Read Wiedźmin by Andrzej Sapkowski Online

wiedmin

Sześcioksiąg sagi o Wiedźminie - mistrzu miecza i fachowcu czarostwa strzegącym moralnej i biologicznej równowagi w czarownym świecie fantasy. Komplet składa się z siedmiu tomów zawartych w sześciu książkach. Są to: Ostatnie życzenie, Miecz przeznaczenia, Krew elfów, Czas pogardy, Chrzest ognia, Wieża jaskółki i Pani jeziora. Wszystkie w twardych oprawach, z autografem autSześcioksiąg sagi o Wiedźminie - mistrzu miecza i fachowcu czarostwa strzegącym moralnej i biologicznej równowagi w czarownym świecie fantasy. Komplet składa się z siedmiu tomów zawartych w sześciu książkach. Są to: Ostatnie życzenie, Miecz przeznaczenia, Krew elfów, Czas pogardy, Chrzest ognia, Wieża jaskółki i Pani jeziora. Wszystkie w twardych oprawach, z autografem autora na grzbiecie kompletu....

Title : Wiedźmin
Author :
Rating :
ISBN : 9788370541507
Format Type : Hardcover
Number of Pages : 2530 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

Wiedźmin Reviews

  • Krzysztof Piszczek
    2019-05-24 06:48

    Nie ma lepszej literatury fantasy niż cykl Wiedźmiński Sapkowskiego

  • সাদমান হুসাইন
    2019-04-28 05:51

    এই রিভিউ হলো দি উইচার সাগা নিয়ে। লেখক Andrzej Sapkowski (আন্দ্রে সাপকোওস্কি)। পোলিশ লেখক, ইউরোপে মারাত্মক জনপ্রিয় এই সিরিজটা। সিরিজের শুরু হইসিলো এক পত্রিকার ছোটগল্প লেখা প্রতিযোগিতার জন্যে,আজ সেইখানে ৭টা বই, একটা মুভি, ৩টা গেম, বেশ কয়েকটা কমিক সিরিজ। পোল্যান্ডের স্টার ওয়ার্স বলা হয় এটাকে। ইভেন পোল্যান্ডের প্রধানমন্ত্রী যখন বারাক ওবামার সাথে দেখা করতে গেসিলেন, উনি উইচার সিরিজের একটা গেমের বক্স নিয়ে গেসিলেন গিফট হিসেবে! উইচাররা হইলো মনস্টার হান্টার। কঠিন ট্রেনিং আর কিছু মিউটেশনের কারনে এরা নরমাল মানুষ থেকে বেশ আলাদা। বডির কালার বেশ ফ্যাকাসে তাদের, মিউটেশনের জন্যে চুল সাদা হয়ে যায়, আর চোখ হয়ে যায় বিড়ালের চোখের মত, স্লিট চোখ আর কালার হলো হলুদ। বেশ কিছু স্পেল ইউজ করতে পারে তারা, কিন্তু মেজদের মত পাওয়ারফুল স্পেল পারে না। কাজ চালানোর মত আরকি। তাদের কাজ হলো গ্রামে গ্রামে ঘুরে বেড়ানো, যেখানে মনস্টার মারার কন্ট্রাক্ট পাওয়া যায় সেখানে কাজে লেগে যাওয়া। জীবনের ঝুকি নিয়ে একটা মনস্টার মেরে আসার পরে অনেক সময়ই গ্রামবাসী বেইমানী করে, টাকা পয়সা দেয় না। মোট কথা, উইচারের লাইফ হলো সবার ঘৃণার, যদিও সে মনস্টার মেরে সবার উপকারই করতেসে।উইচার সাগার নায়ক হল গেরাল্ট অফ রিভিয়া। উইচারদের মাঝে সে বেশ জনপ্রিয়, তার প্রায় লেজেন্ডারি লেভেলের স্কিলের জন্যেই। উইচারদের অস্বাভাবিক তরোয়ালের স্কিলের জন্যে অনেকেই মন্সটারের বদলে মানুষ মারতেই তাদের হায়ার করতে চায়, কিন্তু নরমালি উইচাররা এইসব পলিটিক্স থেকে দূরে থাকে। গেরাল্ট হলো উইচারদের মাঝে অভাগার দলে, বারবার পলিটিকাল গোলমালে আটকায় যায়।গেরাল্টের স্কিল নরমাল উইচারদের মাঝে লেজেন্ডারী লেভেলের, মাত্রই বললাম। কিন্তু সে ইয়েন্নেফার নামের এক মেয়ের সামনে গেলেই পুরা লাভসিক হয়ে যায়, সেই মেয়ে আবার পাওয়ারফুল Sorceress। বারবার সে গেরাল্টরে বিভিন্ন ভাবে ঘুরায়, বেচারা গেরাল্ট ও তার কাছে ঘুরে ঘুরে যায়। এমন পাওয়ারফুল ওয়ারিওরের একটা মেয়ের সামনে এমন নেতানো ভাব দেখলে হাসিও পায়, দুঃখও লাগে :p আরেকজন আছে Cirilla Fiona Elen Riannon, সংক্ষেপে সিরি। এই মেয়ে হইলো গেরাল্টের পালক মেয়ের মত, তার গায়ে আবার আছে এলফ রয়্যাল ব্লাড। অনেক পাওয়ারফুল ম্যাজিকাল ক্ষমতার অধিকারী সে, এলভেন ম্যাজিশিয়ানরা পর্যন্ত তাকে ডাকে দি লেডি অফ স্পেস এন্ড টাইম।গেরাল্টের কাহিনীকে ইজিলি কম্পেয়ার করা যায় সং অফ আইস এন্ড ফায়ারের সাথে। সেই একই রকম কমপ্লেক্স ওয়ার্ল্ড, ম্যাজিক, এলফ, ডোয়ার্ফ, আলাদা যেকোন কিছুর প্রতি সাধারন মানুষের ঘৃণা, সবই আছে। খালি মার্টিন আংকেলের মত ধুমধাম করে মানুষ মারেন না আন্দ্রে আংকেল, এইদিক দিয়ে উনি লোক ভালো :p আমাদের যত ফেইরী টেল আছে, সবগুলাই উইচার উইনিভার্সে সত্যি ঘটনা। সেখানে উনি ঘটনারে অনেক সময় পুরা উল্টায় দিসেন, কিছু ক্ষেত্রে এডাল্ট টুইস্ট ও চলে আসছে।বইগুলার ইংলিশ ট্রান্সলেশন এখনো হয় নাই সবগুলার। শেষ দুইটা বইয়ের ফ্যান ট্রান্সলেশন আছে, বেশ ভালো কুয়ালিটির। আমি পুরা সিরিজটাই পড়েছি, গেমও খেলেছি সবগুলা, কমিকও পড়েছি। একটা আরেকটার থেকে বেশি ভালো। রেটিং দেয়ার কোন মানে নাই, ফেভারিট জিনিসের রেটিং দিলে সেইটা বায়াসড হয়ে যায়।হ্যাপি রিডিং!

