Read The Latecomer by Dimitri Verhulst David Colmer Online

the-latecomer

Latecomer...

Title : The Latecomer
Author :
Rating :
ISBN : 9781846275678
Format Type : Hardcover
Number of Pages : 144 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

The Latecomer Reviews

  • Myriam
    2019-05-23 10:14

    Lovend commentaar op 'De laatkomer' kan ik niet delen, helaas....Als een (zeer taalvaardige, dat wel) overjarige puber valt Verhulst van het ene cliché in het andere, enkele fraai geformuleerde gedachten kunnen dat nergens redden. 'Alle mogelijke kanten die ik die dag met mijn leven op kon, heb ik in gedachten al genomen. Maar het is een denkoefening zonder oplossing, en de gevaren om gemankeerde lotsbestemmingen te verheerlijken zijn groter dan wij voor lief houden.'Beter wordt het niet.Het mooiste zijn de variant op het spelletje 'Ik ga op reis en ik neem mee' ('Ik steek de Styx over en ik neem mee: een tube tandpsta (voor de zottigheid), een verdwaald citaat...') die door het verhaal meandert en de (rozen-)variaties op de naam Rosa ('Rosa. Rosa rugosa. Rosa nitida. Rosa villosa. Roza Rozendaal.')Beter wordt het niet, maar dat is maar een mening.

  • Kelly Eeckhaut
    2019-05-24 03:23

    Zo grappig, echt. Ik heb zitten giechelen en zelfs hard lachen, ik heb stukjes voorgelezen aan het lief omdat ik het zo grappig vond, ik heb me moeten inhouden om niet constant stukjes voor te lezen aan het lief omdat dat er nu ook wel over zou zijn. Langs een kant is het ook wel triest en schrijnend natuurlijk, want het gaat over dementie, spijt over het leven dat je geleefd heb, oud worden en wat daar allemaal bij kan komen kijken. Maar de toon blijft grappig. Hilarisch zelfs, dus. De oh zo herkenbare situaties worden ook nog eens zo grappig verwoord. In Sappig Vlaams, heel erg sappig (zou dat met zijn Aalsterse afkomst te maken hebben?). Soms misschien iets te sappig? Voor mij niet, maar ik kan me voorstellen dat bepaalde beschrijvingen niet door iedere lezer gewaardeerd worden. (maar die nemen dan wellicht alles een beetje te serieus) 4 sterren? Het einde had beter gekund. Op de laatste bladzijden doofde niet alleen het verhaal uit, maar ook de lachwekkende passages. En ook: het had langer mogen zijn. 140 pagina’s, allez! Maar goed, lees het toch maar.

  • Pečivo
    2019-06-07 09:41

    “Ačkoli to dělám zcela záměrně, velice se mi příčí, že každou noc znovu seru do postele.” Tak začíná kniha Opozdilec. A když takhle začíná kniha, tak to nemůže bejt sranec. Protože ten už je jak vidno z první věty v posteli. Duh!74letý knihovník se rozohodne, že jeho stará už je tak nesnesitelná, že radši začne předstírat demenci, aby od ni měl klid a mohl si v pohodě jet sweet chilli life v domově pro seniory.To se mu i povede a dává tím naději všem starým dědům na světě. Protože já teda neznám dědu, kterej by měl babičku radši než televizi. Děda opozdilec tuto hru na demenci dožene ale až ke konci a tak kniha nemá happy end, což je dobře.Celkově se kniha velmi snaží, ale i přes útlych 120 stran, celkem zábavné téma, cynický tón a hovna v posteli se nepřehoupne přes 6/10. Ani nevím proč vlastně, ale jako častokrát to není problém můj, ale problém knihy. Peči out.

