Read მოგზაურობა ყარაბაღში by Aka Morchiladze Online

მოგზაურობა ყარაბაღში

ეს წიგნი პირველად 1992 წელს, თანამედროვე საქართველოსთვის ყველაზე მძიმე დროს გამოიცა.ამიტომ აკა მორჩილაძის პირველი რომანი ფართო საზოგადოებისთვის უცნობი დარჩა,მაგრამ ლიტერატურის მოყვარულებს დღემდე ახსოვთ იგი.”ქალაქელი ბიძის შვილისა და მეძავი გოგოს სიყვარული ტრივიალური ისტორიით, ომით არეული ქალაქის ცხოვრები სურათებითა და სამი-ოთხი სხვა ცნობილი ილეთით შედგენილი ეს წიგნი, მაინცეს წიგნი პირველად 1992 წელს, თანამედროვე საქართველოსთვის ყველაზე მძიმე დროს გამოიცა.ამიტომ აკა მორჩილაძის პირველი რომანი ფართო საზოგადოებისთვის უცნობი დარჩა,მაგრამ ლიტერატურის მოყვარულებს დღემდე ახსოვთ იგი.”ქალაქელი ბიძის შვილისა და მეძავი გოგოს სიყვარული ტრივიალური ისტორიით, ომით არეული ქალაქის ცხოვრები სურათებითა და სამი-ოთხი სხვა ცნობილი ილეთით შედგენილი ეს წიგნი, მაინც გამოვიდა ამბავი რაღაცაზე - ალბთ, ხელფეხშებორკილ, უბედურ და პატიოსან ბიჭზე, რომელმაც ბევრი არაფერი იცოდა ქვეყანაზე, თუმცა ხვდებოდა, რა არის ცუდი და ძალიან უჭირდა...” (ნაწყვეტი რომანის II გამოცემის წინასიტყვაობიდან)ზოგი კი მიიჩნევს, რომ ”მოგზაურობა ყარაბაღში” მწერლის საუკეთესო რომანია....

Title : მოგზაურობა ყარაბაღში
Author :
Rating :
ISBN : 9994030094
Format Type : Hardcover
Number of Pages : 167 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

მოგზაურობა ყარაბაღში Reviews

  • Steve
    2019-05-17 18:22

    (by the Georgian primitivist Niko Pirosmani (1862-1918))So, my first text by a Georgian author, and by a complete accident it is Aka Morchiladze's (b. 1966) Journey to Karabakh (1992). Told in the first person by Gio, the 20-something slacker son of a businessman/mafioso, the story is a slangy slice of life, at least if that life includes a drive with a slacker friend from Tbilisi to Azerbaijan in a rattletrap Lada to buy kilos of marijuana for a dealer in Tbilisi, a drive through a Georgian republic torn by civil war(*) into a completely corrupt Azerbaijan,(**) a drive along ruined winter roads through roadblocks manned by militiamen like those in eastern Ukraine now. Gasoline is rare; not even the name of the Azeri dealer is clear... And then things go really bad.Totally lost on the mudtrack Azerbaijani country roads, they end up in Nagorno-Karabakh, where the Azeris were having themselves a war with the Armenians, and the Azeri National Guard take their money, car, identity papers and throw them into a cellar jail cell. That is just the beginning of the involved plot.The adventures are interesting, but they seem to be just a support structure on which to hang what actually interests the author - the cast of characters - totally ordinary people stumbling around through life in a kind of daze, obsessed with themselves. Much like Gio himself. A rather normal good-for-nothing, he had fallen in love with a reluctant prostitute; his family stepped in and separated them. Gio then found new depths of slackness, which, of course, is part of the reason why he found himself on this harebrained trip to Azerbaijan. Circumstances pile up higher and higher until he finally takes the initiative. An initiative possibly based on a misunderstanding and one he apparently must pay for dearly. A tale of helplessness and hopelessness, where moments of peace and contentment are soon challenged and denied and where every action is pointless or leads to paralysis. That this pessimistic book was a huge bestseller in Georgia when it appeared says something about the mood of the Georgian people at that time of turmoil and civil war which didn't really let up until 2003.To give you an idea of the author's style and tone, here is one of the longer descriptive passages:There was snow falling that morning. It was that sorry excuse for snow we get in Tbilisi, the kind that only looks like snow the moment before it melts into a muddy slush. That kind of snow.(*) After the Republic of Georgia was spewed from the capacious maw of the ex-USSR in 1991, the country went directly into civil war. Like the African states formed at the end of the era of European colonization, many of the "Republics" of the ex-USSR were artificial entities formed for the administrative convenience of the Russians. (**) The Georgians, Armenians and Azeris all have a mutual hate fest... Rating http://leopard.booklikes.com/post/905...