  • Fiah
    2019-05-14 06:01

    There were two main reasons why I chose to read «The Witcher», the praise heard from a friend long ago being one and — unsurprisingly — the games being the other. Like many girls out there, I raved about a certain disfigured character, his features chiselled, his voice (in its Russian voicing) young and ringing like a blade; like many boys, I loved the fighting and the gruesomeness and the complexity of the decisions to be made; and perhaps like fewer — those who have been cursed with an especially vivid imagination made worse by the habit of solitude and social awkwardness, - I took whatever happened to heart: in shock did I enter Flotsam in flames, rushed about frantically saving non-humans; I wept — no kidding — to see Cedric die, spread on blood-stained grass, his voice trailing off.So it is easy to see why I expected the book to be even better.Which I should have not.As a graphomaniac, I have always envied those who manage to write voluminously. And you should give the author that: the two tomes contain stories and spinoffs that must have taken a lot of brainwork and thus deserve praise. However, the style is rather uneven. The first part of the whole cycle reads as if the guy just decided to make fun of some well-known myths and utilize them for his personal gain. “Hey, how about I re-shape the story of the Beauty and the Beast? the Little Mermaid? Scandinavian myths?” (Surpised the three piggies were not there.) The narrative is rather light-hearted, purely entertaining, with little to be read between the lines. Then, it seems, as the books started winning over the masses, it dawned on the guy that he could make this into an epic – and in he threw some politics, lots of it borrowed from actual human history, and some heavyweight pseudo-deep reflections on life and human nature. Toward the end of the series, the effect of mercenaries marching over your prostrate body is dispersed through the shifting of the perspective, including flash backs and forestalling. I don't know if it was meant to create suspense or the feeling of the mayhem dominating the world as war sweeps through – the technique only distracts, misleads, and makes you question its adequacy.The tone of the writer is such as makes you feel Sapkowski revels in being unnecessarily cruel (not the war and fight scenes, although I really don't see how I benefit from the description of a horse dragging its guts in the mud; but the scene with the flea-ridden cat dying – did I as a reader need that? what was the point of including it in the narrative? Submersion?); that doesn't stop him from being untouchingly sentimental (ah, the poor girl, a fresh scar disfeaturing her face, telling of the atrocities she's encountered to a lonely hermit who took her in, saved her, nourished her back to life and who she still talks to as if he owes her something, all that with poetic repetitions running paragraph to paragraph). A 14-year-old and a – God help me – WHITE UNICORN gallop through parallel universes with environmental disasters, and cannibals, and boobs, and rape, and obscenities, and inflated quotes... - and there we go, Tolstoy weeping pitifully in the corner.Having borrowed from one type of source, Sapkowski decided not to stop there. There's Latin, and characters will utter quotes in it – but wait, aren't they in an imaginary universe? Most nations are linked to some European analogue, most noticeably the Vikings and the French. Most names are either straightforwardly European (all those mountain passes in Toussaint, say) or Latin. And yes, as a linguist I do appreciate the easy irony of calling the castle of sorcery Montecalvo, which echoes as the Bald Mountain, all those tales of witches' gatherings attached to it – but honestly, should I praise the author for this cartoon strip wordplay? At times, a long phrase in Elven speech is left untranslated for the reader – thanks, next time I talk to Iorveth in my dreams, I'll ask him what that meant. There are also words that are quite simply misspelled, and though it may be the problem of the publisher, not the author, still the German “Zauberey” and the French “chanse” hurt my eyes. There are other anachronistic elements (a cornet? in a Medieval environment?) and things generally out of place. The author may have thought it funny, but it just looks sloppy. On the other hand, Sapkowski seems to have done his homework on some things. His descriptions of swordfighting somersaults are detailed; he also boasts knowledge on everything, from plants to geological features, to armour, to image-making, sort of children's encyclopedia kind – for doesn't that feel a smidge artificial to read “The walls were adorned with watercolours, pastels, oils, copper plate engravings, lithographies...” (the list goes on to name at least 5 more things that I happen to be familiar with but that, piled up together, look like someone has been trying too hard).The scope of the book considered, it's forgivable that at times, things were left unexplained and for the reader to figure out, as if the author was going to lift up the veil but, in the course of heavy action that followed, forgot. Most notably, where and when did Triss first hook up with Gerald? The story starts by her heading to the witchers' fort and longing to see him, and a previous history of theirs is alluded to... and left at that. Then, there's the question of Faoiltiarna's survival, the question being simply “HOW ON EARTH?”, and I'd be happy to see it answered because the guy is pretty much the only really likeable character in the character-teeming book: an elf commander, ruthless but noble, he stands above most other elves who, as rendered by Sapkowski, (despite being a supreme race and, you would expect, displaying supreme behaviour) drink, use drugs and talk billingsgate – in Elder Speech, of course, but since that is unbotheringly made of comprehensible European roots, it's easy to understand when someone says “Up your ass”. Ok, I get it, they are like the Native Americans, once superior, but now cornered and corrupted – and there is tragedy in that, but, as Ayn Rand put it, if you want to show someone as outstanding, you should show them acting outstanding. What Sapkowski's elves are is generaly no different from the drunken, barnyard rubbish met elsewhere in the book.The three main characters are no better. Yennefer, the wonder-woman of the story (brave, resolute, devoted), plows through the book flying into tempers, smashing things, swearing like a trooper and altogether acting vulgar. Why Geralt loves her is a mystery, unless the author believes that the description of the shape of her tits in moonlight is explanation enough. Why she (and a swarm of others) loves Geralt is another mystery: he himself goes about being all gentlemanly, saving the defenceless, protecting women's honour and all that, which in itself is really great; only whenever he does so, he gives a pompous mini-speech on how the world is crap, and most people are crap, and then there's himself – a relic so old-fashioned and knightly. Ziri, who makes her first serious appearance as a child, goes all the way from being an annoying little thing, what with her manner of speaking (intended as cute?), through a teenage cutthroat with dubious morals, to this great tragic figure, a girl that has seen what no girl is meant to see, been through horrors, and intent on setting the world straight. Come on, we've seen her hallooing through villages, slaughtering whoever wasn't pleased to see her and her band of highway kids, abusing drugs and spirits and, to add a minor detail, brandishing a feisty tongue similar to her caregiver Yennefer's (I sort of have one myself, but I don't consider that a virtue). Then, when the others gang members are butchered by a sadistic paid killer, she goes “Ah! You murderer!” Yeah, babes, that's called retribution. I don't know if the reader is supposed to develop some attachment to her (orphan, wartime chaos, no guidance), but somehow, it didn't work.Other folks that parade through the book are less difficult to come to terms with: Dandelion, a vain but, as it turns out, not shallow playboy; the amiable dwarves, with their bawdy manners, farts and burps; the sorceresses, a different personality each; Dijkstra, scheming and likely knowing it all better than all others; and a horde of minor characters, quite various, but leaving a general impression of a filthy, caddish world where even the better examples sink in the surrounding muck.To create a larger picture and lend you a hand to help you through the overall bleakness, Sapkowski introduces the comic element, at times successful, at others less so. There were a few quite hilarious episodes (the execution of Dandelion, “Halflings Strike Back”, which was belly-tearing, and the first appearance of the knights of Toussaint, riding about in their polished armour, all “By word of honour!”), but some (the perpetuum mobile in particular, and many of the dialogues) are tedious and often irritatingly irrelevant. Having read through 2307 pages of repulsive personalities trampling through a universe not entirely authentic, I would call “The Witcher” a book of effort, and effort repaid, but not one I would ever be re-reading.

