Read მეტრო 2035 by Dmitry Glukhovsky Online

-2035

მესამე მსოფლიო ომმა ცივილიზაცია დაასამარა. „იღბლიან“ გადარჩენილებს დედამიწის ზედაპირის დათმობა მოუხდათ, თუმცა მათი ახალი სამყარო ისეთივე ულბობელია,როგორიც მომაკვდინებელი რადიაციით გამოხრული დედამიწის ზედაპირი. აქ ადამიანები ისე იბადებიან და კვდებიან, რომ მზის შუქის ნახვასაც ვერ ახერხებენ, მათი ცხოვრება მუდმივი ბრძოლაა გადარჩენისთვის, ხოლო ერთადერთი ვალუტა, რომელსაც აღიარებმესამე მსოფლიო ომმა ცივილიზაცია დაასამარა. „იღბლიან“ გადარჩენილებს დედამიწის ზედაპირის დათმობა მოუხდათ, თუმცა მათი ახალი სამყარო ისეთივე ულბობელია,როგორიც მომაკვდინებელი რადიაციით გამოხრული დედამიწის ზედაპირი. აქ ადამიანები ისე იბადებიან და კვდებიან, რომ მზის შუქის ნახვასაც ვერ ახერხებენ, მათი ცხოვრება მუდმივი ბრძოლაა გადარჩენისთვის, ხოლო ერთადერთი ვალუტა, რომელსაც აღიარებენ - ტყვიაა.მუტანტები, ფაშისტები და კომუნისტები მეტროს ბინადრების მარადიული მტრები არიან, თუმცა სადღაც ალბათ სხვა სიცოცხლეც არსებობს...მკითხველი არტიომის ისტორიის გაგრძელებას ათი წლის განმავლობაში ელოდა. ახლა კი ის ქართულ ენაზეც გამოდის. თქვენ წინაშეა "მეტრო 2035"!...

Title : მეტრო 2035
Author :
Rating :
ISBN : 9789941467073
Format Type : Paperback
Number of Pages : 632 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

მეტრო 2035 Reviews

  • Nina Laurin
    2019-04-19 15:08

    Not bad. Definitely better than the mess that was Metro 2034. I started this series almost ten years ago, long before it was published in English, and I remember Metro 2033 as being one of the creepiest books I've ever read. This last one wraps up the story nicely, and gives a necessary hope spot to characters I've begun to care about, but it's missing that component that made Metro 2033 so addictive. The mystical aspect, the Lovecraftian horror aspect, was what made it different from your average post-apocalyptic book. Still, there are massive amounts of brutality and gore that kept me reading to the end.

  • Beka Adamashvili
    2019-04-20 15:11

    აჩვენეთ ეს ნაწარმოები ყველა რუსს და ომი აღარ იქნება.ყოჩაღ, დიმიტრი. შენ უნდა წერო.ოღონდ მარტო პირველი და მესამე ნაწილები. მეორეები არ გინდა. ხიხია.

  • Христо Блажев
    2019-04-20 13:59

    “Метро 2035″ най-сетне разкрива истината: http://knigolandia.info/book-review/m...”Метро 2035″ е продължение на първата част… и не мога да ви кажа почти нищичко за сюжета, поне не много повече от това, което написах на задната корица. Артьом е пак тук, но след драмата в края на “2033″ просто не е същият. Пречупен е, обезверен, а и бракът му отдавна вече е гротеска. Единственото, което го движи, е надеждата все пак да открие други оцелели – и упорито той излиза на повърхността и претърсва радиочестотите… нищо. Някогашният герой сега е мразен от всички, които го винят, че нарушава херметичността на метрото, че внася радиация… а по гъбите има някаква странна болест, която вещае глад и смърт. Виновник е нужен. Артьом е сам, загубил е всичко. Тук някъде Глуховски милостиво му подава надеждичката – странен старец на име Омир му казва, че знае за един човек, радист, който бил чул радиопредаване отвън. И че при комунистите от Червената линия се били появили едни хора, които май не били от московското метро… но и те, и всеки, който имал досег с тях, изчезнали. Колко му е нужно на Артьом, за да се втурне към тая крехка светлинка в мрака?CIELA Bookshttp://knigolandia.info/book-review/m...

  • Tsvetelina Stambolova-Vasileva
    2019-03-23 11:16

    Страхотна книга! Отдавна не бях чела нещо, толкова поглъщащо, страшно и добре написано. Ако първата книга беше фентъзи с елементи на екшън и ужаси, а втората - научно-фантастична романтика, това си е социално-философска фантастика, някаква смесица от "1984 " и L.O.S.T. Няма мутанти и чудовища, напротив внушава, че човекът е най-голямото чудовище-мутант, което само си създава врагове, само си измисля приказки и легенди, защото те са по-лесни за преглъщане от истината. Докато търсих книгата, попаднах на много отрицателни отзиви по руските сайтове. Явно хората си правят аналогии и изводите не им харесват, но истината е, че книгата, вероятно, може да бъде отнесена към всяка нация по света. Минусът е, че ме остави с едно чувство на безнадеждност, което не изпитах при другите две книги. Плюсът - че е много по-обмислена като структура, няма го това безкрайно лутане и нелогичен финал.Браво на автора, с удоволствие бих прочела и други негови книги! На дневен ред ми е "Сумерки", но ще оставя впечатленията от тази книга да се поуталожат. Не мога да започна нищо друго, докато все още живея в тази книга.

  • Marko Đaković
    2019-03-30 16:11

    Ocekivanja velika i ispunjena. Ne bas do kraja ali sta je tu je. Posle pomalo razocaravajuceg Metroa 2034 ovaj nastavlja pricu o Artemu. Tok price je taman kako treba, lagano te uvlaci i drzi paznju do samog kraja koji je pomalo ocekivan ali ima jedan jako lep obrt. Sve u svemu ako ste fan Metroa, procitati obavezno.

  • Sarah Bookmarked
    2019-03-28 17:14

    Der letzte Teil gefiel mir wieder sehr gut.Es ist erstaunlich wie unterschiedlich die einzelnen Teile der Trilogie sind, denn während den 1. noch einige Horrorelemente ausmachten, fehlt dem 3. nun jegliche Übernatürlichkeit. Er ist eher ein Politthriller mit starken dystopischen Anteilen, in dem vorallem die Grausamkeit der Menschen stark in den Fokus gerät. Ich hatte aber nicht den Eindruck, dass die Dinge im dritten Teil auch schon im 1. existierten. Es kam mir eher so vor als hätte sich Glukhovsky dazu entschieden, die Metro im 3. Teil einfach aus dieser Perspektive darzustellen. Es ist also nicht eine dieser Reihen, die so clever konstruiert sind, dass man nach den Beenden die unzähligen Hinweise bemerkt, die schon zu Beginn der Geschichte auf das Ende hinwiesen. Nichtsdestotrotz konnte mich das Finale gut unterhalten und mehrfach überraschen :)

  • Kenchiin
    2019-04-15 11:21

    The final installment in the Metro series not only lives up to its name, but also takes it to a different level.Hoping to read more books from Glukhovsky in the future.