  • sergevernaillen
    2019-05-20 08:12

    Ik weet niet precies hoe het komt maar dit boek van Verhulst sprak me iets minder aan. Eén van de redenen zou kunnen zijn dat ik het net na Problemski Hotel heb gelezen en dat mijn verwachtingen daardoor te hoog gespannen waren. Maar ik vind het verhaal op zich nogal dun. Het uitgangspunt is wel goed gevonden maar de uitwerking is naar mijn aanvoelen niet diep genoeg. Ik heb het gevoel dat er meer had kunnen gebeuren.Verhulst begint nochtans met een goede eerste zin (altijd een aanrader als je wil dat de lezer onmiddellijk nieuwsgierig is en wil verder lezen): “Hoewel volkomen opzettelijk, is het zeer tegen mijn zin dat ik iedere nacht opnieuw in mijn bed schijt. Mij te verlagen tot deze zelfonterende daad is waarlijk de lastigste consequentie van de ietwat zotte levensweg die ik op mijn oude dag ben ingeslagen.”En dan vertelt de hoofdfiguur, Desiré Cordier 74 jaar, dat hij veinst dat hij seniel geworden is en hierdoor in een tehuis terecht gekomen is. Beetje bij beetje vertelt hij over zijn leven en zijn bazige vrouw die op alles wat hij graag doet opmerkingen heeft: op zijn petanque-vrienden, op zijn liefde voor boeken, enz. Hij vertelt ook hoe zijn sociale netwerk steeds kleiner wordt en hij van begrafenis naar begrafenis hopt. Stilaan rijpt dan het plan om zich als seniel voor te doen en na een paar specifieke gebeurtenissen neemt hij die definitieve beslissing. Stilaan begint hij zich steeds vreemder te gedragen met als gevolg dat hij uiteindelijk door zijn vrouw in het tehuis geplaatst wordt. Desiré wisselt zijn verhaal af met wat hij meemaakt in het tehuis.Zoals ik dat stilaan van Verhulst gewoon ben zitten er heel wat grappige stukken in dit verhaal waar ik toch om kon lachen. Ironie of ronduit zwartgallig sarcasme zijn stijlfiguren waar Verhulst zich ook hier weer gretig van bediend (cfr. “Gelukkig liet ik veel eerder al buiten het medeweten van Moniek, testamentair vastleggen dat het mij waarlijk worst zal wezen waar mijn stoffelijk overschot belandt. Zolang het maar niet naast mijn vrouw in de grond wordt gestopt. Moniek en ik hebben meer dan nachten genoeg als lijken naast elkaar gelegen, dat we het niet nog eens hoeven te doen in een familiegraf.”)De thematiek lijkt me wel duidelijk: de “ontgoocheling” van het leven (is het dit maar? ) en de vaststelling dat van alle dromen, verwachtingen en hoop die men op jonge leeftijd heeft er uiteindelijk niet veel van werden ingelost. Maar ook de ontgoocheling in mensen, de vergankelijkheid van alles en in het bijzonder van een mensenleven.Verhulst schuwt ook de kritiek niet op het leven van onze ouderen in de tehuizen en hoe ze daar behandeld worden. Niet dat Desiré echt slecht behandeld wordt maar de afstandelijke, kille haast robotmatige manier waarop de bewoners behandeld en verpleegd worden is niet echt als aangenaam te bestempelen.Zoals gezegd: echt slecht vond ik het helemaal niet maar ik bleef bij het einde een beetje versuft achter omdat ik het gevoel had dat er eigenlijk nog meer te vertellen was. De personages zijn bijvoorbeeld nogal oppervlakkig uitgewerkt.Ik weet dan ook niet of je dit als roman kan bestempelen of eerder een novelle.

  • Vojtěch
    2019-05-21 09:23

    Hrát svou roli za každou cenu až do konce. Nečekal jsem to, ale nakonec to na mě zajímavě zapůsobilo.

  • Caroline Dhont
    2019-06-04 04:32

    Hilarisch! Dit boek lees ik nog eens op mijn 70ste. En wat een woordkunstenaar is Dimitri Verhulst toch...

