πλατειασμούς ή εκτεταμένες περιγραφές- με κάποια μεγάλα χρονικά άλματα, στοιχείο που θα αποστασιοποιούσε τον αναγνώστη από τον ήρωα αν δεν υπήρχαν κάποιες πραγματικά συγκλονιστικές στιγμές, είτε σε επίπεδο στοχασμών, είτε σε επίπεδο εξελίξεων.Ο Καραγάτσης, λοιπόν, παρακολουθεί τον μετασχηματισμό του ξεπεσμένου άρχοντα σε έναν άνθρωπο που ισορροπεί ανάμεσα στη φιλοπονία του βιοπαλαιστή και στα ντοστογιεφσκικού τύπου πάθη του κοινωνικού παρία.Ένα από τα στοιχεία στον "Λιάπκιν" είναι ότι το ερωτικό στοιχείο παρουσιάζει μια ελέυθεριότητα ωμή και άκρως προκλητική για τους θεσμούς της εποχής τουΟ "Συνταγματάρχης Λιάπκιν", όμως, περάν της κοινωνικής του χροιάς, έχει κι έναν βαθιά πολιτικό χαρακτήρα, καθώς με "αυτόν" ο συγγραφέας επιχειρεί μια αποτίμηση της πρόσφατης τότε (1933)Οκτωβριανής Επανάστασης του 1917 και της ανατροπής που έφερε στην άλλοτε φεουδαρχική Ρωσία.Η ματιά του Καραγάτση είναι εμφανώς αστική, άρα αντικομμουνιστική- χωρίς όμως να παραχαράσσει γεγονότα.Η κορύφωση του φινάλε στον "Συνταγματάρχη Λιάπκιν", επαναφέρει τον προσανατολισμό του έργου από τη συλλογικότητα στην ατόμικότητα. Εδώ αναβιώνουν σκηνές αρχαίας τραγωδίας, με τον κεντρικό μας ήρωα στην περιδίνηση μιας αυτοκριτικής ακούσιας ίσως αλλά αμείλικτης, που μας προσφέρει μια ηθική διαπάλη που παραπέμπει στο Έγκλημα Και Τιμωρία".Το άδικο αίμα "πνίγει" τον απεχθή ήρωα σε έναν κολασμένο χορό ανελέητων, αναπόδραστων Ερινυών, που ο συγγραφέας ιχνηλατεί κεντώντας τη φρίκη σε μια σκηνογραφία μποντλέρική- ποτισμένη θάνατο κι όνειρο. Ένα φινάλε αυθεντικά ποιητικό, που φέρει την κάθαρση εκείνη που αναμορφώνει αριστοτελικά και τον θεατή- αναγνώστη.Η ατομική διαδρομή του Λιάπκιν οδηγεί μοιράια στο συμπέρασμα ότι το άτομο κατέχει την απόφαση της προσωπικής του έκπτωσης ή της ψυχικής του αρμονίας και δε δικαιούται να αναζητά κοινωνικά άλλοθι για την απόφαση του να ταχθεί στην οδό της Απωλείας.Για όλα αυτά, ο "Συνταγματάρχης Λιάπκιν" αποδείχθηκε η ιδανική αρχή για τον νεαρό τότε πεζογράφο Καραγάτση κι έδωσε δείγματα της μεγάλης του κλάσης, που τον ανέδειξε σε κορυφαίο Έλληνα μυθιστοριογράφο τον 20ο αιώνα- μετά φυσικά από τον παγκόσμιο φιλόσοφο Καζαντζάκη. Δέδε ΕλισσάβετTO ΠΛΗΡΕΣ ΑΡΘΡΟ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ "ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ"http://stonasterismotouvivliou.blogsp...

  • Panagiotis Bazoukis
    2019-01-21 19:18

    Φοβερο βιβλιο...η γλωσσα γραφης ειναι υπεροχη και καθολου κουραστικη...για οσους ζουν η εχουν ζησει στη Λαρισα σαν φοιτητες θα τους ξυπνησει θυμισες γιατι διαδραματιζεται στη γεωργικη σχολη διπλα στο ΤΕΙ Θεσσαλιας

  • Αθηνά Λυκούδη
    2019-01-24 17:04

    Εξαιρετικός Καραγάτσης, αλλά όσο δυνατές ήταν οι τελευταίες δέκα σελίδες δεν ήταν ολόκληρο το βιβλίο. Η "συζήτηση" Λιάπκιν και Αρκάνωφ θα με προβληματίζει για πολύ καιρό.