  • Vít Kotačka
    2019-04-13 12:25

    Velké, převeliké zklamání. Dočetl jsem to jen s masochistickým sebezapřením. Dlouho jsem neviděl hlavní charakter, který by se celou knihu choval jako totální debil, byl zcela nekonzistentní, šustil papírem a celkově se choval jako totální loutka v rukách nezřízeného vypravěče. A za všechny ty vraždy, nevděk a utrpení, vyfasuje Arťom takovej sračkoidní happy-end. Postavy a dialogy, to je to, co tuhle knihu zabíjí. Dialogy jsou až na výjimky otřesné - jak stylem, tak obsahem. A nejvíc otravný je nekonečné Arťomovo blábolení. Pomineme-li našeho "hrdinu", jsou ostatní postavy pouhými kašírovanými figurkami, které v daný moment udělají cokoliv, co se vypravěčovi zamane - vůbec není jasné, proč se chovají, jak se chovají, ani proč Arťoma doprovázejí. Světlou výjimkou jsou zde postavy záporáků - fašisty Dietmara a vládce(?) Bessoleva.Další slabinou je příběh. Arťomem to smýká po celém metru, přičemž jediným důvodem bude asi jen počet normo-stran a dostatek akce. Logika příběhu je děravá jak okap prožraný kyselými dešti, o uveřitelnosti ani nemluvě. V podstatě co stanice, to příchod podpořený neutuchajícím štěstím (na jakoukoliv stanici se Arťom vydá, tam se, bez ohledu na okolnosti a politickou situaci, dostane), následující idiotským chováním, které ignoruje důvod, proč se Arťom na cestu vydal a konče nadužívaným deus ex machina. Kdyby to bylo aspoň lehce realistický, tak je Arťom kaput v každý druhý kapitole.Já vím, jsem hodně kritický. Proč tomu teda nedat nejnižší hodnocení? Přeci jenom, občas se najdou pasáže, obsahující brilantní popisy, které dají vzpomenout, kvalitám prvních dvou dílů. Bohužel, tyto části jsou ve výrazné, minoritní menšině. Subjektivně sem řadím události na povrchu, "návštěvu" Říše a návštěvu bunkru (view spoiler)[Neviditelných pozorovatelů (hide spoiler)]. A také celou kapitolu (view spoiler)[Sašenka v bordelu :-) (hide spoiler)].Bohužel, musím zmínit ještě jednu negativní věc. Nejsem si moc jistý, jestli to jde spíš za překladatelem, nebo za korektorem. Zkrátka, dost často jsem narazil na věty, které nedávaly smysl. Až jsem měl občas dojem, že to překládal Google Translator.No nic. Trilogie se uzavřela a mě rázem přešla touha po dalších příbězích z moskevského metra. Post-apo mám rád, ale už se poohlédnu jinde.------------Recenze Metro 2033 ★★★★★Recenze Metro 2034 ★★★★