  • Lukáš Palán
    2019-06-08 03:20

    Dobré den. Opozdilec otvírá jednou z nejlepších vět v dějinách literatury o kadění do postele, a uměleckou kvalitu si udrží až do úplného konce. Nápad seslat sedmdesátiletého cynika do domova důchodců, kde kadí kde se dá a pomlouvá svou ženu, ultra-megeru, je nápad, kterej bych rád dostal já. Ale já ho nedostal, místo toho jsem dostal průjem, protože jsem včera snědl moc kiwi a nějaký jogurty. Verhulst je taková vtipnější, komornější forma Hulibrka, přičemž zároveň dokáže udržet nějakou tu myšlenku. Za mě čtyři průjmy z pěti a rozhodně jedna z nejzábavnějších knih tohoto roku.

  • Katherine Muylaert
    2019-06-13 07:33

    Nu ik dit boek gelezen heb, vraag ik me vooral af waarom ik nooit eerder iets van Dimitri Verhulst las?!Het boek leest als een trein, met een simpel en toch indrukwekkend taalgebruik, continue spelend met woorden en er pakkende beelden mee tevoorschijn toverend. Het idee is even simpel als virtuoos. Een oude man, Désiré, heeft genoeg van zijn leven, en vooral van zijn huwelijk met Monique. Hij beslist dan maar te doen alsof hij dement is om zo te ontsnappen naar een tehuis. Het plan wordt langzaam opgebouwd, met na een lange voorbereiding, zijn eerste acte d'existance: thuiskomen met een broodrooster in plaats van met een taart. Om verder te gaan met rare kleren kopen, op pantoffels in de trein stappen richting nergens, enzovoort.Goed gevonden, herkenbaar voor iedereen die iemand kent met dementie. En toch klinkt het nooit zielig of afgezaagd, maar wel grappig en onderhoudend, met een hoog hoe-komt-hij-erbij-gehalte. De personages zijn vlijmscherp uitgebeeld, waardoor je steeds meer begrip krijgt voor de ultieme verzetsdaad van Désiré. Hoe goed het boek ook is, toch had het nog sterker gekund. Er zijn een paar verhaallijnen die je benieuwd maken, maar dan teleurstellend weinig uitgewerkt worden: de ontmaskering door een mede-pseudo-demente, de ontmoeting met Rosa, zijn jeugdliefde. Vooral bij dit laatste zat ik toch stiekem te wachten op wat er ging gebeuren. Ach, voor romantiek zijn er andere boeken.Dit boek slaagt er in je te laten lezen met een glimlach op de lippen, en dat is lang niet alle boeken gegeven.

  • JudithAnn
    2019-06-07 08:20

    Dit begon heel sterk en grappig en dat bleef zo gedurende bijna het hele boek. Alleen het einde vond ik wat minder smeuïg dan het, gezien de rest van het verhaal, had kunnen zijn. Er waren een aantal verhaallijntjes die zeker tot een explosief einde geleid konden hebben, in het verlengde van het bizarre verhaal. Dat viel mij dus iets tegen.Verder heb ik enorm van dit boekje genoten. Het staat vol met mooie zinnen, en het verhaal van de oude Désiré is interessant – hij vertelt over zijn leven in het tehuis en hoe hij daar terecht is gekomen. Het is eigenlijk een heel droevig verhaal: hij houdt al heel lang niet meer van zijn dominante vrouw, en de enige manier om bij haar weg te komen, is door zich als dement voor te doen. Zo geweldig is een tehuis natuurlijk niet, maar voor hem altijd nog beter dan bij zijn vrouw blijven.Het taalgebruik is duidelijk Vlaams. Ik lees niet genoeg Vlaamse schrijvers om te weten of dat standaard zo is, of dat het taalgebruik toch meestal naar A”B”N wordt geredigeerd. In ieder geval staan er prachtige uitdrukkingen in, maar ik kan niet goed inschatten wat er door Verhulst zelf bedacht is, en wat standaard taalgebruik is in Vlaanderen. Maar een zin als “Het was sinds mijn eenentwintigste geleden dat ik nog had gerookt” (blz. 112), daar klopt voor mij helemaal niets van! In ieder geval las het heerlijk weg.Hoewel het maar een dun boekje is, leest het vanwege de mooie zinnen toch niet hap-slik-weg. Een echte aanrader.