  • Mohamed Al Marzooqi
    2019-05-13 21:14

    في اللهجة الإماراتية نستخدم تعبير "مب لين هناك"، الذي يعني حرفيًا "ليس إلى هناك"، لوصف شيء كان دون التوقعات.وهي عبارة نستخدمها للتعبير بشكل مهذّب عن خيبتنا بشيء، كتاب على سبيل المثال، يعدك بأكثر مما يستطيع تقديمه في الواقع.هذه الرواية فشلت في أخذي إلى "هناك" .. إلى سقف التوقعات الذي كان عاليًا جدًا. إنها باختصار .. مب لين هناك!

  • Dajana
    2019-05-10 18:58

    Došlo je u pogrešnom trenutku, zato trojka.

  • Lammoth
    2019-05-16 21:23

    Задкавказието е сложен геополитически регион, в който е такава каша, че е трудно дори да се опише. В самата Грузия от години се водят спорове за Абхазия, Южна Осетия и Аджара. Не е по-различно и в съседните Армения и Азербайджан, които окървавиха района в спорове за Нагорни Карабах, територия в състава на азерската държава, но в която мнозинство (над 80%) са арменци. Като добавим в цялата тази дандания и претенциите на чеченци, черкези, дагестанци, кюрди, ингуши и картината става като някоя мацаница на Кандински. Съвсем наскоро изгледах един прекрасен грузинско-естонски филм -"Мандарини", в който се разглеждат тези безкрайни етническо-религиозни конфликти в региона. Във филма на грузинския режисьор Заза Урушадзе, се разказва за един от малкото останали в кавказието естонци, който се неволно се озовава в сърцето на грузинско-абхазкия конфликт в средата на 90-те. Темата не е нова, нито в киното, нито в литературата, но винаги е била актуална. Само участниците са различни. В книгата "Пътуване до Карабах" на Морчиладзе, който както се досещате е грузинец (само грузинските фамилии завършват на "адзе" или "швили"). основната тема е тази за предразсъдъците. Предразсъдъците както в грузинското общество, така и в целия район. Исторически, религиозни, етнически, политически, икономически предразсъдъци, които сякаш отравят цялата атмосфера и превръщат хората в зверове, които съсипват и опропастяват собствените си животи в глупави и ненужни разправии. Книгата излиза през 1992 г,, но и до днес тя си остава все още толкова актуална, колкото е била преди повече от 20 години. Главният повествовател е Джио, младо момче на 24 години, което живее в стария апартамент на богатия си баща, и който все още не може да намери насока в живота. По стечение на обстоятелствата той се влюбва в проститутката Яна, която всъщност е обикновено мило момиче, но и то със злощастна съдба. Бащата на Джио, паравоенен богаташ, забранява да се срещат и насилствено изгонва момичето. Джио е съкрушен, изпада в депресия, затова решава да замине с негов приятел до азербайджанския град Ганджа (о, какво име на град само), където да купят дрога и да я продадат. Калните и неясни пътища обаче отвеждат Джио и неговия приятел право в Карабах, център на размирици и териториален спор между арменци и азери. Всъщност почти навсякъде в романа азерите бяха нарични турци, което не знам дали е нещо изгубено в превода (те са тюрки) или просто така грузинци и арменци презрително наричат азерите, което само показва наличието на вековни предразсъдъци. Джио и неговия съратник се озовават в плен на азерите, където биват бити и заключени в килер, заедно с един арменец. След което, макар и да не бива третиран зле от арменците, се налага да бяга отново, при което е посрещнат като герой от азерите. След много перипетии Джио успява да се върне в Тбилиси. В романа са разказани няколко малки истории, така между другото, касаещи отново хора станали жертва на предразсъдъци и омраза. Представя съвсем честно и двете страни на конфликта, през погледа на един грузинец, а и също така разглежда проблемите в грузинското общество. "Яна, Пътуване до Карабах" е широкобхватна книга, която съвсем заслужено е една от най-четените книги от този район.