  • Mikheil Samkharadze
    2019-04-19 18:18

    პირველ რიგში, მინდა გაგაფრთხილოთ, რომ ეს პოსტი შეიცავს “სპოილერებს”, სხვანაირად ვერაფრით გადმოვცემ სათქმელს, რომელიც უხვად დამიგროვდა.“მეტრო 2033” და “მეტრო 2034” ვფიქრობ, მხოლოდ იმიტომ დაიწერა, რომ “მეტრო 2035”-სთვის შეემზადებინათ მკითხველი. ეს ერთგვარი დიდი შესავალია ძალიან დიდ და გამაოგნებელ წიგნამდე. მიუხედავად იმისა, რომ 2034 ძალიან დიდი იმედგაცრუება აღმოჩნდა პირადად ჩემთვის, ასე თუ ისე, საინტერესო საკითხავი იყო. 2033 კი ძალიან მაგარი სათავგადასავლო წიგნია, საინტერესო ამბებით და პერსონაჟებით, რომელიც ძალიან გართობს და რომელმაც უდავოდ დიდი საყოველთაო მოწონება დაიმსახურა. მეტრო 2035 წინა ორივე წიგნზე მეტად ჩამთრევია, უფრო დაძაბული და ჩახლართული სიუჟეტია, ძალიან ძლიერი პერსონაჟებია, ამბავი ტვინს გიდუღებს და ზუსტად ურტყამს მიზანში. საუკეთესო ანტიუტოპიური ნაწარმოებია, რაც წამიკითხავს, რომელიც პირდაპირ სახეზე აგაფარებს ადამიანურ მონურ ბუნებას. მაგრამ მისი მთავარი ღირებულება საერთოდ არაა პერსონაჟები, ან ჩახლართული ამბები, ან კვანძები, ან პოსტაპოკალიპტური სამყაროს დეტალები, რომელიც იდეალურადაა აღწერილი. ეს არის წიგნი, რომელიც აშიშვლებს ჩვენი მეზობელი სახელმწიფოს რეალობას და ზოგადად დიქტატურულ რეჟიმებს. წიგნი, რომელიც ზუსტად ასახავს პროპაგანდის საშინელ ეფექტს, დიქტატურის უღელს, მონურ სიბრმავეს, ადამიანის ბუნების უმახინჯეს გამოვლინებას – შეეგუოს ყველაფერს და იცხოვროს ნეხვში ყელამდე ჩაფლულმა, ოღონდ არ იბრძოლოს, ოღონდ არ იყოს თავისუფალი, ოღონდ ვინმე მართავდეს და იმდენ ლუკმა საჭმელს აძლევდეს, რომ შიმშილით არ მოკვდეს.. ოღონდ არ იყოს თავისუფალი!მეტრო 2033-ის მთავარი მოქმედი გმირი, არტიომი, გაიზარდა. ის აღარაა პატარა ბიჭი, ერთ დროს რომ აღტკინებული შეჰყურებდა ორდენის წევრებსა და სტალკერებს. ის უკვე ფიქრობს, მას ბევრი შეკითხვა აწუხებს და, რაც მთავარია, ის აბსოლუტურად დარწმუნებულია, რომ ისინი მარტონი არ არიან, რომ აუცილებლად გადარჩებოდნენ სხვებიც, უბრალოდ უნდა ეცადოს და ხმა მიაწვდინოს მათ. მისი მცდელობები, რადიოსიგნალით მიწვდეს სხვა შორეულ ქალაქებს, უშედეგოდ მთავრდება. მას ყველა შეშლილად თვლის. ხალხი, რომელიც მიჩვეულია სალაფავის ჭამას, ჭამს ყველაფერს, რასაც მიუგდებენ, მათ შორის იმასაც, რომ ისინი ერთადერთი არიან ამ პლანეტაზე. ყველა სხვა, ვინც განსხვავებულად ფიქრობს, შეშლილია. არტიომი ცდილობს საკუთარი სიმართლის დამტკიცებას და ეს ბრძოლა მას დევნილად აქცევს. საკუთარი თანამებრძოლები მას სასიკვდილოდ იმეტებენ. თუმცა ის მაინც აღმოაჩენს სიმართლეს. სასწაულებრივ სიმართლეს, რომელსაც უმალავენ ყველას. ამ ბრძოლაში ყველა სახე – წითლები, რაიხი, ორდენი, ჰანზა – ყველა ერთდება, თითქოს ეს ერთი და იგივე სახეა, ერთ მასად იქცევა, ერთი ხელიდან იკვებება, ერთი პირით იღებს ბრძანებებს, ერთ მიზანს ემსახურება და ერთიანად არის სისხლში ამოსვრილი.წიგნის სიუჟეტს ხაზად გასდევს მეტროს მიწისქვეშეთის მმართველის ელიტის მოწოდებები, რომ მეტროს გარდა სხვა ქვეყნებიც გადარჩა, მაგრამ სხვა გადარჩენილები ერთიანი ძალებით ცდილობენ, მოსკოვის მეტროში საწაულებრივად გადარჩენილი რუსი ხალხის საბოლოოდ გაწყვეტას და ამიტომაც ისინი ვალდებულები არიან, უფრო მაგრად ჩაიჭყლიტონ იმ ნაგავში და ყელამდე ნეხვში, უფრო დამჯერები იყვნენ, უფრო მორჩილები, უფრო მონურები.. ლამის ბოლო გვერდებამდე, ვბრაზდებოდი ავტორზე და ვფიქრობდი: “რაღა საჭიროა ისედაც პარანოიით შეპყრობილი რუსეთის მოსახლეობისათვის კიდევ მტრის ხატების შექმნა? წიგნშიც იმის პროპაგანდა, რომ რუსეთს ებრძვის მთელი სამყარო, რომ რუსეთის განადგურება უნდათ?” ვფიქრობდი და ნერვები მეშლებოდა. თუმცა ბოლოს ყველაფერი ისე შემობრუნდა, რომ ყბა ჩამომივარდა, გავცოფდი, გავნერვიულდი, ვიგინებოდი და წარმოვიდგენდი, მე რას ვიზამდი არტიომის ადგილზე.წიგნის კითხვისას უამრავი პარალელი თავისით იწყებს ხაზების გავლებას მეტროს სამყაროსა და პარანოიით ნაკვებ რუსეთის სახელწიფოს შორის. რუსეთიც ხომ ერთადერთია, რომელსაც “მთელი სმყარო ებრძვის”, ყველა მის განადგურებას ცდილობს. ნატო, ამერიკა, დასავლეთი – “გარყვნილების ბუდეები”! რუსეთი კი “სიწმინდის სადარაჯოზეა”, ყველა დანარჩენს ამ “სიწმინდის” განადგურება სურს. ზუსტად ასევეა მეტრო 2035-ის ჯურღმულებშიც, მხოლოდ ისინი არიან სიმართლის მხარეს, ყველა სხვა დანარჩენი დედამიწაზე მათ წინააღმდეგაა, ყველას ამ გადარჩენილი ერთი მუჭა ხალხის “განადგურება” სურს – ამ სალაფავით ნაკვები ხალხი თვითონვე ამბობს უარს თავისუფლებაზე, გადარჩენაზე, სიცოცხლეზე მიწის ზემოთ და არა მიწასა და განავალში. მონები ირჩევენ სამყაროს, სადაც ღორებს ადამიანის ხორცით კვებავენ, სადაც არ არსებობს არანაირი სიმართლე, სადაც არავინ სვამს კითხვებს, სადაც არავინაა თავისუფალი და სადაც არ არსებობს მომავალი. როდესაც ხალხს მხოლოდ იმდენი საჭმელი აქვს, რომ არ მოკვდეს, ვერაფერს ხედავს, გარდა იმ ხელისა, რომელიც საკვებს აძლევს. სამყარო, სადაც ადამიანის სიცოცხლეს, არ აქვს ფასი და, სადაც სიცოცხლე ზოგადად, არანაირ ფასეულობას არ წარმოადგენს. და განა რამე სხვა ხდება უამრავი შიშით და ფობიით გაჟღენთილ რუსეთში?წარმოვიდგენ, როგორ კითხულობს ამ წიგნს რუსეთის ხელისუფლების ტყულებით გაჯერებული ადამიანი და წიგნის ლამის ბოლომდე გულში ამბობს: “აი ხომ ხედავთ, ნამდვილად ასეა, ნამდვილად გვებრძვიან, დასავლეთი ცუდია, ყველა ჩვენ წინააღმდეგაა!” მაინტერესებს, როდესაც ბოლო გვერდებს წაიკითხავს, მიხვდება, რომ მონაა? მიხვდება, რომ მატლია და ნეხვშია ყელამდე? დაფიქრდება თავისუფლებაზე? მოუნდება არტიომის გვერდით დადგომა? თუ პირიქით, არტიომს გალანძღავს? მიხვდება, რომ ისიც ისეთივე პროპაგანდის მსხვერპლია, როგორც მოსკოვის მეტროში გადარჩენილი ბრბო?ამ წიგნში თქვენ ნახავთ სახეებს, რომლებიც ნეხვში კეთილღეობისთვის, საკუთარი ნებით ამბობენ უარს თავისუფლებაზე.“რატომ უნდა გავაპროტესტოთ?” “რატომ უნდა მოვხვდეთ ვინმეს თვალში ცუდად?” “ეს ჩემი საქმე არ არის!” – მე ძალიან ბევრი გარშემომყოფისგან მომისმენია მსგავსი არგუმენტები და ძალიან კარგად მახსოვს ის შეგრძნებები, რომელიც მაშინ მეუფლებოდა – გაოგნება და ზიზღი! არაფერია იმაზე საზიზღარი და საცოდავი, ვიდრე ადამიანი, რომელიც ოდნავი კეთილდღეობისთვის თავზე ნეხვს საკუთარი ხელით იყრის, თვალს ხუჭავს უსამართლობაზე, ცდილობს, რომ ვინმეს წინააღმდეგ არ წავიდეს, ვინმეს ცუდად არ გაეჩხიროს თვალში. რას იზამ, მონობაში ნაკვები ხალხი, მონობისთვის გააკეთებს ყველაფერს, ოღონდ არ უხსენო თავისუფლება. ოღონდ კრიტიკული აზრი არ გამოთქვას, ოღონდ თვითონ იყოს კარგად.არტიომი ცდილობს, ყველას უთხრას სიმართლე, ცდილობს გადაარჩინოს სხვებიც, მაგრამ ძალიან გვიან ხვდება, რომ იმ გვირაბებში აღარავინაა გადასარჩენი, იქ ადამიანები აღარ არიან. თუ ჯორჯ ორუელის “ცხოველების ფერმაში” ღორები ნელ-ნელა იქცევიან ადამიანებად, აქ პირიქით, ადამიანები იქცევიან ღორებად და მატლებად..და რას იზამს არტიომი? გადარჩება? ვინმე დადგება მის გვერდით? ოკეანისკენ გაქანდება გადარჩენილი სამყაროს საძებნელად თუ ხალხის მონობით გაოგნებულს აპათია შეიპყრობს და გაირიყება მეტროში. გატეხავს სისტემას თუ სისტემა გატეხავს? ეს თქვენ უნდა გაარკვიოთ!მე კი მხოლოდ ერთი თხოვნა მექნება გამომცემლებთან: როდესაც გლუხოვსკი ჩამოვა, შემახვედრეთ, ძალიან ბევრი სალაპარაკო დამიგროვდა.პ.ს.მეტრო 2035-ის წიგნის ყდა – ეს გარეკანი ცალკე აპლოდისმენტებს იმსახურებს. აქ ყველაფერია.

  • Sad Sunday
    2019-03-29 15:59

    (view spoiler)[World’s hottest new club is – „Metro I-Drank-So-Much-I-Don‘t-Know-What-Year-It-Is“. This place has everything – a chicken that eats its own egg shells, Fascism, moonshine made of mushrooms, worms that can knock you out for three days, batshit crazy people, love-triangle and more! Follow a character named Artyom, who probably should have been dead somewhere in the beginning of the first book from all the radiation poisoning, bullet wounds, malnutrition, pollution and monster attacks, but is still alive! Relive fantastic moments trough Artyom’s eyes when gets high as f**k from eating worms, digs trough shit, blood, people’s bodies mashed into pulp to save the people that doesn’t want to be saved at all! Uncover a conspiracy that is same as many other conspiracies, but happens in Russia and underground. Enjoy a company of senseless authority figures and other crazy characters! And last but not least, ride into the sunset with a Japanese car and your lover by your side! Cheers! (hide spoiler)] Dear, Future Corp.,Thank you very much for publishing a fantastic book “Metro 2035” and giving us, readers, many pleasant moments while reading it. I enjoyed it a lot and I think it was a wise decision to publish the whole series. But please, can you get author Dmitry Glukhovsky, sit him by a computer, tie him to a chair and force to write a sequel because I just refuse to accept the way the story ended? Please?I am not saying this book is flawless (I would have given it a lower rating, but radiation level filled the last star). It has its ups and downs – some chapters were really impressive while some were just meh, and sometimes it was really annoying to read Artyom’s soul-crushing whining about life and meaning, but I just never read anything like “Metro” series before. I also missed the mystery and suspense that previous books had, but series as the whole have it has its own uniqueness that many books don’t. And Artyom is awesome (despite the fact that all possible worst things in life already happened for him). I am still not sure if I particularly enjoyed the bright and very clearly recognizable narrative of Man VS. Society, but this narrative proved to work well for Artyom as a character – he came out as a fighter and flawed, but nevertheless, a hero, who kept hope when everyone else lost their belief in him. It was great that plot expanded, got developed further. I could even tell that "Metro 2035" is a great example of how different genres can work in one book. The whole book not only explored the inner world of Artyom, but also masterfully told us all necessary facts about the life underground with all its macabre, horror and unpleasantness. It have a great look and analysis of different people and their behavior. But somebody probably will hit me with a shovel, because I will repeat the quote by G.R.R.Martin for 100th time again – “The end needs to be as strong as the beginning.” And, damn, was the end as strong as the beginning, Future Corp.? I don’t think so. Instead of a BOOM we got blah. The whole book analyzed actions, systems, people, explained everything, but the end was like slam of the door. Just that. Noting less, nothing more. I think that was disappointing. Just let’s say what Artyom did at the end he could have done many pages before – and you could tell that was coming. I missed the “grand finale” aspect, something that could have made my jaw drop.So, please, dear Future Corp., think about my idea mentioned above – about tying to a chair and forcing to write a sequel and etc. Even if it says “The final instalment of the cult trilogy” on the “Metro 2035” cover, I am sure something can be done and we can make a deal. A bit radioactive,SadSunday.["br"]>["br"]>["br"]>["br"]>["br"]>["br"]>["br"]>["br"]>["br"]>["br"]>["br"]>["br"]>["br"]>["br"]>["br"]>["br"]>["br"]>["br"]>["br"]>["br"]>["br"]>["br"]>