  • Valerie Vaes
    2019-05-24 09:31

    Verhulst is een held. Hij schreef een boek dat het ene moment hilarisch is en het volgende moment de lezer in stilte achterlaat. De laatkomer is een boek dat in geen enkele boekenkast mag ontbreken!

  • Nikkie (leestweeps)
    2019-06-01 03:34

    Scherp, grappig en bij vlagen schrijnend.

  • Birgit
    2019-06-06 03:35

    Dementie komt in Vlaanderen bij ongeveer 100.000 mensen voor. Het is een langzame aftakeling van de hersenen, waarbij de levenskwaliteit van de persoon met dementie achteruitgaat. Het gaat om verschillende verschijnselen, zoals geheugenstoornissen, verwardheid en verminderde oriëntatie,... Dementie is niet te genezen, maar medicatie kan de verschijnselen wel afremmen. Dimitri Verhulst schrijft in zijn nieuwste boek 'De laatkomer' een verhaal over dementie. Dit boek verscheen onlangs op de longlist van de Gouden Boekenuil en het is niet zijn eerste boek. Hij debuteerde in 1992 met 'Assevrijdag' en heeft sindsdien niet opgehouden met schrijven. Hij is onder meer ook bekend van 'De helaasheid der dingen' dat verfilmd werd door Felix Van Groeningen en waarmee hij ook de Gouden Uil won. Naast boeken schrijven, schrijft hij ook poëzie en toneel.'De laatkomer' vertelt over Désiré Cordier die op zijn vierenzeventigste dement wordt, of beter gezegd, hij veinst dat hij dement wordt. Hij heeft nooit een goede relatie gehad met zijn vrouw, Monique en is het beu om dag in dag uit met haar te moeten samenleven. Wanneer ze dan zouden verhuizen naar een appartement, wordt Désiré dement, omdat hij geen zin heeft om vierentwintig uur op vierentwintig uur met haar te moeten samenleven in een appartement. 'De laatkomer' vertelt vanuit het perspectief van Désiré hoe hij Home Winterlicht en zijn bewoners ervaart, maar ook over zijn liefde voor Rosa. Het boek is vlot geschreven en vanaf het begin ben je mee in het verhaal. Je komt meer te weten over wat dementie nu precies allemaal is. De schrijver heeft zijn onderzoek naar dementie goed gedaan, want nu weet ik ook beter wat dementie allemaal inhoudt. Dementie is niet alleen de dingen vergeten, maar ook angstaanvallen en wegloopgedrag bijvoorbeeld. Maar de dementie van Désiré is speciaal, want hij heeft eigenlijk geen dementie. Hij veinst het! De schrijver slaagt er dan ook in om de lezer constant aan het twijfelen te brengen, want het lijkt wel alsof Désiré wel echt aan het dementeren is. Vooral het einde van het boek gaf me de indruk dat Désiré echt dement is. Ook voelde ik mee met het hoofdpersonage, wanneer zijn vrouw weer eens kwaad op hem was of wanneer zijn kinderen besluiten om hem niet meer te komen opzoeken. Dus dit boekje is zeker een aanrader, niet alleen omdat het vlot leest, maar ook omdat het gewoon een goed boek is!

  • Greta Vercruyce
    2019-05-19 06:42

    Verhulst is een zeer vaardig schrijver met een zeer beeldende taal. Maar het werd in deze novelle (een roman is het niet) soms ook een beetje een spelletje.Het verhaal van Désiré die genoeg heeft van zijn burgermansbestaan en vlucht als demente wordt fraai uitgewerkt. Maar er blijven wat verhaallijntjes liggen.... Zelfs zijn romantische liefde Roza, maar het zeer prikkelende verhaallijntje met zijn "mede-acteur", de relatie met zijn dochter of zijn vrouw, zijn petanquevriendjes.Stof genoeg dus voor een echte roman.Want schrijven kan hij wel, Verhulst

