Read An Enemy of the People by Henrik Ibsen Online

an-enemy-of-the-people

In An Enemy of the People, Ibsen places his main characters, Dr. Thomas Stockman, in the role of an enlightened and persecuted minority of one confronting an ignorant, powerful majority. When the physician learns that the famous and financially successful baths in his hometown are contaminated, he insists they be shut down for expensive repairs. For his honesty, he is persIn An Enemy of the People, Ibsen places his main characters, Dr. Thomas Stockman, in the role of an enlightened and persecuted minority of one confronting an ignorant, powerful majority. When the physician learns that the famous and financially successful baths in his hometown are contaminated, he insists they be shut down for expensive repairs. For his honesty, he is persecuted, ridiculed, and declared an "enemy of the people" by the townspeople, included some who have been his closest allies.First staged in 1883, An Enemy of the People remains one of the most frequently performed plays by a writer considered by many the "father of modern drama."...

Title : An Enemy of the People
Author :
Rating :
ISBN : 9781595406446
Format Type : Paperback
Number of Pages : 164 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

An Enemy of the People Reviews

  • Fatima
    2018-11-19 23:45

    یکی از پر معنی ترین نمایشنامه هایی بود که تا به امروز خوانده بودم , هر قسمت نمایش واقعیت های جوامع امروزی را فریاد میزد و به قدری زیاد بود که میشد میلیون ها مورد امروزی را با آن مقایسه کرد و مشابه خواند ... در جاهای مختلفی از نمایشنامه طریقه ی خریدن هدف و فکر و سو استفاده از مردم آگاه را نشانمان میداد که چطوری جلوی انسان های اینچنینی یک جامعه را میگیرند و به اهداف و نیت های شخصی خودشان ادامه میدهند و مردم را با شست و شوی مغزی بر علیه این آگاهی ها میشورانند و به آنها میگویند "دشمن مردم" در صورتی که خودشان دشمنی هستند که نقاب دوست مردم را بر چهره گذاشته اند و از پشت خنجر هایشان را در قلب مردم فرو میکنند و در این راه از هیچ چیزی دریغ نمیکنند و اصولا تهدید و منفور کردن و گرفتن حقوق اولیه انسانی مردم آگاه و دانا سر دسته ی راه و روش این سرکوب هاست :شاید بشود گفت این تهدیدات و دستورات همیشه فرمولی سریع برای عقب نشینی به شمار میروند اما نه برای هر مرد آزاده ای :

  • Ahmad Sharabiani
    2018-11-16 15:38

    En folkefiende = An Enemy of the People, Henrik Ibsen عنوانها: دشمن مردم؛ دشمن ملت؛ اث‍ر: ه‍ن‍ری‍ک‌ ای‍ب‍س‍ن‌؛ الف): نمایشنامه «دشمن مردم»؛ اث‍ر: ه‍ن‍ری‍ک‌ ای‍ب‍س‍ن‌؛ مترجم: امیرحسین آریانپور، در 243 صفحه، چاپ اول نشر انديشه سال 1338 هجری شمسیب): همین اثر با عنوان «دشمن ملت» ترجمه: «علیرضا ثنائی»، شرکت انتشارتی «علمی و فرهنگی»، رقعی و در دوهزار جلد و برای بار دومپ): دشمن مردم، ترجمه از متن نروژی: «میرمجید عمرانی»، انتشارات دنیای نوت): دشمن مردم، اثر ‏هنريک ايبسن؛ ترجمه اصغررستگار، سال 1378 در اصفهانث): دشمن مردم، اثر هنریک ایبسن، با ترجمه: سیامک علایی در 278 صفحه، در گودریدزج): اقتباس «آرتور میلر» از همین اثر را نیز، آقای «غلامحسین دولت آبادی» و بانو «فاطمه خسروی» ترجمه کرده اندعنوان: دش‍م‍ن‌ م‍ل‍ت‌، اث‍ر: ه‍ن‍ری‍ک‌ ای‍ب‍س‍ن‌؛ مت‍رج‍م‍: م‍ح‍م‍دع‍ل‍ی‌ ج‍م‍ال‍زاده‌؛ نشر: ت‍ه‍ران‌، بنگاه ترجمه و نشر کتاب؛ 117، در 193 ص؛ نمایشنامه نروژی، مجموعه ادبیات خارجی: 40، و چاپهای دیگر: ت‍ه‍ران‌: ش‍رک‍ت‌ ان‍ت‍ش‍ارات‌ ع‍ل‍م‍ی‌ و ف‍ره‍ن‍گ‍ی‌، 1382، در ش‍ان‍زده‌ ص‌ و 127 ص، شابک: 9644454227؛ تهران: وانیا‏‫، 1389، در ‏‫163 ص‬‭‬؛ شابک: 9786009183616، فروست: شاهکارهای نمایشی جهان‏‫؛ و تهران: ثالث‏‫، ‏‫1392، در ‏‫176 ص.‬؛ ‏‫‎21/5×14/5س‌م.؛ شابک: 9789643808716؛نمایشنامه ی «دشمن مردم»؛ از شاهکارهای «هنریک ایبسن»، نویسنده ی نروژی ست، این اثر از ایشان گویا بیش از دیگر آثارش مورد توجه منتقدین و بحث و گفت و گو بوده‌. اخلاق و عقاید قهرمان نمایشنامه: «دکتر توماس استوکمان»، افکار خود «ایبسن» را به یاد خوانشگر می‌آورد. او پزشک آسایشگاهی ست که برادرش «پتر استوکمان»، شهردار محل برپا کرده‌ است؛ و از این جهت زندگی آسوده‌ ای دارد. اما ناگهان پی می‌برد، که آب آسایشگاه و شهر، آلوده‌ است، و همین امر سلامت مردم شهر، و مسافران را تهدید می‌کند. او می‌خواهد مردم را به وسیله ی روزنامه از این حقیقت آگاه سازد، ولی گردانندگان امور شهر، او را با نیرنگ از این کار باز می‌دارند. «دکتر استوکمان» می‌کوشد در انجمنی به مردم شهر، از خطر آب‌های آلوده شهر هشدار دهد، از آنجا نیز محکوم و شکست خورده بیرون می‌آید، و مردمان به اتفاق آراء به او لقب «دشمن مردم» می‌دهند، و چنان عرصه را بر او تنگ می‌کنند؛ که راهی جز جلای وطن ندارد. «دشمن مردم» تصمیم می‌گیرد مردم را رها کند، و از شهر و دیار خویش برود. اما پس از واقعه‌ ای باز بر آن می‌شود که در زادگاه خویش بماند، و با بدی پیکار کند. به عقیده ی او «قوی‌ترین مرد جهان کسی ست که تنهاتر از همه باشد». ا. شربیانی