  • Vladimir Toss
    2019-05-12 08:52

    Восточноевропейская "Игра престолов" была бы куда лучшим циклом, если пан Анджей хотя бы периодически попускался и резал свои тексты и неуместные мужицкие шутейки (в случае с "Кровью эльфов" можно было бы и весь роман в помойку выкинуть). Но временами, конечно, весьма ничего, особенно если вы разделяете достаточно людоедский взгляд автора на мировую историю.

  • Vako Chitishvili
    2019-05-05 09:13

    შენიშვნა: ვიდეოთამაშები, სერიალი და კომიქსები არ არის წიგნებთან მიმართებაში კანონიკური და, შესაბამისად, ნაწერი მათ ვერ/არ ეხება.*მაკიაველიანური - მზაკვრული, მანიპულატორი, ჭკვიანი, მოღალატე, უსინდისო და ასე შემდეგ.რაღა თქმა უნდა, დღესდღეობით საკმაოდ ბევრი ავტორი ცდილობს, რომ საკუთარი ნაშრომი არ მოაქციოს სტერეოტიპების ჩარჩოებსა და შემოგვთავაზოს ახალთ-ახალი იდეები და თუნდაც მხოლოდ ამიტომ დაიმსახურონ ხალხის ქება-დიდება. ახლა ვიმყოფებით სწორედ ისეთ დროში, როდესაც რეალიზმის ზედაპირული და უშედეგო მცდელობებიც კი, როგორიც არის 1000 გვერდიანი კუზე ნელი დაუსრულებელი სიუჟეტი, სადაც უმეტესწილად პროტაგონისტი სიღარიბეზე მოთქვამს და სხვა თითქმის არაფერ მნიშვნელოვანს არ ეთმობა ყურადღება, იწვევს ხალში აღტაცებასა და სიყვარულს, როდესაც ნაწარმოები სავსეა ნაკლოვანებებით... ანჯეი საპკოვსკი კი ჯერ კიდევ წინა საუკუნეში ისახავადა მიზნად ამ ყველაფერს და წარმატებითაც მოახერხა მისი შეკვრა The Witcher-ის (ქართ. "მხედვარი") შესანიშნავ 7 ტომიან საგაში, რომელიც აუცილებლად უნდა იმყოფებოდეს ნებისმიერი ადამიანის წასაკითხ წიგნთა სიაში, თუ ჯერ კიდევ არ ზიარებია მის სიდიადეს.[მცირე დოზით, მაგრამ მაინც - SPOILER ALERT]უმეტეს შემთხვევაში, როდესაც ნაწარმოებს უყურებთ/კითხულობთ, როგორი მთავარი მოქმედი პირები გხვდებიან? ისინი გამოუცდელები და ალტრუიზმით გაჟღენთილნი არიან. აი აქ კი პირიქით - გერალტი პატარა ბიჭი აღარაა და სხვის საქმეში ალტრუიზმით არ ერთვება. იგი ასეთაც არც ვითარდება, არამედ პირიქით - მონსტრებზე ნადირობაზეც კი ამბობს უარს. ამავდროულად, იგი არც კი თამაშობს ამ საგაში უმნიშვნელოვანეს როლს და სხვების დახმარების გარეშე ამდენსაც ვერ გააკეთებდა. გარდა იმისა, რომ ძალა არ შესწევს მარტოკინამ ითამაშოს მნიშვნელოვანი როლი, ასევე არის შემთხვევები, როდესაც იღებს არაადეკვატურ გადაწყვეტილებებს, ვარდება დეპრესიაში და შუა გზაში მოსწყინდება კიდევაც თავგადასავალი, რისი შედეგიც რამდენიმე თვიანი შესვენება იქნება. არც მთავარი მოწინააღმდეგე ეუბნება გამიზნულად, თუ სად და როდის განახორციელებს საკუთარი გეგმის უმნიშვნელოვანეს ეტაპს.მისი საქმის წარმატებისთვის კი უდიდესი როლი ითამაშა მისმა დაჯგუფებამ, ეგრე წოდებულმა ჰანსამ. იგი დაკომპლექტებულია ხალხისგან, რომლებიც ერთმანეთისგან განსხვავდებიან რასით, სქესითა თუ შესაძლებლობებით, თანაც, აქვთ პირადი მიზეზები თავგადასავლისთვის და თითოეული მათგანს საქმეში შეაქვს მნიშვნელოვანი წვლილი გზის ბოლომდე. ამისდა მიუხედავად, არც მათი ერთობლივი ძალისხმევით ისადგურებს მსოფლიოში მშვიდობა და გზა ცინიკურად უსრულდებათ.ამ ბანდის მიზანი კი არის არტურული ლეგენდების წმინდა გრაალის ალუზიისა და ბედისწერის ბავშვის, ცირის ხსნა. ბედისწერის თემატიკა კი მრავალ ზებუნებრივი ჟანრის ნაწარმოებში გვხვდება, თუმცა არსებობს არაერთი მიზეზი იმას, თუ რატომ არის ცირის ისტორია გამორჩეული.- ჩვეულებრივ მათ სურთ რომ რამე მნიშვნელოვანს მიაღწიონ, მაგალითად სამყაროში დაიჭირონ უმნიშვნელოვანესი პოზიცია. ცირის მსგავსი სურვილები არ აქვს და პირიქით, ყველას ცირი სურს, რომ მაგალითად პოლიტიკური მიზნებისთვის გამოიყენონ.- როგორც არ უნდა მოინდომოს, იგივე მსოფლიოში არსებულ პრობლემებს ერთხელ და სამუდამოდ ვერ გადაწყვეტს. პირიქით, ახალ ჭირს შესძენს.- ვერ აკონტროლებს ნორმალურად საკუთარ ზებუნებრივ შესაძლებლობებს, ანუ ისინი მას არ უგვარებენ პრობლემებს. შესაბამისად, მას არ იცავს პლოტი.- ხშირად გადის ორგანულ განვითარებას, ანუ განიცდის პიროვნულ პროგრესს და აისახება მის ქმედებებსა და გადაწყვეტილებებზე. მაგალითად, ხდება ზრდასრული; იცვლის დამოკიდებულებას შურისძიებაზე; მარტო დარჩენისას ხვდება, რომ ყველა იმედს უცრუებს, თუმცა შემდეგ იმასაც მიხვდება, რომ მათ შეიძლება ცირის დახმარება სჭირდებოდეთ და ასე შემდეგ.