  • ვაქო ვაქო
    2019-05-11 23:01

    მოგზაურობა ყარაბაღში, ანუ წიგნი ნარკომანიაზე, ჩალიჩზე, ემიგრანტებზე, ცუდ დროებაზე, 90 იანებზე, (ეს სინონიმებია), არაჰიგიენაზე და ბოლოსდაბოლოს ომზე, სადაც ვინ ვის წინააღმდეგაც არ უნდა იყო, ყველგან წააგებ, თუ ნარკოტიკებით არ გაიბრუებ თავს და არ გაიქცევი რეალობიდან, ან თუნდაც ევროპაში. გულს მირევს ყველა გმირი, თავიანთი ჩაშვებული ცხოვრებით და ევროინტეგრაციის შემაკავებელი ფორმებით. დღეს ეს გმირები არქე ტიპებად იქცნენ და დინოზავრებივით გადაშენების ზღვარზე მივიდნენ, ალბათ ბევრმა არ იცის როგორია, როდესაც ბურთი ჩაგივარდება ორმოში, სადაც ნარკომანთა შპრიცებით არის სავსე (თეთრი შპრიცები, სტაფილოსფერი თავებით), მერე ერთი 18 წლის ნარკომანი როგორ გაგაჩერებს 6 წლის ბავშვს, წაგართმევს ჩანთას და "პეპელა დანით" დაგიჭრის, ოჯახის ფულით ნაყიდ საყვარელ სასკოლო ჩანთას, ისე გეგონება მოგნათლა ... ჩემთვის მოგზაურობა ყარაბაღში არის წიგნი საშინელ წარსულზე, რომლის რომანტიზირებაც ხდება ახალგაზრდა თაობაში ... დამიჯერეთ, ნარკომანიის და სიცუდის ამ სახით გაშუქება იწვევს მისდამი პოზიტივს და მიმღებლობას, გეხსომებათ ნარკომანიამ წალეკა 90 იანების და 00 იანების ქართული კინომატოგრაფია, რამე მოვიგეთ ? იმის მაგივრად რომ პოზიტიური გმირები შექმნილიყო ეჰ ... ... ჩემი თაობის პრობლემა ბიოა და მისგან გამოწვეული სამუდამო კომები, თუ არა სიკვდილი, ან შშმ პირად ქცევა, ამაზეც დაიწერება წიგნები, თუ არ იწერება უკვე ... არ ჩამქოლოთ, გასეირნებას ვუწერ ერთ ვარსკვლავს, რადგან ჩემ გარშემო ისევ ჩდებიან "დინოზავრი 90 იანების" რაინდი გამგრძელებელნი, რომელთა შედეგი იქნება "ევრო ინტეგრაციის შეფერხება" ... აკა მორჩილაძე, ამ რევიუს გარეშედაც უდიდესი მწერალია, ამ წიგნს კი არავის არ ვურჩევდი, ან სანამ წაიკითხავდეთ გააცნობიერეთ, რომ ეს არის "უკვე დელეკატესი" და არა მისაბაძი საზიზღრობა ... ფუვფ ლიაშ ... ... ... და მაინც, მე რომ მეცხოვრა 90 იანებში ახალგაზრდას ამ აზზრზე ვიქნებოდი ? კი ! გაუმარჯოს ადამიანობას, სიყავრულს და სიკეთეს ... ძირს მარაზმი 90 იანების ...