  • Markus
    2018-12-11 20:57

    Thinking of the times we live in caused a spontaneous re-read of this masterpiece. I understand it is not as popular outside my native Norway as Ibsen's other works, but I sincerely urge every soul do give it a try. It is quite short, and it speaks volumes about some of the greatest problems facing our present-day society, despite being written in the 19th century.Mostly a play about truth, An Enemy of the People takes place in a small Norwegian hamlet where the residing doctor realises that the popular local baths are actually polluted. When attempting to expose this, he meets with strong resistance from all those who do not wish to see the town's main source of income shut down, and discovers that his community is built on a foundation of lies.Through his dealing with this situation, Ibsen takes the story of the doctor and his town and makes it a symbolic critique of society itself.I have never particularly enjoyed theatre, but the occasional play does stand out. This particular one is my favourite of all time.

  • Lyn
    2018-11-24 23:43

    Honesty and integrity are all fine and good until somebody’s wallet gets hurt. So says Henrik Ibsen in his masterful 1880s drama An Enemy of the People. First published in 1882, the drama describes a small town in Norway that has become successful as a hot springs spa resort catering to the needs of the unhealthy. Dr. Stockmann, once a proud and enthusiastic proponent of the spas, had a bad feeling about the purity of the water and did some testing. The results of the tests showed severe contamination and he made his findings public. Thinking that the town folk would be pleased, the good doctor was instead shocked to learn that almost everyone, from the small business owners, to the zealous local press, to his brother the mayor are actually fuming in rage at the thought that he may jeopardize the public livelihood.At once about the conflicts of health versus commerce, the play also explores the complex adversarial positions between the individual and the state, about conservatism versus liberality and the fragile nature of the freedom of speech. Ultimately, Ibsen has created in the small Norwegian hamlet a microcosm of the potential hostility between man and society and what is truly meant by the common good. Timeless, the lessons and morals propounded are as relevant now as they were in Ibsen’s day, a play that should be read, seen and discussed.

  • Manny
    2018-11-27 20:57

    If it came out today, everyone would immediately read it as referring to climate change and climate change sceptics. Doctor Stockmann has taken up a position where he's responsible for monitoring the baths in the little spa town he's just moved to. He analyses water samples and is shocked to find that they're a major health hazard: naively, he believes people are going to thank him for making this important discovery. But he hasn't thought through the economic consequences. Fixing the problem would cost a lot of money, which people don't want to spend: it's much easier to rubbish his work and brand him a dangerous lunatic. Scary and tragic when it appeared, ten times scarier and more tragic now.

  • David Schaafsma
    2018-12-04 20:57

    Norwegian Henrik Ibsen’s The Enemy of the People, first produced in 1882, is a what we might now call a “whistleblower” tale. Dr. Stockman, brother of the town’s “Burgomaster,” Peter, investigates the source of the resort town’s fortunes, The Baths, and discovers it is being polluted, and for the health of locals and visitors, recommends that it be shut down. Dr. Stockman becomes “the enemy of the people” in this play because he stands against the town’s position that The Baths must continue regardless of its threat to public health; they need the money too much. Peter, the Burgomaster: It is you, in your blind obstinancy, want to cut off the town’s chief source of prosperity!Dr. Stockmann [his brother]: That source is poisoned, man! Are you mad? We live by trafficking in filth and corruption!Maybe you have heard of the 2017 film The Post? Chelsea Manning? Edward Snowden? The raiding of the Arctic for oil? 45 and his Billionaire Boys Club making it illegal to use terms such as “climate change” or “global warming” because these words are tools of the anti-business socialists trying to keep America From being Great again, and the liberal media grinding out fake news? Well, then this (prophetic) play may be just the play for you. Is it too dark a vision to swallow? You decide: “All our sources of spiritual life are poisoned, and our whole society lies upon a pestilential basis of falsehood.”—Dr. StockmannHowever you see it, in this play, the Burgomaster knows how to save The Baths and how to preserve (well, for the present, anyway) the economic health of the town: By firing the doctor and taking control of the media and the language used to talk about water.I am also in the middle of a terrific book of journalism, Dan Egan’s award-winning The Death and Life of the Great Lakes, which in part documents the pitting, on the one hand, the mindless greed and ignorance that continues to put at risk the source of the remaining 20% of the planet’s surface freshwater against, on the other hand, the ingenuity and resourcefulness of scientists (wait; is it legal for me to use that word now?) to save it. These two books seem to speak to each other, sadl.Trump has decided to roll back the Clean Water Act, which to my mind is essential to the survival of the Great Lakes, and necessary to the survival of the planet:http://www.sciencemag.org/news/2017/0...Some modernist frameworks assume that Mankind only gets better each year, knows better, and progresses ever onward to some Higher State. If this is true, how did old Ibsen in 1882 know what we would still be facing today? Chilling, prescient, elegant, The Enemy of the People has been produced as a (dark) comedy, but I think, like Bertolt Brecht’s dark comedy, The Resistible Rise of Arturo Ui, about the rise of facism in Chicago, I expect the Goodman Theater production of An Enemy of the People can no longer be produced as a comedy.http://www.chicagotribune.com/enterta...