  • Monika
    2019-04-02 14:11

    Odczytałam tę książkę jako metaforę naszej rzeczywistości. Widziałam polityków, dla których nie ma znaczenia partia, ideologia, ważne jest dla nich wyłącznie to, by być u władzy. By mieć rząd dusz. Kilka przepisów na to jak rządzić: zastraszyć, zagłodzić, uzależnić od ochłapów, wyzwolić w ludziach poczucie zagrożenia. To wszystko tu jest. Jest poza tym wiele więcej - dobra fabuła, świetne dialogi, intrygujące zawirowania. Czyta się fenomenalnie.

  • David
    2019-04-21 13:13

    No more monsters, no more anomalies in the tunnels... a bleak world devoid of hope, filled with human monsters and puppet masters, with most just rats just running in a maze for no purpose and with no hope. This book really spoiled the series for me. Sorry, Artyom.Also, the translation was abysmal.

  • Cinnamon88
    2019-04-21 13:27

    я разрываюсь между единицей и пятеркой... это безумно странная книга, и я не понимаю, как отвратительные, мозговыносящие, тошнотворные, мерзкие, наполненые нецензурщиной, оскорблениями части были вставлены в книгу с хорошим сюжетом, а главное - мыслью, которая действительно заставила меня переживать и задуматься. артем, ты сегодня не умрешь, ты умрешь не сегодня, хотя бы в моей голове.

  • Ренат Разумилов
    2019-04-08 16:08

    It feels like a little boy, that have just learned a few bad words, has written this book. No mystery anymore, no suspense or creative storytelling. It's all about political manipulation with a huge amount of brain washing. Take my advice, keep out of this shit.