- სულ უფრო და უფრო საკუთარი ძალისხმევით საქმის კეთებას, ანუ ყალიბდება ძლიერ დამოუკიდებელ მდედრად, რომელსაც საჭიროების შემთხვევაში საქმეში შეაქვს მნიშვნელოვანი წვლილი.- სწორედაც რომ პიროვნების ქონა და მის მიხედვით გადაწყვეტილებების მიღება აკლიათ ბანალურ პროტაგონისტებს, რადგან ისინი ძირითადად დინებას (ანუ სიუჟეტს) მიყვებიან, რაც იმას ნიშნავს, რომ მათ მაგივრად სხვები იღებენ გადაწყვეტილებებს და არც გააჩნიათ ისეთი თვისებები, რომლებიც მათ პიროვნებას ჩამოაყალიბებს. ამის შედეგად, მსგავსი პერსონაჟები გამოდგებიან მხოლოდ იმისთვის, რომ მკითხველმა თუ მაყურებელმა მის ადგილას წარმოიდგინოს თავი. ცირის ადგილას კი მხოლოდ ის წარმოიდგენს თავს, ვისაც გააჩნია მსგავსი ხასიათი, იდეოლოგია და ასე შემდეგ.- თავით არ ეტაკება გადაულახავ წინაღობებს, შიშის გრძნობა გააჩნია და იცის როდის უნდა მოკურცხლოს, თანაც, ვერც ლაპარაკით ახერხებს ცუდი ძიები გარდაქმნას სიკეთის განსახიერებებად- ბედისწერა არ არსებობს.ხშირად არის ფანტასტიკური ჟანრის ნაწარმოებებში, როდესაც მაგიური ენერგიით გამოტენილი მდედრი დაყვება (Waifu) პროტაგონისტ მამრს და მის პრობლემებს მაგიითვე აგვარებს. იენიფერი კი პირიქით, მუდამ ამძიმებს არსებულ რთულ მდგომარეობას. რა თქმა უნდა ზოგჯერ კარგსაც აკეთებს, მაგრამ მათაც მოსდევს რამე უარყოფითი. ამასთანავე, ალქაჯისგან რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, საკუთარ "ოჯახის წევრებთან" ხდება იმდენად დაკავშირებული, რომ წამებისა და ჯადოქრობის კეთილდღეობისთვისაც არ თმობს საკუთარ ინტერესებს, ჰარმონიულად იცხოვრობს საკუთარ ოჯახთან ერთად.ბარემ გადავინაცვლოთ ალქაჯთა სტერეოტიპების მსხვრევაზე, რადგანაც სამეფოთა შპიონობასთან ერთად ისინი იმ დასკვნამდე მივლენ, რომ მათთვის ჭეშმარიტ ბატონს, სამყაროს უნდა ემსახურნონ, რომ არ განადგურდეს იგი. თანაც, ეს მათ ინტერესებშიც შედის, რადგან თავიდან იცილებენ ჯადოქრობის არსებობიდან გაქრობას. ამავდროულად, ისინი ნაწილობრივ გვანან ერთმანეთს - თითოეული მათგანი ლამაზი (yet ბებრუხანები, ასაკის მიხედვით) და მაკიაველიანური* პერსონაჟია - და ნაწილობრივ განსხვავდებიან, საკუთარი აზრებით, ხრიკებითა და ასე შემდეგ. მეტად საინტერესოა ის, თუ ერთად როგორ მოქმედებენ ისინი, რადგან ცალ-ცალკე ერთმანეთს უფუჭებენ საქმეებს - ანონიმურად, ისეთ მმართველებს "ქმნიან", რომლებიც მათ მიზანს ემსახურებიან, ანუ ეწინააღმდეგებიან მეფეს და არა მათ და თავისუფლად შეეძლებათ სხვა მსახურის "გამოძერწვა". თუმცა, უნაკლოები არ არსებობენო და მათი ყოველი წარუმატებლობიდან გამოწვეულ სიამოვნებას აღნიშნავ ფრაზით "შიგ არაადეკვატურ ფემინაციზმში".აქვე გადავიდეთ იმ ადამიანებზე, რომლებსაც, როგორც წესი, ალქაჯებისგან რადიკალურად განსხვავებით სიკეთის განსახიერებებად წარმოაჩენენ ხოლმე - კეთილშობილ რაინდებსა და მეფეებზე. ალქაჯებისგან განსხვავებით ისინი გამუდმებით უპირისპირდებიან ერთმანეთს პირადი კეთილდღეობისათვის, ასევე არიან მაკიაველიანურები და, შესაბამისად, შპიონებიც თამაშობენ მნიშვნელოვან როლს. შეიძლება ერთ-ერთმა თქვას დემოკრატიისთვის ვიბრძვიო და უეცრად აღმოჩნდეს, რომ ამ გზით ხალხის მანიპულირებას ისახავდეს მიზნად. ზოგიც შეიძლება საკუთარ შეცდომების გამოსყიდვას იმიზეზებდეს. უტვინოდ არ დგანან და "სტრატეგიული უკანდახევაც" სჩვევიათ.თუმცა, ეს არ ნიშნავს იმას, რომ სხვა რასის წარმომადგენლები არიან სტერეოტიპებულები და იდეალიზებულები, არამედ პირიქით - ადამიანურები არიან. მაგალითისთვის, გამოკვლეულია ელფთა მრავალი ტიპის ბნელი მხარე, იმისდა მიუხედავად, რომ შეთანხმების შემთხვევაში ადამიანების საქმეში არ ჩაერევიან და იხსნიან კიდევაც მათ. ასევე, შეიძლება მონახოთ ისეთი ვამპირი, რომელმაც საკუთარ სტერეოტიპულ უნარჩვევებზე თვითონ თქვა უარი, არც ახასიათებს სულელური ვამპირული სისუსტეები და საჭიროების შემთხვევაში უბურნდება საკუთარი რასის ჩვეულ იდენტობას.