  • Fatema Hassan , bahrain
    2018-11-22 16:50

    ثاني مسرحية يسحرني مؤلفها إبسن بتفاصيلها..لَقّبَ كاتب المسرح النرويجي المعروف هنريك إبسن الفيلسوف الدنماركي سورين كيركغارد مؤلف( خوف و رعدة ) ب عدو الشعب، هذا سبب دفعني لقراءة المسرحية باهتمام واستمتاع أكبر ما دمت لا زلت أتعثر في خوفه و رعدته، قرأته للتعرف على رأي إبسن حول كيركغارد الذي بفرادته جابه برجوازية كوبنهاغن و انتقد الثقافة الأوروبية حين قال " إن أوروبا كلها تتجه نحو الإفلاس" كما عاب على الكنيسة الدنماركية اللوثرية افتقارها للشدة و طرقها المدرسية التي لا تخدم رعاياها.. عدو الشعب بنظر إبسن هو من يفتح له منفذًا على كل الجبهات لثقته أنه على الحق و إن تصدع الدعم للقضية التي يؤمن بها، عدو الشعب هو من يدرك مبكرًا أن الأغلبية المتراصة أو الشعوب لا تفهم إلا لغة المصلحة، وعلى حسب مصالحهم يرتدون الأقنعة الملائمة."ثِقوا أن أقوى رجل في العالم، هو الذي يقف في الدنيا وحيدًا.": لا شك إن الرجل الذي يريد أن يخرب المجتمع برمته هو عدو الشعب : ماذا في هدم مجتمع من الخطورة، إذا كان هذا المجتمع يعيش على الأكاذيب، الواجب أن يُهدم حجرًا على حجر .

  • Foad
    2018-11-22 18:39

    در سراسر جهان، اکثریت، اکثریت مطلق دائم التزاید، با مردم کودن و کم فهم است. اکثریت، بدبختانه زور دارد، اما هرگز حق ندارد. حق همیشه با اقلیت است.سومین نمایشنامه ای که از هنریک ایبسن می خونم، و کم کم دارم شیفته ی این مرد میشم. نمایشنامهنمایشنامه خیلی خیلی عالی بود. هر پرده نقاط اوج بی نظیری داشت که بعضاً من رو از هیجان به قهقهه می انداخت. مخصوصاً سه پرده ی آخر، یکی از دیگری بهتر بودن. حرف هایی که دکتر اشتوکمان میزنه و جر و بحث هاش با دیگران، همه عالین.مضمون نمایشنامه، همچنان مثل دو نمایشنامه ی قبل، انتقاد از جامعه ی قرن نوزدهمی اروپاست، ولی این نمایشنامه مضمونش سیاسی تره و پیکانش به سمت "لیبرالیسم" و "دموکراسی"ـه، و کمابیش از "آریستوکراسی" یعنی حکومت طبقه ی نخبه بر جامعه دفاع میکنه.دو نقداز لحاظ داستانی نکته ای به ذهنم نمی رسه.اما از لحاظ مضمون داستان، دو نکته به ذهنم رسید:یکی این که نمایشنامه خیلی یک جانبه است و به مخالفانش اجازه ی طرفداری از عقیده شون رو نمیده. همه ی طرفداران دموکراسی توی این نمایشنامه، یا مردم بی سوادن، یا به خاطر سود مالی از دموکراسی طرفداری میکنن و یا از ترس مردم. یعنی هیچ کس نیست که از روی تحقیق معتقد به دموکراسی باشه و بخواد در برابر دکتر اشتوکمان از این مرام دفاع کنه. به این میگن "تک صدایی" و یکی از اشکالات بزرگ داستان هاست.نکته ی دوم هم این که هر چند خود من هم کمابیش به آریستوکراسی بیشتر تمایل دارم تا دموکراسی، اما به نظر میرسه که این نقدی که ایبسن به دموکراسی وارد میکنه، نقد منصفانه ای نیست. ما به دموکراسی پناه نمی بریم، چون "حق با اکثریته". بلکه علت رجوع به اکثریت، نداشتن ملاک برای حقّه. ایبسن یه مقداری با ساده اندیشی حق رو به اقلّیّت میده. انگار نخبه ها و "اقلّیّت" جامعه، همیشه رأی واحدی در حق دارن. چه بسا همین نخبه ها هم هر کدوم معتقد به "حق" جداگانه ای باشن و "حق" طرف مقابل رو "ناحق" بدونن و هر طرف دیگری رو نخبه ندونه. این جاست که معلوم میشه تشخیص حق از ناحق این قدرها هم ساده نیست. و وقتی ملاکی عمومی برای تعیین حق نداشته باشیم، چاره ای نداریم جز رجوع به دموکراسی. این مطلب رو برتراند راسل مفصّل توی تاریخ فلسفه ی غرب توضیح میده.