  • Qeti
    2019-03-23 16:20

    NOT spoiler free review.ე.ი. ახლახანს დავასრულე წიგნის კითხვა და თავისუფლად შემიძლია ვთქვა, რომ ეს არის საუკეთესო წიგნი, რაც ბოლო პერიოდის განმავლობაში წამიკითხავს. თითქმის არცერთ იმ წიგნს, რომლისთვისაც აქამდე საჩემოდ უმაღლესი შეფასება მიმიცია, რეალურად არ მოუნიჭებია ჩემთვის ისეთი უწყვეტი, დინამიკური, ემოციური და ინტელექტუალური სიამოვნება, როგორიც "მეტრო 2035"-მა მომანიჭა. აი მწერალი. აი მასტერკლასი.პირველი, რაც მინდა ვთქვა ამ წიგნის შესახებ, არის ის, რაც, ერთი შეხედვით, საერთოდ არ ეხება ამავე წიგნს, მაგრამ, ძვლებით, ფილტვებით, და სუსხიანი ამინდებისგან გადაქერცლილი კანით ვგრძნობ, რომ სინამდილეში ესაა გულისგული, აქეთაა იგდრასილიც, ელკრისის ხეც და მეტროს სამყაროს ცენტრიც. თითქმის მთელი იმ პერიოდის განმავლობაში, რაც ამ წიგნს ვკითხულობდი, მუდმივად მახსენდებოდა პლატონის გამოქვაბულის მითი, თავისი ლამაზი, შოკისმომგვრელი იდეითურთ. ერთმანეთზე სოსისებივით დაწყობილი ადამიანები გამოქვაბულის კედელს ეკვრიან. მათ უკან ცეცხლია ანთებული და ცეცხლის გარშემო ჭინკებივით დახტიან და მოძრაობენ ილუზორული ფიგურები. მათი მოძრაობისგან წარმოქმნილი ჩრდილები კედელზე ირეკლება და სოსისებივით ჩაწყობილი ადამიანები საკუთარი სამყაროს შესაქმეს თვითმხილველები ხდებიან. ჩრდილების მდორე ლიცლიცი სლიპინა კლდეზე არის მათთვის ნამდვილი სამყარო და მარადისობა. მაგრამ ერთხელაც, დროში, მოძრაობაში, ისტორიაში შემოსული და ყალბი მარადისობიდან გამოსული ადამიანი ბორკილებს მოიძრობს, ცეცხლს გასცდება და გამოქვაბულის გარეთ დაინახავს მზეს და სინათლეს. არანამდვილად ნამდვილ მზეს და სინათლეს. როგორც მესაათე, ოქროსფერ, მოლიცლიცე საათს რომ ახდის ბრჭყვიალა პანელს და მექანიზმის ჭეშმარიტ სახეს, მის ნამდვილ მოყვანილობას, შინაგან ორგანოებს და მუშაობის პრინციპს დაინახავს, ეგრე გამოქვაბულიდან და საკუთარი ტყავიდან გამოსული ადამიანი სამყაროს ბრჭყვიალა პანელს გადახდის და შიშველს, დაუცველს, გულწრფელს დაინახავს კოსმოსს არანამდვილად ნამდვილი მზის შუქზე, და თითქმის იმწამსვე მხედველობასაც დაკარგავს და ჭკუასაც.მოსკოვის მეტრო გამოქვაბულია. არტიომი კი ის პირველი, მხრებში მოკაკვული და კანმომჩვარული, მაგრამ ცოცხალი გონებისა და ქორფა, ცნობისმოყვარე სულის მატარებელი ადამიანია, რომელმაც ბორკილებს თავი უნდა დააღწიოს, ილუზორულ ფიგურებს ამრეზით შეხედოს, შემდეგ კი არანამდვილად ნამდვილ მზეს უნდა გაუსწოროს თვალი და... შეიშალოს, არანორმალური გახდეს, თავისი მტვრიანი, ობმოკიდებული გვირაბების სამყაროს ჰეიმდალის თვალით უნდა შეხედოს და შორს, ცხრმა მუტირებულ მთასა და ცხრა რადიოაქტიურ ზღვას იქით არსებულ ასგარდებზე, ახალ და ლამაზ სამყაროებზე უნდა დააფიქროს გამოქვაბულის შმორიან კედლებზე ცივი ლოყებით მიკრული ხალხი. ბიჭო, ასეა, მართლა ასეა. მოსკოვის იქითაც არსებობს გადარჩენილთა სამყარო, უამრავი ქალაქი, დაბა და სოფელი, სადაც უსმენენ მუსიკას, ცხოვრობენ, უყვართ, სძულთ, კომბოსტო მოყავთ და სახიდან ფერიმჭამელებს იცილებენ. მოსკოვის მეტროდან თავდაღწეული და ბალაშიხაში ჩასული არტიომი დარწმუნდება, რომ მთელი დანარჩენი მსოფლიოს ხმას მეტროს მოსახლეობას წლების განმავლობაში უმალავდნენ, გამოქვაბულში, სრულ ემეცრებასა და სიბნელეში აცხოვრებდნენ. მეტროს იქით კი მთელი კოსმოსია, კარების, პორტალების, ახალი გზებისა და ახალი ადამიანების უსიერი ტყეებია. არტიომი პლატონისეული გმირია. საერთოდაც იდეალური გმირია. ყველა დროისა და ეპოქის გმირია, იმიტომ, რომ გამოქვაბულიდან გამოვიდა ჩვენი არტიომი, მზეს შეხედა და ცოტა ხნით მხედველობაც დაკარგა და გონებაც. არტიომი ნეოა, მეტრო კი - მატრიცაა, ხელოვნურად შეკოწიწებული პიქსელების მართვადი, დაპროგრამირებული სამყაროა.პლატონის გამოქვაბულის მითში ის პირველი ვიზიონერი, რომელიც გამოქვაბულს ტოვებს და ნამდვილად მზესა და ნამდვილ ცოდნას მოიპოვებს, მზის შუქისგან ბრმავდება. მაგრამ მალევე ფხიზლდება, თავისუფლდება, თითქოს ვარსკვლავურ კარიბჭეში გაიარა, სხეული ნაწილებად დაეშალა და ცისფერი პორტალიდან გამოსულს, კიდურები და ნეირონები თავიდან აეწყო, დაულაგდა. გამოქვაბულიდან გამოსული ადამიანის პირველი ნაბიჯი პლატონთან ყოველთვის გამოქვაბულში დაბრუნებაა. ვიზიონერი სამშობლოში ბრუნდება. მისი მისიაა დანარჩენი ადამიანების გარეთ გამოყვანა. მარტო ხომ ვერ დატოვებს. მოენატრებიან. ოზის ჯადოსნურ, ზურმუხტისფერ ქალაქში გადასულ დოროთის ხომ ყოველ წამს ახსენდება მოსაწყენი, გაოფლილი, ყვითელი კანზასი. სახლს გულთან ახლოს უნდა ატარებდე. აღმოჩენილი სილამაზე კი სხვებსაც უნდა გაუზიარო. ჰოდა, ახალი, სამყაროს კულისებში შესული ადამიანი ისევ სცენაზე ბრუნდება. ყვება, რომ კედლის პროექტორზე გასული შავ-თეთრი ფილმი მხოლოდ ფილმია, ჩრდილების თამაშია, მაგრამ დოროთის არავინ დაუჯერებს. დასცინებენ, თითს გაიშვერენ მისკენ, თავიდან მოიცილებენ. დოროთი კი დაუსრულებლად ეცდება ბორკილებშებმული ადამიანების ტვინებიდან ფოლადის ყალიბების გამოხსნას. ეცდება ყოველთვის. ყველგან. და ამას შეძლებს კიდევაც. გამოქვაბულის მითს არაჰოლივუდური, მაგრამ ბედნიერი დასასრული აქვს. ვიზიონერი "დოროთი" ზურმუხტქალაქში გაიყვანს ადამიანებს, ილუზორული ფიგურები კი ბნელ კუთხეებს დაუბრუნდებიან.და რა ხდება მეტროს სამყაროში. იგივე. ოღონდ თითქმის. და ეს "თითქმის" არის გლუხოვსკის იმდენად ძლიერი პოლიტიკური მესიჯი, რომ ერთი დაკვრით ცელავს და ანადგურებს არა ჰიპოთეტურ, გამოგონილ ჰანზას, წითელ ხაზს, ორდენს, რაიხს ან ბუნკერს, არამედ სრულიად რეალურ კრემლს, საბჭოთა კავშირის ნოსტალგიით გამოჭყეპილ გაქსუებული ოლიგარქების სისტემას, რომელიც ცოცხალია, სუნთქავს და თვითკმაყოფილია დღეს, აქ და ახლა. თანამედროვე რუსეთში. მაგრამ მოდი, თანმიმდევრობით მივყვები.ბალაშიხაში აღმართულია რადიო-კოშკურების სისტემა, რომელიც გარესამყაროდან მოსულ ნებისმიერ რადიოსიგნალს ახშობს. ჩვენივე კეთილდღეობისთვის, ამბობენ ისინი. ჩვენივე სიმშვიდისა და კომფორტისთვის, ბუბუნებენ გამაძღარები და ცინიკურები. ნებისმიერს, ვინც მეტროდან თავის დაღწევას შეეცდება, და ნებისმიერს, რომელიც მეტროში შემოღწევას გაბედავს, გამხდარ ყელში ფაქიზად უსვამენ დანას, მათ გვამებს კი ძაღლებს უყრიან საჭმელად. ჩვენივე ბედნიერებისთვის, ბუყბუყებენ ისინი. ველურ დასავლეთს ხომ ჩვენი საბოლოო განადგურება უნდა. რკინის ფარდის მაგივრად ჩამოვაფაროთ რადიო-ფარდა, ჩვენივე დიდებისთვის, უსაფრთხოებისთვის, ჩვენი დიდებული სახელმწიფოსთვის, ქოთქოთებენ. ბალაშიხადან მეტროში დაბრუნებული არტიომი, როგორც ჭეშმარიტი პლატონისეული ვიზიონერი და გმირი, ყველას უყვება გადარჩენილთა გამოუკვლეველი, დამალული სამყაროს შესახებ. და, რა თქმა უნდა, მას სასაცილოდ იგდებენ, შემდეგ ბრაზდებიან, შემდეგ ებრძვიან, შემდეგ იღებენ სიმართლეს, შემდეგ იჯერებენ და შემდეგ... აღმოჩენილ ჭეშმარიტებას ახალ ყალიბში, ახალ გალიაში ამწყვდევენ, როგორც სასარგებლო ეგზოტიკურ ცხოველს, იმიტომ, რომ, გარესამყარო ცოცხალია, ნამდვილია, მაგრამ მტერია თურმე, საფრთხეა თურმე, ომი გრძელდება თურმე. მეტროს სისტემის იდეოლოგია ჭეშმარიტებასაც თავის ბლანტ, პარანოიდული ტენტაკლის სხეულში მოაქცევს, დაამახინჯებს, ზომბი-ვირუსის ვაქცინას შეუყვანს და თავისივე მსგავსად გარდაქმნის.არტიომი არის პატარა, ჩამოძონძილი, დამჭკნარი სოკოსა და მუტირებული წყლის სამყაროში მცხოვრები ქრისტე, რომელსაც თავისივე მოციქულები უარყოფენ და ღალატობენ (გარდა ლეტიაგასა და ანასი, მაგათ ვენაცვალე უბრალო სულებში). გამოქვაბულის მითში, და ჩათვალეთ, რომ დასავლური კულტურის თითქმის ყველა მედიუმში, გარიყული, მარგინალიზირებული ინდივიდი დიდხნიანი ტანჯვისა და მოკვეთის შემდეგ საბოლოოდ მაინც იმარჯვებს. დასავლურ კულტურაში ვიზიონერი გამოქვაბულში ბრუნდება, არანამდვილად ნამდვილ მზეზე ყვება და ბოლოს, ბოლოს, აი სულ ბოლოს მას ყოველთვის უჯერებენ. დასავლეთში ინდივიდს, ქრისტეს, ჯვარცმამდე შეიძლება - არა, მაგრამ ჯვარცმის შემდეგ, ყოველთვის განადიდებენ, მასზე ფილმებს იღებენ, უყვარდებათ, ისიც და მის მიერ ჯიბით მოტანილი სინათლის ბაჭიაც. მაგრამ ასე არ ხდება მეტროს სამყაროში და, როგორც გლუხოვსკი ამბობს თავისი ცხადზე ცხადი, პირდაპირი ანალოგიებით, ასე არ ხდება აქ და ახლა არსებულ, რეალურ რუსეთში.რეალურ რუსეთს კი, ისევე, როგორც არერეალურ ჰანზას, წითელ ხაზს ან ბუნკერს, უყვარს და სჭირდება მტრები. იმიტომ, რომ მტრის არსებობა "შავისა" და "თეთრის", "ბოროტისა" და "კეთილის" ბავშურ, ცალსახა, სწორხაზოვან სამყაროში დარჩენის შესაძლებლობას იძლევა. სწორხაზოვნება, თავის მხრიც, გამორიცხავს ზრდასრულობას, და ზრდასრულობასთან ერთად განდევნის ფიქრის, დამოუკიდებელი და თავისუფალი ცხოვრების შესაძლებლობას. ძალაუფლების დემონურ ვერტიკალს, როგორც ბუნკერში, ისე თანამედროვე, ძლევამოსილებაზე შეშლილ კრემლში, არ სჭირდება თავისუფალი ადამიანები. მაგრამ გლუხოვსკი უფრო შორსაც მიდის. თავისუფლება არც ადამიანებს სჭირდებათ. ადამიანებმა ლურჯსა და წითელ აბებს შორის კარგა ხნის წინ გააკეთეს არჩევანი. მათ ლურჯი აბი აირჩიეს და ძილს მიეცნენ. თავიანთ შეზღუდულ, ვიწრო ბუნაგში გამოკეტილებს, იდეოლოგიის გადასხმაზე შეერთებულებს, არ სჭირდებათ ჩამოძონძილი, შეშლილი და გულმართალი ჭეშმარიტების აგენტი - არტიომი. ვიზიონერი, რომელსაც სინათლე და ცოდნა მოაქვს, რუსეთში სძულთ. მოყვარეს განდევნიან. მტერს გულში იხუტებენ. იმ მტერს, რომელიც გონიერი, ცნობისმოყვარე, თავისუფალი ადამიანისთვის, უბრალოდ არ არსებობს. მტერი ჩრდილია გამოქვაბულის კედელზე.რა ნაცნობი სიტუაციაა, არა? მთელი ამ ანტიდასავლური პროპაგანდით, "უმრავლესობის უფლებები ილახება" ტექსტებით, კოლექტიური მორალით და ურა-პატრიოტიზმით მხოლოდ რუსეთი როდი ცოდავს. ჩვენი დამოუკიდებელი, პატარა სადგური - საქართველო, ძალიან მოკლე გადასარბენითაა ჩრდილოელ ჰანზაზე მიერთებული. მათგან ვიწოვთ სიძულვილს, მტრის ხატებს და სურვილს, მოვკლათ ინდივივიდუალური, განსხვავებული აზროვნების ნებისმიერი ჩანასახი ჩვენს შიგნით. ასგარდი არ გვაინტერესებს, ჰეიმდალებს თვალებს ვთხრით. არსებობს დიდი ჩრდილოელი ჰანზა, და ჩვენი სურვილი, გავხდეთ ერთგვარი "მინი-მე", მინი - ჰანზა."მეტრო 2035", იმის გარდა, რომ შესანიშნავი დისტოპიაა, იმდენად კარგი და გამჭოლი პოლიტიკური ტექსტია, რომ თავდაპირველად გამიჭირდა გააზრება იმისა, თუ რამდენად მნიშნელოვან წიგნს ვკითხულობდი. ყველაფერთან ერთად რევოლუციონერი გლუხოვსკი. მიყვარხარ, შჩმ <3ასევე ძალიან საინტერესოდ მომეჩვენა ბუნკერის ძალაუფლების ვერტიკალის სრული განძარცვულობა და სიშიშვლე ყოველგვარი, თუნდაც გარეგნულად, თუნდაც ფორმალურად "კეთილშობილი", "ამაღლებული" იდეებისგან. ძალაუფლება არა კომუნიზმში შესასვლელად, არა გასაბრწყინებლად, არა სამოთხის დასამკვიდრებლად და ა.შ. არამედ, უბრალოდ, ძალაუფლება. ძალაუფლება ძალაუფლებისათვის. შიშველ-ტიტველი, მოუხეშავი ძალაუფლება, რომელსაც ფეხებზე კიდია ყოველგვარი ნამდვილი თუ ყალბი იდეალები. ბასილოვი და ბუნკერი სრულიად ახალი ტიპის სისტემაა, დაუფარავი, ცინიკური ბოროტებაა, რომელიც გადასარევად იცნობს საკუთრ თავს, იცის, რომ მახინჯია, გაყიდულია, დაუნდობელია, და სწორედ ამით ჭეშმარიტ სიამოვნებას იღებს. აქაც უამრავი ანალოგიის ამოკითხვა შეიძლება. გლუხოვსკი ხომ სიტყვის და ანალოგიების ნამდვილი სენსეია. გლუხოვსკის მოსწავლედ უნდა მიებარო და სევდა, სიმამაცე და განწირულება ისწავლო მისგან.---აი ასე. პლატონის გამოქვაბულის მითში ბორკილებიდან დახსნილი ადამიანები სამყაროს ბრჭყვიალა, მატყუარა პანელს აძრობენ და ახალ სამყაროებში მოგზაურობენ. გლუხოვსკისეულ, რუსულ, სასოწარკვეთილ მითში კი მოციქულების მიერ გაყიდული, ნაწამები ქრისტე-არტიომი ვერასდროს შეიყვანს ზურმუხტქალაქში უბედურ, გაძვალტყავებულ ადამიანებს. იმიტომ, რომ ადამიანებს არ ადარდებდათ სხვა სამყაროები და სამუდამოდ დარჩებიან ყვითელ, გაოფლილ კანზასში. კოსმოსმა თავზე ქუდი დაიხურა და დაგვემშვიდობა. არტიომმაც დაიხურა თავზე ქუდი და კოსმოსს მიესალმა, hello, darkness, my old freind-ო ^_^მოკლედ, წიგნი კი არა, სილამაზე <3