აქედან გამომდინარე, კითხვისას გარშემორტყმულები ვართ მრავალი სახის მზაკვრული პერსონაჟით, რომლებიც ,უპირველეს ყოვლისა, პირად ინტერესებზე ზრუნავენ, მაგრამ მაინც გააჩნიათ ნათელი მხარეები, რომ იყვნენ მოსაწონები და საპკოვსკის მიერ შექმნის სამყაროს სწორედ ეს ხდის სინამდვილესთან მაქსიმალურად მიახლოებულსა და საინტერესოს. რამეთუ აქ არ არიან ერთგანზომილებიანი სიბოროტის განსახიერებები, რომლებსაც შეიძლება გააჩნდეთ სუსტი წერტილი (იქნება ეს ბეჭედი თუ გამორჩეული მეტალი) და მათი განადგურების შემდეგ სამყაროში სამუდამო მშვიდობამ დაისადგუროს. მეტიც, აქ ნებისმიერის მოკვლაა შესაძლებელი ტრადიციული გზებით, მაგრამ საკმაოდ რთულია, რადგან სიკვდილს ყველა საკუთარი ხრიკებით იცელს თავიდან. ნუ, ცდილობენ მაინც.ასევე, ეს ნაწარმოები ფუნდამენტალურადაა მოკლებული სტერეოტიპებს, მათ კრიტიკადაც კი გამოდგება და თანაც One Punch Manს მსგავსი კატასტროფული სისულელეც არაა. როგორც მოგეხსენებათ, ამ უკანასკნელ ნაწარმოებს სტერეოტიპების მსხვრევას აბრალებენ და ამით აქებენ. რაღა თქმა უნდა საგის დანიშნულება მხოლოდ ეს არაა, რამეთუ აქ გამოკვლეულია კიდევ არაერთი თემა და მათი ანალიზისთვის საჭიროა მოვიძიოთ ციტატები ამავე წიგნებიდან.ციტატები იმიტომ, რომ ჩვეულებრივ ისინი მხოლოდ პერსონაჟის მენტალიტეტს არ წარმოადგენენ, არამედ, მიგვანიშნებენ ავტორის ჩანაფიქრებზე, როდესაც მათ განვითარებულ მოვლენებზე შემოვახვევთ და შეიძლება გზავნილი ამართლებდეს პირის იდეოლოგიას ან პირიქით. ამ იდეების ხიბლი კი არის ისიც, რომ შესაძლებელია მათი დაკავშირება.მაგალითად, შეიძლება ამ ნაწარმოებიდან ავიღოთ ციტატა, რომლის მიხედვითაც ჯუჯის სურვილის მიუხედავად, იგი ვერ გარდაიქმნება ელფად, ანუ "ნუ მოინდომებ იმის გაკეთებას, რისი ძალაც არ შეგწევს" (ზემოთ აღნიშნული - ერთი პირის მიერ მსოფლიო მშვიდობის დამყარება). ამის დაკავშირება შესაძლებელია სხვა ანტი-იდეალისტურ და ცინიკურ გზავნილებთან.ასევე შეგვიძლია გავამახვილოთ ყურადღება ბედისწერაზე და ,როგორც უკვე ავღნიშნე, იგი არ არსებობს და სწორედ ამ სტერეოტიპის გასაკრიტიკებლად შემოიტანა ეს კონცეფცია ნაწარმოებში. ამ მიზეზით დაიწყო ნაწარმოები ფენტეზი ჟანრისთვის მაქსიმალურად ბანალურად: კოშმარი + ტავერნა + ბედისწერა + რჩეული ბავშვი და ასე შემდეგ. ამას ემატება ის, რომ წინასწარმეტყველება პირდაპირია და არა სტერეოტიპულად ბუნდოვანი.რაღატო განვითარდა მოვლენები ისე, როგორც იწინასწარმეტყველეს? პასუხი მარტივია - ეს მაგიით ქნეს, ანუ მაგია უწყობდა ხელს, მხოლოდ მაგ კონკრეტულ შემთხვევებს. მაგია კი, როგორც მოგეხსენებათ, ენერგიაზეა დამოკიდებული და მის წინააღმდეგ წასვლა შესაძლებელია. ბედისწერასთან მიმართებაში ეს იდეაში არის შეუძლებელი.გერალტის უკანასკნელი სურვილის შემთხვევაში ასე არ ყოფილა, თუმცა იენისა და ცირის ურთიერთობით და სხვა ალქაჯების წყურვილის მიხედვით, სურვილის საჭიროება აღარ არსებობს.შესაბამისად, ამ ნაწარმოების პერსონაჟები არ არიან რობოტები და გაურკვეველია, თუ სხვა ავტორები რატომ ცდილობენ საპირისპიროს. თუ რა თქმა უნდა არ ქმნიან მაქსიმალურად ნიჰილისტურ ნაშრომს.მწერლობის მხრივაც საქმე მშვენივრადაა ნებისმიერ ასპექტში, დაწყებული პერსონიფიკაციიდან და დასრულებული სიმძაფრის შეგრძნებით, თანაც, თხრობის სტილი ყოველ წიგნში იცვლება გარკვეული დოზით, რაც ასევე იმის საშუალებას იძლევა, რომ წიგნები ისაუბრო ინდივიდუალურად.სიუჟეტი ერთი შეხედვით საკმაოდ ნელია, 7 წიგნის განმავლობაში ომი და შვილის გადარჩენაა. თუმცა, ნაკლად ეს როდი ითვლება მსგავს შემთხვევაში: კონტექსტი საკმაოდ მდიდარია; ვეცნობით პერსონაჟებს ინდივიდუალურადაც და იმასაც, თუ რას წარმოადგენენ ისინი; საბოლოო ჯამში უამრავი სიუჟეტური ხაზია დასრულებული იმავე წიგნსა თუ რომელიმე შემდეგში; ატმოსფერულად გვამზადებენ სამომავლო მოვლენებისთვის და სძენენ მათ მნიშვნელობას.ამხელა საგაში, სადაც ყურადღება ან თავგადასავლებს ეთმობა ან პოლიტიკურ ინტრიგებს, გინდა არ გინდა შემოაშენებ მსოფლიოს სიღრმისეულად და ეს ნაწარმოები ნამდვილად არ ყოფილა გამონაკლისი. რაც მთავარია, სამყარო მრავალფეროვანია და პატარა ოთახიდან, პერსონაჟების ან ნარატორის ძახილით აი ეს ასეა და ეს ისეა, არ ვეცნობით. არამედ, ყველაფრის მომსწრნენი თავად მკითხველები ვხდებით.ეს შეიძლება იყოს იმ დეტალების სახით, რომელთა მნიშვნელობაც თავდაპირველად ბუნდოვანია. მაგალითად, ცირის არეული კალენდარი და ემირის მიერ ყალბი მემკვიდრის გამოაშკარავება. ან თუნდაც თითოეული თავის ზემოთ (დაწყებამდე) არსებული ინფორმაციის წყაროს სახით.