  • FeReSHte
    2018-12-03 20:58

    دشمن مردم بعد از خانه عروسک دومین نمایشنامه ایه که از ایبسن خوندم. محتوای سیاسی و انتقادی اجتماعی "دشمن مردم" به اندازه محتوای فمینیستی " خانه عروسک " به دلم نشست . بعید می دونم از فرط جذاب بودن پیام و مکالمات ، بعد از شروع نمایشنامه بشه رهاش کرد یا حتی زمین گذاشتش. داستان اینجاست که تشخیص داده میشه آب شهر آلوده است. شهری که از قضا به واسطه ی حمام های عمومیش و مفید بودن آبش برای انواع بیماری ها جاذب توریست ، مسافر ، بیمار و در نتیجه کلی ثروت شده. نزاعی که سر انتشار ( انسانیت و راستی ) یا عدم انتشار این خبر ( حفظ ثروت و اعتبار شهر) بین دکتر و شهردار در می گیره و حوادثی که به دنبالش اتفاق میفته داستان این نمایشنامه رو شکل میده.سوای از درخشان بودن کل نمایشنامه ، نقطه ی اوج داستان ، سخنرانی دکتر در جمع مردم شهر بود. جایی که مخالفت خودش رو با حق اکثریت مردم یا دموکراسی اعلام می کنه و در عوض از حق نخبگان دفاع می کنه. ایبسن اعتقاد داره انتخاب درست ، گزینه ی انتخابی اکثریت عام نیست که احتمالا خیلی هاشون اسیر جهل ، کم دانشی ، سادگی و زودباوری و منافع شخصی هستند و نتایج زیان بار این باور رو هم در داستان نشون میده. این نمایشنامه تنها اعلام مخالفت و بیان استدلال های طرف مخالف دموکراسیه. جایی از داستان نمی بینیم که طرفداران با استدلال و منطق از دموکراسی دفاع کنند یا جوابیه درخوری برای سخنرانی دکتر داشته باشند و تنها با خشم واکنش نشون می دهند . این عقیده شاید خیلی غیرمنطقی به نظر نیاد ولی پیاده کردنش تو جامعه به همین راحتیه؟ یا میشه مطمئن بود اریستوکراسی ، بهترین انتخاب رو به دنبال داره؟ تا اینجا ایبسن خوانی من رو برای خوندن سایر آثار نویسنده مصمم تر کرد . نگاه متفاوت و پرداخت خلاقانه آثارش رو خوندنی کرده

  • Maryam Hosseini
    2018-11-23 15:40

    .حـزب به یه چـرخ گوشـت می مـونه .هــمه ی سـر هـا رو له و لورده می کنـه و ازش یه حـلیـم درسـت میکنـه!!...برای هــمیـن هـم هـمه شـون از دم کـله خــراب می شـن و کـلـه خــر...عالیه این کتاب

  • Haaze
    2018-11-29 18:50

    Ibsen’s play "An Enemy of the People" [En folkefiende] from 1882 focuses on a small town where a local doctor discovers that the renowned spa has polluted water. It becomes a complicated fact as different people in the town take a stand. In a sense the play is about a whistle-blower. However, after initially very much enjoying the play (after all, nothing much has changed in the last 140 years so there are numerous parallels in modern times including the present) the whole drama turns into a farce. The realm of comedy and sarcasm grow unexpectedly into major forces and I cannot quite decide if Ibsen is being sarcastic or funny in the last two acts. I felt that the drama had so much potential in terms of the juxtaposition of environmental health and human ignorance and greed. I think Ibsen should have maintained a serious stance rather than letting the scenes decline into the realm of comedy. I wonder what he was thinking? It seems like Ibsen had some issues as well. He wrote to his publisher in Copenhagen:"I am still uncertain as to whether I should call it a comedy or a straight drama. It may [have] many traits of comedy, but it also is based on a serious idea." Still, the play gives one plenty to think about in terms of how and why people take sides in the realm of environmental issues. There are so many corporations and governments that take the wrong stance simply to protect the profit margins and political majority. As a consequence, we now have serious problems across the world. Besides, today this play could easily have focused on climate change as the central issue and how society responds to it. I do think that the play's premise has extreme relevance in the modern world.https://www.theguardian.com/environme...

  • MwanamaliMari
    2018-11-24 18:03

    No rating.I read this book in high school. It was a set book. And I hated it. Not because the writing is bad or because I felt it was some kind of political analogy but because it was text book to me. Reading it was a chore I would have preferred not to do. At all. Like ironing clothes or emptying my cat's litter box. Bleurgh!!!I don't even recall most of it. All I remember was lots of sewage. Lots of opposition. And the groaning drone of my high school English teacher (who didn't like me, btw) as he blathered on about how the title is an antonym because of some kind of political persuasion because of... I can already hear my cells falling asleep. So I'll stop there. And take a walk. This book is recommended to anyone who didn't have to go through my English classes in high school.

  • Raha
    2018-11-17 17:00

    ملت و مملکتی که در دروغ و فساد غوطه ور شده باشد همان بهتر که نابود شود و از میان برود

  • Sandy (CA)
    2018-11-24 17:48

    As usual, Ibsen cuts to the chase. It is both enlightening and disheartening to discover that the issues of political leadership and environmental stewardship which inspired his writing 135 years ago still dog us in the 21st century. Based on his other works, I was surprised at the manner in which this story unfolded. The story did not grip me in the manner of A Doll's House and Ghosts but his characters are wonderful, nonetheless.