  • Anna J. Shelby ☕
    2019-04-17 14:27

    DNF at around 60% - I can't even get through this with the audiobook. Literally everything declines into petty irrelevance and disgusting sexism.

  • Иван Величков
    2019-03-25 12:02

    Третата книга от поредицата, както е модерно напоследък, е най-обемна и най-слаба. Неоправдана и нечестна схема да се изстискат парички от читателя, изкуствено поддържайки една вече празна вселена с евтин и безидеен сюжет надъхващ на мелодрама и съшит от комерсиални идеи.Почвам ви от третата, защото обичам да има градация при авторите, а по този начин ще я създам изкуствено. След чудесната първа книга, с единствената свястна сюжетна линия, свършваща перфектно на края (тази за черните, но няма да развалям кефа на още непрочелите я); ставащата втора, ако не с друго поне с приключенския си дух, цветущ език и една силна морална дилема, стигаме до Метро 2035.Артьом, героят от първата част, комуто е останало само името, защото е съвсем различен човек не може да се примири с демоните в главата си и се самоунищожава, не особено бавно. Хуква по поредната химера и отново затъва в света на московското метро. А светът също е изкривен до неузнаваемост и всичкият му чар от предишните два романа е премахнат за сметка на скапан вариант на Ъндърграунд на Костурица с елементи на така вървежното „Всички други са скапаняци“, за да може мързящият го да разсъждава читател да се самоиндентифицира някъде в тая смрад, за сметка на „простото“ човечество. Естествено има голяма конспирация (къде без нея) и пълна липса на живец в другите хора (прости гадове).Глуховски страшно много прилича на героите си - заровил муцуната в лайна и отхвърлил зачатъците на качествена фантастика, за някаква финансова изгода.В началото, когато жена ми ми подари книжката се издразних на решението на „Сиела“ да я направят с различно оформление. Стои до другите две на рафта, точно като пришка на гъз, но сега съм доволен, понеже явно място ѝ не е до тях.Сигурно ще прочета „Бъдеще“ защото не е от поредицата (дано не продължава мъката), но ще мине поне година докато простя на автора, лично обиден съм от книгата.Иначе е четивна, въпреки някой забележки, особено към предаването на диалозите, та за това и давам две звезди, може би ако не бях чел другите две щях да я определя като приятна посредствена книжка, ама знам, че автора може много повече и се чувствам леко измамен. Съжалявам.