წიგნის კითხვისას ერთ-ერთი ყველაზე თვალშისაცემი არის ის, თუ რამდენად აქვს მწერალს სხვადასხვა კულტურა შესწავლილი. სავსებით შესაძლებელია ამოიცნოთ ის ამბები, რომლებიც თქვენი ბავშვობის მოგონებებში არიან მოთავსებულები. თითქოს იგი დაიღალა ბავშვური ზღაპრების სულელურობითა თუ... ზღაპრულობით და მათი დაცინვა გადაწყვიტა. შედეგად, მივიღეთ მათი ზრდასრული ვარიანტები, რომ შევიგრძნოთ სხვაობა. თანაც, ტიპიურობის თავიდან აცილების გზებიდან იყო ყოველ მათგანს იყენებს. მაგალითად, აქ ურჩხულთა ვრცელ სიაში ვერ ნახავთ გობლინებსა თუ ორკებს. მაგრამ, შედიან ისეთები, რომლებსაც 2-3 ნაწარმოებში თუ მონახავთ.აშკარადაც კი იყენებს არტურულ ლეგენდებს, მაგრამ ესეც ვერ ახერხებს მკითხველის პლოტიდან ყურადღების გაფანტვას და პირიქით - აუმჯობესებს კიდევაც მას, იმდენად ორიგინალურად არის განხორციელებული.თავს ასევე იწონებს მრავალი სხვადასხვა რამის აღწერით, იქნება ეს სალტოებით ფარიკაობა თუ აღჭურვილობა, მცენარეები თუ გეოლოგია, პოეზია თუ ისტორია, მხატვრობა თუ საბავშვო ენციკლოპედები და ასე შემდეგ.გარემო ნებისმიერთან მიმართებაში სასტიკია: დაავადებები, გაუპატიურება, აბუჩად აგდება, რასიზმი, მხეცები, ომები, ტრაგედიები, იძულებითი პროსტიტუცია, ექსპერიმენტები ცოცხალ არსებებზე და მრავალი სხვა. შედეგად, სრულად შეიგრძნობა ბნელი ატმოსფერო. თანაც, მკვდრების რიცხვიც საკმაოდ მაღალია და პლოტი არ წარმოადგენს პერსონაჟების აბჯარს, რაც ამაღლებს დაძაბულობის დონეს და ხვდები, რომ უსაფრთხოდ არავინაა. ხო, აქ მათ ისე არ აცოცხლებენ, ვითომც არაფერი მომხდარა და არც დრაკონებს არიან ამოფარებულნი.თუმცა, ასეთ გარემოში შეუძლებელია ხალხის ნორმალურ მდგომარეობაში, თუ როგორები არიან კონფლიქტის გარეთ, გაცნობა და 24 საათი რეალური სამყაროც არ გამოიყურება ასე და ამიტომაც აქ სწორად არის გამოყენებული ნათელი მომენტები, რომლებიც იძლევიან განტვირთვის საშუალებას, აბალანსებენ სიბნელეს და უხეშადაც არ არიან გარემოსთან შეზავებულები.მნიშვნელოვან მოქმედ პირებს, როგორც ეს რეალურ ცხოვრებაში ხდება, ხან აშკარა პერსონიფიკაცია აქვთ და ხანაც პირიქით. ეს უკანასკნელი უფრო ხშირად. გააჩნიათ განსხვავებული მსოფლმხედველობა და ამავდროულად ცინიზმით არიან გაჟღენთილები. მოწინააღმდეგეები უმიზეზოდ არ არიან ბოროტები. მათი ქმედებები მიზეზებით არის გამართლებული. ყოველშემთხვევაში, მათ გონებაში მაინც. და რახან არც გმირები ასხივებენ სინათლეს, ამ სამყაროში ორივე მხარეს აქვს ნაცრისფერი მორალის უამრავი ელფერი. მეტიც, "კარგები" შეიძლება ბოროტებად მოგვევლინონ და პირიქით - "ცუდები" მოგვევლინონ გმირებად.ამბების გადმოცემა სხვადასხვა მოქმედი პირების გადმოსახედიდან გადმოცემა კი არის ტექნიკა, რომელსაც ავტორი ხშირად იყენებს. ეს ერთი მხრივ, მაქსიმალურად ახლოდან გვაცნობს პერსონაჟებს, ზემოქმედებს ატმოსფეროზე და მომსწრნენი ვხდებით იმ ამბების, რომელთა გადმოცემაც ვერ მოხერხდა მთავარი გმირებით, თუმცა მეორე მხრივ, უყურადღებობის შემთხვევაში იოლად აბნევს მკითხველს. ამ უკანასკნელის ღირებულება კი გაცილებით ნაკლებია.1) Last Wish / უკანასკნელი სურვილისხვადასხვა დაუკავშირებელი ისტორიების კრებული, რომლებიც სამყაროს ზებუნებრივ მხარეს, ადამიანებისადმი დამოკიდებულებასა და მხედვარების პროფესიას გვაცნობებ. ასევე, იწყება გერალტისა და იენიფერის ურთიერთობა. მარტივი პროზა კი მაქსიმალური სიამოვნების გარანტიას უზრუნველყოფს.2) Sword of Destiny / ბედისწერის მახვილიპირველის წიგნის ბევრად უკეთესი ვარიანტი. ამის მიზეზია მეტი ადამიანურობა, რამეთუ აქ რასების ურთიერთობის მომსწრნენიც ვხდებით, ანუ მეტი ყურადღება ადამიანებსაც ეთმობა. გერალტი პიროვნულად უფრო მდიდარია და თანაც იწყება ცირის ისტორია, რითაც წიგნს ენიჭება პრიქველზე მეტი მნიშვნელობა.3) Blood of Elves / ელფების სისხლიიმ საგის დასაწყისი, რომელიც სერიასთან ერთად დასრულდება და მხედვარის პროფესია ძველმოდურობისა და ნეიტრალიზმის სიმბოლოს ადგილზე მოთავსდება, რადგან დადგა ჯერი პოლიტიკური ინტრიგებისა.წიგნი ძირითადად პოლიტიკური სამყაროს წესებსა და მისდამი თუ ინდივიდუალებისადმი დამოკიდებულებებს აყალიბებს. ხოლო, სიუჟეტურად სიქველისთვის გვამზადებს.