  • بسام عبد العزيز
    2018-11-23 22:43

    هل الديمقراطية فعلا أفضل الطرق المتاحة للحكم؟ هل الشعب أو الجماهير قادرة على معرفة الصواب و الخطأ بذاتها؟ هل الإجماع حجة على صحة الرأي؟ هل يمكن أن يقف الفرد وحده أمام المجموع و يكون هو المحق و الجميع مخطئ؟تلك هي الأسئلة التي يطرحها ابسن في مسرحية عدو الشعب.. و كلها أسئلة لا تزال حتى الآن مطروحة للبحث و التفكيربطل المسرحية رجل لديه مبادئه و أخلاقه و عندما يكتشف قضية فساد يحاول ان يظهرها للناس ليساعدوه في حلها.. البطل يجد مساندة من أصدقائه و من الإعلام و من الناس في البداية.. لكن بريق المال يفسد الجميع .. و هى الطبيعة البشرية.. مصلحتي اولا.. و عاجلا أو آجلا ينفض من حوله كل الناس فقط لأنه يطالب بالحق و الحقيقة لنجد بطل المسرحية يتحول عدوا للشعب باكمله.. عدوا لفكرة رأي الجماهير و حكم الأغلبية.. فالفرد أحيانا يكون على صواب حتى لو كان الإجماع ضده.. الأنبياء جميعا كانوا أفرادا.. المصلحين كانوا أفرادا.. و دائما كانوا في مواجهة إجماع الناس و مع ذلك ثبت خطا الناس و صحة رأي المصلحين و الانبياء..هل حكم الأغلبية إذن حكما صحيحا؟ هل الديمقراطية هى أفضل اختيار للحكم؟ في رأيي أنه لا بالطبع... الأغلبية تعني أن 6 من غير المتعلمين يفرضون رأيهم على 5 من العلماء.. لذلك انا اتفق تماما مع ابسن في تلك المسرحية.

  • Sookie
    2018-12-03 21:53

    Dr. Thomas Stockmann is a template for those who stand up against the system - alone, ruthless and with absolute morality. A society and the people who sit in its helm (corporate heads, government, politicians etc) get into a relationship that looks for immediate contentment and superficial sense of accomplishment. We see this mentality when religion, power hungry, propaganda or downright stupidity get involved and pushes science, morals, goodwill, innovation, development, logic away from the public discourse. Be it climate deniers or creation supporters, be it racial prejudice or gender politics, Ibsen's "The Enemy of the state" is a mirror to all. . Dr. Thomas Stockmann is a man of science who calls upon problematic conditions of their town. He gets disowned for it as his argument doesn't go past the greater good of the townsfolk in the long run and not the economic repercussions his suggested changes would bring. He chooses to stay and fight the people who have shunned him because that's the right thing to do. The authority is stripped from him - his practice, his home, his dignity, his respect. His daughter subscribes to her father's moral conduct and ends up losing her job after her father publicly calls out on, well, bullshit. A wonderful insight into the mind of an activist whose only intention is -general good. And as always, humanity fails spectacularly fails.

  • عبدالرحمن
    2018-11-21 23:38

    إنها إحدى المسرحيات التي تعيش أبد الدهر ، تصلح لكل زمان ومكان. لا صوت للحق إن كان للباطل جنود مجندة يحسبون كل خطوة بالمكاسب والمناصب، والإعلام سيد الموقف يستطيع أن يجعلك البطل القومي أو يجعلك عدو الشعب ، كل الوسائل في يديه ولكن أينما تكون مصلحته الشخصية تكون وجهتهاقتباس: "الدكتور: لا بأس - دعي الكلاب تنبح- ليس هذا أسوأ ما في الأمر ، أسوأه أنه لا يوجد رجل في هذا القطر من طرفه إلى طرفه الآخر إلا وهو عبد حزبه ". أليس هذا هو الحال اليوم يا سادةوفي النهاية أحب أقول ان هذه الترجمة عبقرية لا تُمَل

  • Ramazan yahaghi
    2018-12-06 17:42

    نمایشنامه ای بسیار زیبا و خواندنی و الهام بخش است.