  • Soukyan Blackwood
    2019-04-05 13:07

    [Night Mode Reading]: I loved the first book. Nothing was real in the darkness, and you could trust no senses. The voice might be real, but it might as well be the dark seeping through your ears, telling you lies. Artyom, in the dark, was told to stop once, and he did. And that saved his life. I loved the second book too. Hunter was a broken man. Dark Ones tried to communicate, but found his mind incompatible, thus accidentally, or purposefully, splitting it. Now he lives with madness inside of him, and constantly battles his other self. And then there’s this shit. Whatever you loved – is a lie. Whatever you liked – was faked. To add to that, the plot has ridiculous holes to it too. So I give it 3 out of 5, merely because of good wishes, and memories of those other good books. Metro 2035 is a book about mushrooms. Metro saga ended at ’34.

  • Miłośniczka Książek
    2019-04-14 15:07

    "„Metro 2035” jest o wiele dojrzalsze od poprzednich tomów. To już nie jest wędrówka niedoświadczonego chłopaka, pragnącego wyrwać się ze swojej stacji, by przeżyć przygodę i ocalić przy okazji pozostałych mieszkańców metra przed zagrożeniem ze strony dziwnych stworzeń. To historia człowieka, który mimo młodego wieku przeżył stanowczo zbyt wiele i widział za dużo, a teraz stanął do nierównej walki ze wszystkimi i z każdym z osobna, z całym systemem, by udowodnić, że człowiek nie jest stworzony do życia pod ziemią i jeśli istnieje choć cień szansy na to, by ponownie móc wyjść na powierzchnię, to powinno się uczynić wszystko, by tak się stało. Don Kichot z La Manchy…"Powyższy fragment pochodzi z mojej recenzji dostępnej na blogu: http://magicznyswiatksiazki.pl/metro-...

  • Morten Schmidt
    2019-03-23 18:27

    Sehr gut, zwischendurch ein paar Schwächen

  • Alexander Monaco
    2019-03-23 12:07

    There came a point a little over halfway through Metro 2035 that I realized I was actually interested in what was happening...this was short lived, unfortunately. Once the heat of the moment dissolved back into the boring meanderings that comprised the first half-or-so of the book, I honestly felt that I could not continue. It probably shouldn't be considered surprising after the abomination of a book that preceded this, but it's still remarkably disappointing that this is what the series has become.One of the reasons that Metro 2033 was so effective was the combination of factors that made it so engaging--the unique setting, the excellent Lovecraftian horror elements, a philosophical and slow pace, to name a few. The monsters weren't necessarily a huge part of the novel from what I remember, but there was always a sense of dread present as Artyom journeyed through the Metro; the darkness did a number on his mind, and there could have been innumerable dangers, both real and imaginary, lurking in the shadows at any moment. All in all, it was a smart and engaging novel that became one of my favorite books because it truly captivated me and made me want to know what would happen next better than many other authors can manage (and this is true of his standalone novel FUTU.RE as well). Metro 2034, however, wasn't quite as good as its predecessor. In fact, it was pretty bad, all things considered. Artyom, who spent most of 2033 alone and introspective, was replaced by a trio of characters who seemed to define the plot rather than acting as a part of it. Only one of these characters was remotely likable, but not enough so that the plot was redeemed by his inclusion; the sense of danger and horror from Metro 2033 was largely downplayed if not entirely eliminated in order to pave the way for action grounded in human conflict. On its own, this wouldn't be a bad thing, and I still contend that Glukhovsky is a great writer, but 2034 was an incredibly poor sequel to a fantastic book and I hoped that Metro 2035 would be more of a return to form for the series.It wasn't. Metro 2035 begins about a year after the events of Metro: Last Light, with Artyom once again living at Exhibition station with his slightly-differently-named wife. His character seems to have undergone quite a dramatic shift; as I mentioned earlier, he used to be decidedly quiet and introspective, whereas in 2035 he pulls no punches when it comes to starting arguments with people or achieving such levels of crassness that it's hard to imagine him as previously being selected as "the chosen one". I understand that war changes people, but it's been 2 years--the character shift is far too dramatic for Artyom, especially given that it makes him significantly less interesting. Is he more interesting than the trio of protagonists in Metro 2034? Yeah, sure, but the bar was pretty much at ground level. Essentially, it's apparent from his mannerisms and dialogue straight from the beginning that he isn't going to be as fun to follow around as he used to be, and while it sucks it is by no means my only grievance with the novel.The plot is...different from its predecessors. A lot of 2035 is actually spent above ground, as Artyom is now enamored of the idea of living on the surface. His entire goal is find proof that there are people still alive somewhere else so that he can save all of his fellow Muscovites from the Metro--fine, whatever, ambitious and different. So he begins to journey off with one of the characters from 2034 for this proof, and they get into a long set of adventures involving a plethora of conflicts with the Communists and Fascists in the Metro before they get anywhere; at times it seems like Glukhovsky was significantly padding out the length of the book with all of it. There are some parts later that were interesting, but they lost focus shortly thereafter.It does pain me that I can't even bring myself to finish a book by one of my favorite authors, even though I think this is better than 2034, but life is too short to waste time drudging through stuff you don't enjoy. It's simply that it seems like Metro 2033 and its sequels are in separate universes, and the latter universe is one that is nowhere near as fascinating as the other. I do feel that perhaps he was pressured into continuing the series after the smashing success of the first book and maybe went for some more mass-market appeal fearing that another Metro 2033 wouldn't sell, and I can't hate him for that if that is the case. As much as I never dreamed I would say this, I am glad to see the series end because it hopefully means that Glukhovsky can try something new again (like FUTU.RE) without trying and failing to live up to the legacy of another book.

  • Betelgeuse
    2019-03-27 16:02

    Recensione pubblicata su Cronache di BetelgeuseVi siete abituati al buio della metropolitana dei libri precedenti? Stavolta invece saremo trascinati in superficie, per scoprire i veri segreti di Mosca.Ritroviamo Artyom alle prese con una nuova avventura. Non è più un ragazzino spaventato, è diventato un uomo e le sue paure sono cambiate. Non teme più quello che si trova all’esterno della rete di cunicolo sotterranea, ma vuole invece scoprire se qualcun altro è sopravvissuto. La sua volontà incrollabile gli permette di affrontare il pericolo delle radiazioni quasi ogni giorno, per cercare di trovare un contatto qualsiasi con eventuali altre città.Capiamo però che la sua attività non è ben accetta dagli altri abitanti. Loro ormai si sono rassegnati a vivere in un mondo oscuro e senza possibilità di ritorno in superficie. Si accontentano della vita magra, del poco cibo e delle malattie tremende causate dall’assenza del Sole e dall’ambiente umido. Non vogliono che questo sistema di vita cambi, perché sono spaventati da un futuro ignoto a diverso dal presente.Incontriamo anche altri personaggi conosciuti nei due libri precedenti. La loro presenza serve a capire come diverse persone hanno affrontato i drammi della metropolitana. C’è chi si è rassegnato a vivere senza pensare al futuro ma solo al presente, chi vuole riscattarsi da un passato mediocre cercando di dimostrarsi migliore e chi invece continua a vivere come se nulla fosse successo.C’è però una traccia particolare, che lega tutti gli eventi che si sono susseguiti nei tre romanzi, che incombe come un’ombra oscura e minacciosa su tutti. Com’è possibile che alcune informazioni riescano a circolare con velocità all’interno della metro? Esistono veramente degli osservatori che controllano ogni azione delle persone e intervengono per riportare l’ordine da loro scelto? Si può veramente sopravvivere all’esterno visto che la “minaccia” dei Tetri è stata cancellata?