  • Luka Fadiurashvili
    2019-05-04 22:20

    ზუსტად ერთ საათში შემომეკითხა!! და ასეთი მაგარი სიამოვნება აკას სხვა არცერთი რომანისგან არ მიმიღია.. დასასრულს საერთოდ გამაჟრიალა.. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი ნანახი მქონდა და თან ძალიან მომწონს, წიგნმა მოლოდინებს მაინც გადააჭარბა.. ბრავო!! ბრავო კიდევ ერთხელ!! აი ამ მომენტზე ვაბოდებ ;დ

  • Torben
    2019-05-19 18:16

    It is surely an interesting book, that didn’t quite grab me on first sight, but eventually unraveled in front of me and I now can say, that Journey to Karabakh is fantastic. Maybe not entirely in its story, but definitely in its ideas.What is one’s home? Where you live or where you were born? The place you are happy at? It’s an riveting question and Morchiladze captures it with the tale of the young georgian Gio, who struggles with those very questions on a journey through Azerbaijan/Armenia, war-riddled countries and at the end might not get an answer.My favourite part of the book is probably the depiction of this struggle and how Gio can’t get a hold of the place he personally wants to be. The people around him don’t understand him, taking him for granted, but he also doesn’t want to communicate with them. It’s a vicious circle and only in Gio’s own catastrophe he can express this in some way. Both sad and tragic Morchiladze uses the backdrop of the said region (1992), unhinged by the collapse of the soviet union to find the very nature of identity and belonging.To make a greater effort to emphasize a possible metaphorical level (as another review I’ve read suggested), my knowlegde on this conflict back in 1992 and the cultural struggle and meaning is by far not enough, so I will leave it at that for know.

  • Leslie Ann
    2019-05-21 18:22

    I happened to be readingA Farewell to Arms by Hemingway at the same time as this book, so it was interesting to compare their different perspectives on war. In Morchiladze's novel, the men seemed like grown boys playing with guns, and Giorgi's road trip at the beginning brought to mindFear and Loathing in Las Vegas. So, yes, Morchiladze's world is crazier than Hemingway's, but the former's prose was thankfully grounded enough for me to appreciate Giorgi's state at the end.

  • Azaghedi
    2019-05-12 18:20

    Really enjoyed this one--so much that I read it in a few hours. Morchiladze deftly straddles that line between unpretentious, no frills language and profundity the way only good writers can. I'd love to read more of his, though I don't think there are too many opportunities for that given the fact not many of his novels have been translated into English (and my Georgian isn't even at a kindergarten level).

  • Lada Moskalets
    2019-05-23 23:15

    Несподівано, на початку 90-х війна, як частина досвіду справжнього чоловіка виявляється не пережитком, а справжньою реальністю. Конфлікт в Нагірному Карабаху через призму сприймання грузином, який опиняється по один бік лише в залежності від ситуації, а політичних вподобань. Поза тим в очі кидається шалена патріархальність грузинського суспільства 90-х, де рішення голови родини це закон, а жінка це в кращому разу, власність, про яку дбають.

  • Sidney Gaskell
    2019-05-13 19:25

    Interesting story. The main character's situation was what made it interesting for me, some very interesting ideas. Not beautifully written/translated but the ideas and themes were the most important (and it was narrated by a young man and I guess the writing style reflected that character well).Looking forward to reading some more from the Georgian literature series.

  • Nini
    2019-05-07 20:18

    საინტერესოა, ისეთია რომ არ მოგბეზრდება და ინტერესით კითხულობ, ენაც თანამედროვეა და მკითხველთან ახლო. ქართული რეალობის პრობლემებითაა დახუნძლული და დასასრულიც რეალურია, მიუხედავად იმისა, რომ სულ "ჰეფი ენდს" ელოდები.

  • Dato Kvaratskhelia
    2019-05-21 19:19

    <3

  • Heather
    2019-05-14 02:01

    I enjoyed this stark yet lyrical book about a young man stuck in an area disputed by Armenia and Azerbaijan.

  • Avto Sofromadze
    2019-04-26 00:09

    There was snow falling that morning. It was that sorry excuse for snow we get in Tbilisi, the kind that only looks like snow the moment before it melts into a muddy slush. That kind of snow.

  • Svetla Kioseva
    2019-05-04 21:58

    Вече и на български: Яна (Пътуване до Карабах)Превод: Правда МитеваИздателство Арка