  • Ali
    2018-11-26 21:37

    "دشمن مردم" مانیفست ایبسن بر ریاکاری کاسبکارانه و عوام فریبی سیاستمداران ست. "توماس استوکمان"، پزشکی ایده آلیست در نظر دارد از طریق شورای شهر، به وضع آلودگی آب آشامیدنی به فاضل آب، جلوگیری کند. فکر او با مخالفت شورای شهر و برادرش "پیتر استوکمان" که شهردار شهر است، روبرو می شود. آنها قصد دارند از طریق حمام های شهر و جلب توریست، به درآمدی بالا برسند که وضع اقتصادی شهر را از هر نظر روبراه می کند. دکتر به بهداشت و سلامت شهروندان می اندیشد و شهردار و شورای شهر می دانند که با تعطیل شدن موقت چشمه های آب گرم، وضع اقتصادی شهر از این هم که هست بدتر می شود. دکتر خیال می کند با تضمین سلامت مردم شهر، کار بهتری صورت می دهد در حالی که دیگران به درآمد حاصله از چشمه های آب معدنی شهر می اندیشند. اگر آلودگی آب بر ملا شود، درآمد شهر هم مانند چشمه ها می خشکد. کار مشاجره بالا می گیرد و دکتر خوش باور مقاله ای می نویسد تا مردم را از واقعه خبردار کند اما از انتشار مقاله اش جلوگیری می شود. دکتر استوکمان وقتی بیشتر تعجب می کند که مردم شهر در نهایت بی خبری، یکی بعد از دیگری از او روی می گردانند و با رای شهردار و شورای شهر موافق می شوند، و به سادگی می پذیرند که دکتر استوکمان قصد نابودی شهر را دارد. کم کم خانواده ی دکتر هم از سرسختی او درباره ی آلودگی آب، تعجب می کنند و یکی یکی از او روی می گردانند. حمام ها آلوده اند و آثار تیفوئید و اسهال در چند نفر دیده می شود اما کمتر کسی به استدلال دکتر استوکمان توجه می کند. استوکمان تا آنجا بر سر حرف می ایستد که مانند ایده آلیستی مستبد، جامعه را آلوده می خواند که دارد خفه می شود، و می گوید جامعه را باید بکلی پاک کرد. او تصور می کند دلسوزی او بالاخره بر مردم آشکار می شود اما شهر او را "دشمن مردم" می خواند، به خانه اش هجوم می برند و دیگر در هیچ کجا آرامش نمی گذارند. هرچه دکتر استوکمان بر دلسوزی خود برای مردم شهر، بیشتر پافشاری می کند، تنهاتر می شود، حتی از او می خواهند به اشتباه خود اعتراف کند و از نظرش بازگردد تا توجه مردم را دوباره به سوی خود جلب کند. دشمن مردم توسط امیر حسین آریانپور به فارسی برگردانده شده (1338). یک ترجمه هم با نام "دشمن ملت" از محمدعلی جمال زاده در 1340 منتشر شده است.آثار نمایشی هنریک ایبسن مانند زندگی اش پر از فراز و نشیب اند. برخی منتقدان او را به راستی ستوده اند و برخی هرگز آثارش را نپسندیدند. ایبسن به معنایی که دکتر امیر حسین آریانپور در کتاب "ایبسن آشوب گرای" نوشته، چه در زندگی و چه در آثارش یک آنارشیست جلوه می کند. با وجودی که گفته اند از شکسپیر به این سو دوران تراژدی بسر آمده، برخی از منتقدان بر این اعتقاداند که ایبسن تنها نمایش نامه نویسی ست که برخی از آثارش مانند اشباح و هداگابلر به تراژدی به معنای ارسطویی و شکسپیری آن نزدیک است.

  • Laura
    2018-12-04 21:02

    In response to the poor reception of his play "Ghosts," Ibsen wrote "An Enemy of the People." Dr. Stockmann discovers that the Municipal Baths in his hometown are contaminated, and believes he is doing good for the community. He is declared an enemy of the people when he addresses the ignorant and powerful majority. At this point, Dr. Stockmann discovers a far more serious problem.

  • Stephen
    2018-12-02 22:52

    Here's my review from two years ago which makes me cringe: "Read this in high school. Think it was the Arthur Miller "translation." [Our teacher told us Miller did not read Norwegian, but got someone who did to do a literal translation which he then edited] In any case I don't remember the dramaturgy or the language, only the theme: the conflict between public health and making money in business. The latter should not be mistaken for "economic development." The latter term, as used by certain economists whom I respect, means that the quality of life is improved for all in a society. In that sense, "economic development" is not an enemy to public health, but making profits where and when you can often is. An early work about a whistle-blower, a cautionary tale."Re-read the book in Miller's adaptation last week and was overpowered. I'd forgotten the extra twist of tragedy, that Dr Stockmann's heroism has come close by the end of the short play to destroying not just his career but his family. What a terrible bind! Another turn of the screw I'd forgotten is that the protagonist is manipulated by others who turn his quest to their own ends. He wants to broadcast the truth to prevent disease; others want that broadcasting to bring down public officials. His father in law's meanness creates the appearance that Dr Stockmann is acting to drive down the value of stock in the anticipated spa-resort so that his relative can buy it for half-price.At least in To Kill a Mockingbird lawyer Finch's courage and civic virtue do not cause him to be run out of town, though his actions do directly endanger his children without his knowing it. Thank goodness they are saved.How many times in life must family and children be hostages to doing the right thing? Is Dr Stockmann an idiot or a hero? Or must some heroes be idiots? I would have to know much more about Ibsen and about Miller and have to reread Dostoyevsky to say where Ibsen or Miller place him. I'll say idiot-hero, admiringly.

  • Hameed Younis
    2018-12-03 19:40

    ماستر بيس... ببساطة

  • Biblio Curious
    2018-12-10 15:54

    How can this one be so different from Ghosts? I enjoyed Ghosts immensely because of it's poetic insight towards different points of view. Pillars is far more political, about resources and maybe double-dealings is the word? This would make a fantastic live theatre production, it's themes would seep into the audience causing lively debates about the how's and why's. In some ways, this play is relevant today and conversation about it can turn into a discussion about politics and even forms of media for disseminating information. A play like this is difficult for me to rate. 5 stars because there's really nothing wrong with it. 3 stars because of my mood in terms of when I read it (being right after Ghosts). In this play's introduction it said Ibsen wrote this in reply to his outrage at Ghosts being considered scandalous. He was in a tizzy because Ghosts wasn't well received by his public. Perhaps his courage to write this play in reply to Ghost's public reaction would garner it 5 stars? This play could spark politically charged discussions about current events so maybe keep it at 3 stars because politically, we're charged enough and need to become charged to create a healthier way.