  • Vakho Gaprindashvili
    2019-04-21 11:16

    როდესაც პირველად მეტრო 2033 წავიკითხე ვერც კი ვიფიქრებდი, რომ ასეთ ორიგინალურ იდეას მსგავსი დასასრული ექნებოდა. თავისთავად მეტრო 2035 ცუდი არაა. კარგი კრიტიკაა ზოგადად ავტორიტარიზმის და თანამედროვე რუსეთის პოლიტიკური სისტემის, თუმცა 2035-ის შეფასება მაინც 2033-დან მიღებული შთაბეჭდილებებიდან გამომდინარე მიხდება (2034-ზე საუბარიც არ ღირს, ისეთი საზიზღრობაა). 2033-ს თავისუბური, დამახასიათებელი მისტიკა ჰქონდა, რომელიც აქამდე ჩემს მიერ წაკითხულ არცერთ პოსტაპოკალიფსურ რომანს თუ მოთხრობას არ ჰქონია. ველოდებოდი, რომ თუკი გლუხოვსკი მის გაგრძელებას ოდესმე დაწერდა, ის "შავებისა" და კრემლში მცხოვრები მისტიური არსების თემას გააგრძელებდა. ერთ-ერთ ინტერვიუში ავტორმა განაცხადა, რომ 2035 თემატურად ცალკე მდგომად ჰქონდა ჩაფიქრებული, თუმცა ასეთ მისტიკისგან დაცლილ მეტროს სამყარომდე თუ მივიდოდა საქმე ვერ ვიფიქრებდი. სამწუხაროა მაგრამ მეტროს სერიის, თუ ტრილოგიის დასასრულმა იმედები გამიცრუა. როგორც ჩანს არამარტო მე, რადგან შეფასებების უმეტესობა უარყოფითია.

  • Natália Hruščová
    2019-03-26 12:26

    Z lásky k predchodcom 4 z 5 ale ... oproti 2033 a 2034 slabé. Chýbala tomu mystickosť a atmosféra 2033 a charaktery 2034. Mám pocit, že záver trilógie si chcel vziať z oboch kníh to najlepšie, a nepodarilo sa mu to. Veľa akcie (až príliš), priveľa postav, žiadnej sa autor nevenoval viac než chvíločku, totálne zmätkársky Arťom, čo každú chvíľu mení názor a plán, zrazu z povrchu zmizli všetky "netvory", vysvetlenie žiadne ... miestami som mala pocit, že tento diel bol napísaný len preto, aby bol napísaný, nie preto, že tým chcel autor niečo povedať. A síce zabrdol do filozofickej stránky ako v 2034, bolo to podľa mňa až príliš prekombinované. Stále som čakala, že to dospeje k nejakému mind-blowing vyvrcholeniu ako 2033, ale žiaľ nie.

  • Kain
    2019-03-23 10:25

    To jest godna kontynuacja Metro 2033, a nawet momentami chyba podobało mi się bardziej. Do tego powieść ma więcej warstw - można rozumieć ją również jako zgrabny komentarz polityczny sytuacji obecnej Rosji (i nie tylko!)Nie sądzę, by autor pisząc 2033 podejrzewał, że mu się to tak teraz poskłada. Ocena: 4.5, ale zaokrąglam w górę

  • Liutauras Elkimavičius
    2019-04-02 15:25

    Stipru. Jau ir beveik nefantastika. Ir keista iš ruso tokia knyga. Labai jau antirusiška gaunasi. Ta prasme, kad antišovinistiška. Tokia gera bad future dystopia, su rusiškais prieskoniais. #Recom #LEBooks

  • Andrey zz
    2019-03-23 15:10

    Крайне совестливая и рукопожатная книга. Гулаг 2035. Политика прорвалась даже в такую сугубо развлекательную литературу. Дотянулся Кровавый Тиран и до постапокалипсиса. Сидит, курит трубку, почти как живой. Только он не живой уже давно и подпротух немного с 80х годов.

  • Dejan Vukmirovic
    2019-03-27 12:18

    Still great series.The only thing I missed in this book - no mutant monsters of any kind.

  • Kaisu
    2019-03-30 15:07

    Hier wird das nachgeholt, was ich in Teil 2 so sehr vermisst habe. Eine gelungene Fortsetzung mit Artjom!

  • Iryna Khomchuk
    2019-04-18 10:05

    Напевно, немає жодного вітчизняного поціновувача фантастики, постапокаліпсису чи й просто палкого геймера, який не чув би про "Метро 2033" — роман, що свого часу підірвав інтернет. Трилогія Дмитра Глуховського стала культовою, а створений ним підземний світ московського метро продовждує розростатися. Зізнаюся: свого часу я теж пірнула в нього з головою. Ах, яким героєм був для мене Артем, яким цікавим був соціальний устрій, як переживала за долю людства... Ну й усе таке, що там іще відчувають щиро захоплені читачі.Потім я познайомилася з іще однією антиутопією цього автора. Після "Майбутнього" Глуховський зайняв заслужене місце на поличці з улюбленими авторами, а читання його творів я вирішила розтягувати (зазвичай так роблю з тими, хто пише сильно, але менше, ніж мені хотілося б)))Від "Метро 2035" очікувала такого ж захоплення. Однак не так склалося, як гадалося. Бо і світ, і ми змінюємося, постійно та невблаганно. Й ота вся Москва, всі нещасні росіяни, яких засипали атомними бомбами кляті американці, викликали радше відторгнення, ніж розуміння. Однак згадавши досвід із "Вонгозером" Яни Вагнер, події в якому також відбувалися в Москві, через що я ледь не відклала геть дуже хорошу книгу, я старанно притлумлювала в собі неприйняття російської реальності й отримала заслужену винагороду за терплячість. Дмитро Глуховський не просто фантазує на тему постапокаліпсису, а показує російське (та й чи тільки його?) суспільство з усіх боків, здебільшого — негативних. Тут і небажання приймати власні рішення, бо ж за них потрібно відповідати. І створення культу керівника (вождя, фюрера, командира), чиї накази можна сліпо виконувати й знову ж таки не нести відповідальності за скоєне, бо — наказ же. Тут і сліпа віра в те, що "все буде добре, треба ще трохи потерпіти". І пошуки ворога, проти якого необхідно об’єднуватися і заради перемоги над яким варто терпіти голод, холод і приниження. Й вигадування цього ворога, бо ж інакше як жити? Сенсу без боротьби проти когось, без ненависті, без бажання знищити щось інше немає ж... А головне — тут купка "невидимих спостерігачів", для яких народ — це просто натовп, котрим можна вільно керувати і котрий навіть не рипнеться за межі метро, бо так звик, бо так зручніше, так звичніше, так було вже 20 років...Головний герой роману — такий собі юродивий. Не по-справжньому, звісно, а в очах оточуючих, навіть найрідніших, найближчих людей. Бо не просто дивиться, а й бачить те, чого не помічають інші. Й до того ж аналізує. І робить висновки. Й намагається донести їх до людей. Та де там: всі інші — "неюродиві", а тому тримаються купи і створюють згаданий мною натовп. Проте герой не здається, шукає шлях до розумів, сердець, совісті, свідомості й... Звісно, програє. І я вдячна авторові за те, що він не вбиває свого героя (а саме це скорше за все сталося б у реальному житті), а дає можливість почати нове життя, до того ж не самому, а з жінкою, котра, єдина, йому повірила — а ще кажуть, що любов сліпа))) Отож фінал роману шикарний: герой із прекрасною дамою стрибнули на коня... ой, в тойоту і ride off into the sunset... Тож чекаю продовження)))