მნიშვნელოვანი ნაკლი კი არის უამრავი პერსონაჟის ერთბაშად გაცნობის მცდელობა, რადგან რთულია სცენის შემდეგ რომელიმე მათგანი გაიხსენო. ამისდა მიუხედავად, დასაინტრიგებლად თითოეულ მათგანზე გიქმნის წარმოდგენას.4) Time of Contempt / ზიზღის ხანასულ უფრო და უფრო იოლი ხდება მნიშვნელოვანი პირების ცნობა და საერთოდ აღარაა პრობლემა საგის გადაკითხვისას. იწყება თვალთახედვების ცვლისადმი შეგუება და ასევე აღსანიშნავია, რომ ეს წიგნი ჯერ-ჯერობით სიუჟეტურად აშკარად ყველაზე მნიშვნელოვანია და პასუხს აგებს იმაზე, რომ სამყაროში ნებისმიერ მხრივ ხდება ცვლილება.მაგრამ, ვერც ამ წიგნმა მოახერხა, რომ თავი აერიდებინა მნიშვნელოვანი მინუსებისთვის. სიჟეტის სისწრაფე ერთი უკიდურესობიდან უეცრად ვარდება მეორეში, რასაც მკითხველი ხვდება მოუმზადებელი და ვარდება გაურკვევლობაში, რაც ალბათ იდეაში ასეც უნდა ყოფილიყო. ასევე, გადაწყვეტის ნაცვლად პრობლემების რაოდენობა მატულობს.5) Baptism of Fire / ცეცხლით ნათლობაუდავოდ ერთ-ერთი ყველაზე ნელი და ნაკლებად მნიშვნელოვანია ძირითადი სიუჟეტისთვის ინდივიდუალურად, რადგან ასევე გვამზადებს სიქველებისთვის, თუმცა იძლევა განტვირთვის საშუალებას და ყველაზე უკეთ გვაგრძნობინებს, თუ ტერიტორიულად რამდენად დიდია სამყარო.პერსონაჟებისთვის მხრივ კი პირიქით, გვაცნობს გერალტის გუნდის და ამუშავებს მათა თუ მათ ურთიერთობებს. თანაც, რამდენიმე სიუჟეტურ ხაზს ყურადღება ეთმობა თავიდან ბოლომდე, მოვლენები ასე თუ ისე ერთმანეთთანაა დაკავშირებული და ომის მსვლელობიდან გამომდინარე, საფრთხის შეგრძნება ადგილზეა.6) Tower of the Swallow / მერცხლის კოშკისაუკეთესო წიგნი. უკვე ხშირად იყენებს სხვადასხვა გადმოსახედებს და თან არ გაბნევს, რისი ერთ-ერთი მიზეზიც არის ის, რომ გადასვლა რადიკალურად და უეცრად თითქმის არ ხდება. მით უმეტეს, დაახლოებით იმავე პერიოდსა და ამბისას გადადის.ასევე, აქ არის ექშენის ყველაზე დიდი დოზა, რაც გამოიწვია იმან, რომ ერთმანეთს აქ კვეთს ყველაზე მეტი სიუჟეტური ხაზი, ანუ მრავალმხრივი დაპირისპირებები, რომლებიც ხან მოლაპარაკებით წყდება და ხანაც ხოცვა-ჟლეტვით და, შესაბამისად, ერთი თავით შემოსული პირიც შეიძლება საკმაოდ საინტერესო აღმოჩნდეს და ატარებდეს მნიშვნელობას.გამომდინარე აქედან, ინდივიდუალურობის მხრივაც არ აქვს პრობლემა, რადგან აქვე წყდება არაერთი სიუჟეტური ხაზი. იქმნება კიდევაც სიქველისთვის განკუთვნილები. ხოლო, განსხვავებით პრიქველისგან, რომელიც გვანახებდა სამყაროს პასიურობას თითქმის შეუცვლელი კალენდრით, აქ ვხედავთ, თუ როგორი აქტიურია ის.ცირის კი რამდენადაც დააკლდა ყურადღება პრიქველში, იმდენადაა აქ მასზე ფოკუსი გამახვილებული. მეტიც, ყველაზე მკაფიოდ სწორედ აქ ჩანს მისი "კარგ" და "ცუდ" მხარეებს შორის მონაცვლეობა.თუმცა, მცირე ნაკლი მაინც გამოეპარათ - ზოგჯერ არის შემთხვევა, როდესაც ცირის აზრების ცვლას მოგვიანებით ვიგებთ. არაფერი განსაკუთრებული, უბრალოდ უკეთესი იქნებოდა, რომ მაგ შემთხვევებშიც გამოკვლეულიყო მისი გონება.7) Lady of the Lake / ტბის ქალბატონიეს კი არის ის წიგნი, რომელი ყველაზე დიდი მნიშვნელობის ტარებით და შეცდომების რაოდენობით პირველობას ერთდროულად დაიკვეხნის. ერთი მხრივ, გვაქვს სიუჟეტური ხაზების დასკვნითი ეტაპი, რომლებშიც ჩაქსოვილია ცინიკური ქვეტექსტები და მეორე მხრივ - საოცარი დამთხვევები: გერალტი მიდის სანადიროდ და შემთხვევით იგებს მისთვის ყველაზე საჭირო ინფორმაციას და ა.შ. ამავდროულად, უმნიშვნელოვანეს ომის სცენებს, რომელთა წაკითხვაც განსაკუთრებით ნოლანისთვისაა რეკომენდირებული, საომარი დრამის სახით გადმოგვცემს, მრავალი უცნობი თუ ნაცნობი გადმოსახედითა და მრავალი საომარი ასპექტით და თანაც უთმობს ორივე მხარეს ყურადღებას დაწყებისას, მსვლელობისას და დასრულების შემდეგ.და რაც შეეხება დასასრულს...... "რაღაც სრულდება, რაღაც კი იწყება".საბოლოოდ კი შეგვიძლია გამოვიტანოთ ასეთი დასკვნა - რახან თითოეული ეს ნაკლი თითქმის არ ჩანს იმ რამდენიმე ათასი გვერდის ფონზე, რომელთა ღირებულებაც ძალზედ დიდია სხვა ნებისმიერი მნიშვნელოვანი მხრიდან და ასეთი შეცდომები დაშვებულია აბსოლუტურად ყველა ნაწარმოებში, ნაწარმოებს უდავოდ ეკუთვნის ისეთი შეფასება, როგორიც არის - 10/10რეკომენდაციები:Battle Angel Alita - https://goo.gl/2Nmmg1Steel Ball RunEden: It's an Endless WorldTexhnolyzeHunter x HunterBattle RoyaleBaccanoFate/Zero