  • Γιώργος
    2019-02-09 17:58

    4.5 starsΠόσο καλό βιβλίο είναι ο "Συνταγματάρχης Λιάπκιν"!! Θα λεγα πως η πλοκή είναι κάπως αδύναμη και για αυτό το βαθμολόγησα με 4.5 αστέρια μα όλο το υπόλοιπο είναι εκπληκτικό! Κυρίως η προσπάθεια εγκλιματισμού του Λιάπκιν (όπως είναι κ το όνομα της τριλογίας:Εγκλιματισμός κάτω από τον Φοίβο) στο θεσσαλικό κάπο κ ιδιαίτερα τη Λάρισα. Ο ελληνικός ήλιος κ Λίβας σιγοτρώνε την ψυχή του Νταβίντ Μπορίσιτς Λιάπκιν αλλά φυσικά όχι μόνο σωματικώς μα κ την ψυχή του. Η ψυχή του, που τόσα χρόνια ποτίστηκε από το ρούσικο χώμα δεν μπορεί να ζήσει στην Ελλάδα την χώρα του Φοίβου Απόλλωνα...-Δία, Απόλλων, Αθηνά, Αφροδίτη, Διόνυσε! είσαστε πολύ μεγάλοι για να σας νιώσω εγώ, ο Ασιάτης. Είσαστε πολύ απροσπέλαστοι.Ο ήλιος, ο Λίβας είναι ανελέητοι...

  • Ευόνι
    2019-01-18 17:00

    Χαρούμενος ανθρωπος ο Λιαπκιν, χαιρεσαι να τον συναναστρεφεσαι <3

  • Rena
    2019-02-16 23:05

    Άλλο ένα βιβλίο του Καραγάτση που διαβάζεται απνευστί. Και φυσικά ένας Καραγάτσης δεν διαβάζεται ποτέ μια φορά.

  • Giannis M.
    2019-01-27 21:22

    Ανήκει και αυτό στην τριλογία του Καραγάτση «Εγκλιματισμός κάτω από τον Φοίβο», μαζί με την «Μεγάλη Χίμαιρα» και τον «Γιούγκερμαν». Είναι ίσως το πιο αδύναμο βιβλίο της τριλογίας, ίσως γιατί ήταν το πρώτο. Καλά δοσμένοι χαρακτήρες και ήρωες άλλοτε άγιοι και άλλοτε δαίμονες. Ο Λιάπκιν, ρώσος αξιωματικός, φθάνει στην Ελλάδα μετά το ξέσπασμα της Οκτωβριανής Επανάστασης αναζητώντας κάπου να φτιάξει από την αρχή τη ζωή του. Το παρελθόν του όμως δεν πρόκειται να του χαριστεί. Όλα όσα κουβαλάει μέσα του θα τον εκδικηθούν.

  • Dimitris_Ks
    2019-02-15 23:12

    Ο Καραγάτσης γι'άλλη μια φορά μαγευτικός σε αυτή την υπέροχη νουβέλα!!!Ένα πράγμα που αγαπώ πολύ στη γραφή του είναι ότι γράφει πάνω στο ψυχισμό των ηρώων του χτίζει το ψυχολογικό υπόβαθρο τους με υπέροχο τρόπο!!!

  • Al Capwned
    2019-01-24 00:03

    Η περιγραφή των χαρακτήρων είναι εκπληκτική, αλλά οι ανατροπές και ο τρόπος με τον οποίο γίνονται στα τελευταία κεφάλαια με ξένισε κάπως.

  • Elizabeth
    2019-02-13 18:18

    Κυριολεκτικά το ρούφηξα!

  • Stelios
    2019-01-18 20:05

    3 1/2 stars

  • Χρήστος Αναστασόπουλος
    2019-01-18 18:53

    Εξαιρετική γραφή!!!