  • نقد روز
    2018-12-04 16:03

    در این نمایشنامه، عنوان دشمن مردم کارکردی کنایی دارد. استوکمان که این لقب را دریافت می کند در اصل به دنبال کمک به مردم است. با مطرح کردن قضیه آلودگی آب شهری، او نه تنها به فکر حفاظت از سلامت مردم است، بلکه می خواهد مانع رسوایی بزرگ تری شود که در اثر ورود توریست ها به شهر و استفاده از این آب به وجود می آید. عنوان «دشمن» از یک نظر دیگر هم حالت کنایی تری به خود می گیرد. استوکمان در ابتدای نمایشنامه بین مردم شهر محبوبیت زیادی دارد. خانه اش همیشه پر از مهمانانی است که می خورند و می آشامند و از مهمان نوازی او بهره مند می شوند. زمانی که استوکمان اولین بار از آلودگی پرده برمی دارد، مردم او را به عنوان دوست خود در نظر می گیرند. اما همین مردم زمانی که متوجه می شوند تعمیرات حمام ها به چه هزینه هنگفتی نیاز دارد، در مقابل او قرار می گیرند. در پایان نمایشنامه به نظر می رسد خود استوکمان هم این لقب را پذیرفته است. او می پذیرد که مردم به چشم یک مرتد و یاغی به او نگاه می کنند. اما به نظر می رسد این ترد شدن به او قدرت بیش تری می دهد. چرا که می گوید: «قوی‌ترین مرد جهان کسی است که تنهاتر باشد.» در طول تاریخ استوکمان تنها کسی نیست که از حقیقت صحبت کرده و بابت آن آزرده شده است. فساد، مهم ترین عنصر تماتیک نمایشنامه دشمن مردم است، این مساله در طول نمایشنامه و از طریق فعالیت های شورا و روزنامه نگاران به تصویر کشیده می شود. شخصیت پتر نمایندگی شورا را بر عهده دارد. او به عنوان شهردار شهر، رهبر و سخنگوی این گروه است. روشی که او برای به حاشیه راندن و به انزوا کشاندن توماس (برادرش) در پیش می گیرد نشان دهنده میزان فساد ارگان شهرداری است. در طول داستان، حکومت محلی بارها مورد انتقاد رسانه ها قرار می گیرد. این که پتر به این راحتی موفق می شود فشار مطبوعات را کم کند و آن ها را کنار بزند، نشان می دهد که تمام این گروه ها بازیچه دست افرادی هستند که قدرت را در دست کنترل دارند. ادامه نقد در وبسایت نقد روز:https://goo.gl/U7xmI1

  • Marco Tamborrino
    2018-12-06 21:53

    "STOCKMANN: Niente paura, li farò subito, i nomi. Perché è proprio questa la mia scoperta, la mia grande scoperta di ieri. (con un tono di voce più alto) Il più pericoloso nemico della verità e della libertà, fra noi, è, se proprio volete saperlo, sì, è la maggioranza, la solida e compatta maggioranza, la maledetta maggioranza democratica. Sì proprio lei, nessun altro che lei! Sappiatelo!"Sono pochi i testi teatrali che possono vantarsi di una potenza linguistica e ideologica come questo dramma di Ibsen. Non solo: qui siamo davanti a un testo così forte che la resa sulla carta stampata non è inferiore alla resa teatrale, o almeno, io ne sono convinto.Un nemico del popolo parla di un uomo che si scontra con la maggioranza. Un uomo che porta avanti delle idee alte e nobili, anche se tali idee potrebbero nuocere gravemente alla città in cui vive. Ed è per questo che viene isolato, deriso e aggredito. La maggioranza non accetta di essere messa in discussione, non accetta di essere in pericolo. Si compatta e, vigliaccamente, si scontra contro il singolo. È il più acceso attacco alla democrazia che mi sia capitato di leggere. Ibsen ha scritto un dramma attualissimo. Non viviamo infatti in un mondo in cui le minoranze, soprattutto quelle politiche, si vedono isolate e ignorate? Non viviamo forse in un mondo in cui, a volte, vorremmo vedere abolito (neanche tanto ironicamente) il suffragio universale?La sensazione che proviamo quando la nostra idea si scontra contro l'idea della maggioranza è la stessa sensazione che prova il dottor Stockmann. Ci sentiamo soli, diversi, emarginati. La nostra ideologia deve fare i conti con l'ideologia comune, imposta e indistruttibile. Lottare diventa un dovere, non più un diritto. E alla fine Stockmann capisce che essere l'unico a propugnare un'idea lo eleva al di sopra di tutta la comunità:"E sapete cos'ho scoperto? Che l'uomo più potente, più forte del mondo è l'uomo solo, il più solo, il più solo..."

  • Matt Luedke
    2018-11-23 20:36

    I read a translation by Arthur Miller, and though it goes by pretty quickly it sticks with you for a long time. It has a touch of humor, but is a mostly serious look at how the truth, especially when it comes to environmental issues, can sometimes be in no one's political favor. "Inconvenient," if you will.This was written in 1882, 70 years before choloroflourocarbons started messing with the ozone layer, 100 years before climate change was starting to be taken seriously-- then dropped because of political fears. Amazing how this piece of fiction is so short and simple yet still so applicable.A doctor discovers that his town's biggest employer is actually an environmental health hazard. The owners, of course, deny this-- as tobacco companies would deny their products are harmful until the end of time. The people of the town want to be healthy, but when they hear their employer would hold the town hostage and cut jobs if environmental restrictions were passed, they too decry the doctor. Soon, he has precious few supporters left and is branded the "enemy of the people" referred to in the title.Reading this in the midst of the ongoing debate on climate change policy, which has been embarrassingly silent in the past 4 years due to politics, is fascinating.As Neil DeGrasse Tyson once said: "The good thing about science is that it's true, whether or not you believe in it."