  • JM
    2019-05-23 09:07

    If you're a fan of fantasy sagas, this is one that, from all places, came from Poland. It's very interesting to see familiar fantasy archetypes filtered through the writer's very Polish sensibilities. The first two volumes are a series of short stories that serve to set up the world and main characters, as well as the background for the story to take place in the following volumes, in novel form. The middle of the series lags a bit in my opinion, but the final volume was all kinds of awesome. This series, however, is not all about the fighting and action. There's a good dose of plot and politics, though not a Game-of-Thrones-ish amount of it. It does have an interesting tone, which is a mix of humor and grittiness I found very compelling. You can only get some of the novels in English, since most are yet to be translated and one of the short story collections isn't even going to be translated at all, according to the word on the street since short story collections supposedly don't sell well. If you know Polish or Spanish, you can get the whole series or make peace with the fact that you can read them in English but you will not get one of the first books and you have to wait for each of them to come out. Very recommended.

  • Šimon Podhajský
    2019-04-27 12:16

    The Witcher Saga is classic fantasy I keep coming back to. I'm not even entirely sure why; something about the characters and the mythos and the decidedly grey morality always draws me back in. With the release of The Witcher 3 (...which I might get to play in about 4 years, when the required hardware is cheap and commonplace) and the return of Ciri and Avallac'h, I feel as though it's time for another re-read.

  • Aneta Tota
    2019-05-10 03:53

    One of my favourite literaty character is the white-haired witcher. So when Netflix announced that making a series based on Sapkowski saga all the fans, including me, have something to wait for. Dear Netflix, don't screw this up.

  • Rima
    2019-05-14 09:03

    The best fantasy book of my teenage era.

  • Alexey
    2019-04-24 07:59

    Хотел прочитать книгу много лет, но почему-то всё боялся начать. И наконец, уже даже больше на волне известной игры про ведьмака Геральта, я решился.Откровенно говоря, ожидал намного большего. Начинается сага как набор рассказов о различных контрактах ведьмака, борца с чудовищами. А затем автор решает превратить всё повествование действительно в эпическую сагу. И вот тут как-то накал начал давать слабину. Ведьмак постепенно перестаёт быть ведьмаком, по сути теряет всё то, что его ведьмаком делало (как минимум, ничуть не использует), интрига накручивается и накручивается, часто перемежаясь откровенно нудными и мало нужными для основной линии лирическими отступлениями. Книга за книгой, но сага очень неровная. То несёшься по страницам и не можешь оторваться, то хочется перевернуть и пропускать целые главы. И наконец... оканчивается в общем-то пшиком. Ничем. Нет чёткого понимания, к чему всё это было, рояль в кустах кажется роялем в кустах, в который не шибко верится с точки зрения логичности поступков. И даже после этого ещё несколько глав, не создающих впечатления оконченности материала.При всём при этом я просто не могу не упомянуть русский перевод Евгения Вайсброта. Он просто великолепен. Он играет словами, тонкими нюансами языка различных рас и героев. Без такого перевода книга бы многое потеряла на русском языке.Однако в целом, как мне кажется, сам образ Ведьмака Геральта значительно затмевает качество самой книги.

  • Andrzej
    2019-05-16 11:59

    Czasem myślę, że traktowanie cyklu wiedźmińskiego w kategorii arcydzieła zakodował mi sam autor jakieś 15 lat temu przy pierwszej lekturze opowiadania o Bazyliszku. Że to nie może być prawda, tylko sentyment.I że może Wiedźmin jest "tylko" bardzo dobrym cyklem fantasy?Tak jest aż do następnego czytania (co robię regularnie, co około dwa lata) gdy po raz kolejny okazuje się, że mój hiper-entuzjazm i niemalejące zafascynowanie cyklem, są zupełnie racjonalne i w stu procentach uzasadnione.

  • Melany Vilchynska
    2019-05-18 11:58

    One of my favorite books. Adventures mixed with the search of who we are and what are our emotions.

  • Rzn
    2019-04-30 06:04

    First two books are a collection of short stories that give background to the events in the next five books.The stories are pretty diverse in their style, there are a lot of references to common fairy tales. Reading them was quite interesting for me, because it introduced me to the world of Witcher, the stories were short, so, if I didn't like one, I was sure that I may enjoy the next one.Then started the next five books that tell a pretty complex story with a lot of local smaller stories along the way. I've read them all in a row, so I can't really discern one book from another.My general impression is this: first three books were quite interesting. I liked the idea of characters being unable to really change the world's events, I liked the grittiness and brutality, as that seems quite fitting for that world.The last two books introduced unicorns, magic girls cutting up people and travelling through time and space, and deep conversations. I felt like I was watching a mediocre anime. I didn't have to force myself to finish, because, even though the general storyline became so weird, Sapkowski had a lot of good local substories with sometimes very relatable dialogues.Also the things I didn't like: Geralt - Yennefer relationship, very extensive descriptions of women's dresses and jewelry.I haven't read the Season of Storms yet, gonna start today. But at this point I don't expect a lot.

  • Илья Селин
    2019-05-11 09:54

    Clever. Interesting.

  • Marcin
    2019-05-20 09:47

    One of the best Polish fantasy book series. Very well constructed world, dynamic, multi threaded action.

  • Olga Ivchenko
    2019-05-15 06:54

    Интересный сюжет, но банальный язык. Последние книги уже пролистала по диагонали. Наскучило. Смазанная концовка. Интриги так и не удалось создать до конца.

  • Anya Korbut
    2019-05-18 07:47

    Сага о Ведьмаке (все 7 книг) - это захватывающие романы о приключениях и настоящих человеческих качествах.

  • Dorota
    2019-05-01 11:06

    Great read

  • Oskar
    2019-05-18 03:50

    Książki które zdefiniowały moje podejście do literatury, fantastyki, oraz (pośrednio) do świata. MUST READ!

  • Anya Kivirenko
    2019-04-29 07:12

    The Witcher is a great read! Totally enjoyed it.

  • Jonathan Lilue
    2019-04-26 06:57

    Imposible escapar a esta historia una vez se conocen las primeras peripecias de Gerald de Rivia y su amigo Jaskier. Excelente saga de principio a fin

  • Paweł
    2019-05-03 10:58

    It was glorious.