  • Kim
    2018-12-08 16:34

    Anyone sick of party politics would probably like this book, as there are some fantastic quotes inside against them.Personally I don't think it was one of the best of Ibsen's work, although looking at it form the viewpoint of the play being a rebuttal to the outrage over his play "Ghosts" makes it pretty funny. It is definitely one of his simpler plays, with one main story and nothing really winding off of it.I'm not so fond of the characters, like Petra and Mrs. Stockmann, who seemed to bend too easily to fall behind Dr. Stockmann. Petra did remain static in her rebelliousness, but it just seemed too extreme to be plausible to me, especially once she realizes that her admirer had only taken up the cause for her sake. Mrs. Stockmann was so against her husband's cause but just decided that she would fully support him when others left his cause. I just don't believe that she would change that easily, she still did have doubt, but nothing near what she had before.Despite those few nit-picks, I still loved the play. It was interesting in the end and I simply didn't want to put it down. I liked the fact that they questioned what the majority wanted and what was the "right" thing to do. It was very thought provoking.

  • Hamid Hasanzadeh
    2018-12-13 17:03

    دکتر : اکثریت هیچوقت حق ندارد- می گویم هیچوقت! این یکی از آن دروغ هایی است که افراد آزادفکر و فهیم باید با آن مبارزه کنند.اکثریت افراد یک کشور کی ها هستند؟ مردم هوشیارند یا جماعت کودن؟ تصور نمی کنم شکی داشته باشید که فعلا در سراسر جهان، اکثریت، اکثریت مطلق دائم التزاید، با مردم کودن و کم فهم است! شما نمی توانید مدعی شوید که حکومت جماعت کودن بر اقلیت فهیم حق است! (غوغا و فریاد جماعت) آه، بله! می دانم که شما می توانید دهان مرا ببندید.ولی نمی توانید جوابی به من بدهید! بدبختانه اکثریت زور دارد، اما هرگز حق ندارد. من حق دارم . حق با من و معدودی افراد متفرق دیگر است، حق همیشه با اقلیت است.

  • ☯Emily
    2018-12-14 16:58

    Dr. Stockmann is a naive doctor and scientist. He has discovered why visitors are getting sick when they come to the town's baths. The water is contaminated. He determines to tell the town. However, his brother, the mayor, does not want this broadcasted and is determined to stop the doctor's announcement of this problem. The mayor appeals to the economic welfare of the people which, as you can guess, is successful. The people of the town do not want to hear about the problem if it requires paying for the repairs. Nor do the stockholders. With typical political finesse, the mayor has the doctor declared an "enemy of the people."As you read this play, you will realize that politics has not changed in the last 130 years. The doctor observes that "from one end of this country to the other, every man is the slave of his Party." Another time he states that "it is the party leaders that must be exterminated. A party leader is like a wolf, you see-like a voracious wolf. He requires a certain number of smaller victims to prey upon each year, if he is to live." It sounds very much like he was talking about the Republican Health Care Plan!I am eager to see this play performed next week.

  • Luis
    2018-11-19 15:34

    Un análisis revela al doctor Stockmann que las aguas del balneario del pueblo están severamente contaminadas, hasta el punto de que no se puede garantizar su inocuidad. Tras hablar con distintos agentes sociales y descubrir que cambiar la red de tuberías podría llevar el desmantelamiento del balneario que es un motor económico del pueblo, Stockmann irá más allá del problema de las aguas para descubrir quién manda de verdad en una sociedad democrática. Su denuncia le convertirá, para la mayoría, en "el enemigo del pueblo".Estructurada en cinco actos con una continuidad muy próxima, esta delicia de obra de Ibsen sorprende por el potencial que revela, sobre todo en el acto IV, en una trama que parecía tomar derroteros distintos. Efectivamente, la vergüenza del negocio del balneario es un simple recurso más cuando el doctor parece encontrar la luz de la verdad, y cuando monta su encuentro con el pueblo se enfoca verdaderamente en proclamar la ruina que traen las mayorías absolutas, que a su juicio están formadas por una masa carente de crítica y razón que no designa a la clase intelectual para que les dirija, sino a unos representantes burgueses que miran por el interés propio. Acaba también señalando que el hombre que es fuerte siempre está solo, como le acabará ocurriendo a él mismo. Son tesis de elevado contenido de protesta social que encuentran en el símil del pueblo un escenario muy propicio a alzar la voz de Ibsen.Además, el plantel de personajes es bastante acertado: por un lado, una prensa subyugada al poder de la burguesía, un alcalde con férreas concepciones sobre su propio plan y un anti-representante de la sociedad; y por otro lado, una familia y un amigo que respaldan los ideales del rebelde. La situación pasará de volverse ideal a tener un grado de convulsión inquietante, al ponerse en marcha los mecanismos del poder contra aquél que defiende la ciencia y el progreso.Los comentarios a la obra son breves pero muy acertados, poniendo de manifiesto las verdaderas claves de la obra, además de describir como Ibsen ha marcado la obra de Unamuno y Ortega con algunas de las premisas que pone de manifiesto en esta obra.