  • Inge Janse
    2019-06-06 02:36

    Hilarisch (met als absolute favoriet "Mooie naam. Voor op een grafsteen.") en stiekem toch ook wel aangrijpend (want realistisch in zijn omschrijving van verpleegtehuizen) boek over het veinzen van dementie om daarmee een middelmatig leven tóch eervol en autonoom af te sluiten. Verhulsts taalgebruik en schrijven zijn als altijd prachtig, zeker voor niet-Vlamingen als ik die zo in een onverwacht en verrassend bad woordvondsten vallen.

  • Kristýna (The Book Talk Blog)
    2019-06-13 03:32

    Recenze: http://thebooktalkblog.blogspot.cz/20...Další zklamání... Autor se pouští do něčeho, čemu podle mě úplně nerozumí, a místo určité satirické lehkosti se dostavuje neomalenost. Přišlo mi to hrubé, vulgární a prostoduché. Jediným silnějším momentem je závěr, který místy působí, jakože to autor na poslední chvíli zachrání. Bohužel, nezachrání. Tohle chce pořádnou recenzi, bude brzy!

  • Kim Crauwels
    2019-05-20 03:29

    Het boek is zeer aangenaam om te lezen. Het leest ook zeer vlot en makkelijk dus je hebt 50 pagina's gelezen nog voor je het door hebt. Het telkens terug springen naar het verleden vond ik soms nog al moeilijk te begrijpen. De verhaallijn zelf vind ik wel mooi in elkaar gestoken met een zeer mooi einde. Maar als je dit wilt weten zal je het boek natuurlijk zelf moeten lezen :)

  • Raya
    2019-05-27 05:41

    3.5 ster, geestig boek, maar het geeft ons ook een blik op wat ons wellicht te wachten staat als we oud zijn. Mijn eerste Verhulst, ik denk niet mijn laatste.

  • Huibert
    2019-05-28 10:30

    Erg goed! Erg triestig, vooral. En te kort, eigenlijk. Geen vijf sterren, want minder essentieel dan de Helaasheid of de Godverdomde Dagen. Maar lees het toch maar.

  • Yoy
    2019-06-05 06:38

    Dimitri Verhulst is geboren in Aalst op 2 oktober 1972. Hij is een Belgisch schrijver en dichter. Hij werd bekend met zijn boek ‘De helaasheid der dingen’ over zijn moeilijke jeugdjaren, een boek dat ook verfilmd werd. Andere bekende werken van hem zijn ‘Mevrouw Verona daalt de heuvel af’ (genomineerd voor de AKO Literatturprijs), over een vrouw die graag in haar eentje in een dorp temidden van ruwe bossen woont, en Problemski Hotel, over het leven in een asielcentrum.PlotEen oude man die niet meer houdt van zijn vrouw beraamt een plan om haar te ontvluchten. Hij is fysiek niet meer in goede conditie. Alleen gaan wonen kan (en durft?) hij niet. Wel ziet hij het zitten om verzorgd te worden, maar dan door anderen dan de feeks waar hij mee leeft. Zijn plan is om zich te laten doorgaan voor iemand die dement is, en aan zijn vrouw te ontsnappen door opgenomen te worden in een rusthuis voor dementerenden. We maken alles mee, de ruzies met zijn vrouw thuis, zijn geleidelijke en geveinsde overgang naar dementie, zijn opname en verblijf in het rusthuis.StijlDimitri Verhulst gebruikt graag Vlaams-Nederlands, maar in dit boek benut hij die techniek ten volle. Veel uitdrukkingen behoren tot het dialect. Dat geeft een grote dimensie aan de woede-uitbarstingen van de bazige echtgenote en belicht ook het vulgaire, de lelijke, ongefatsoeneerde, onbeschaafde manier waarop in het rusthuis wordt omgesprongen met patiënten.Voor Nederlandse lezers is het even wennen in het begin, maar algauw vinden ze de nieuwe woorden en uitdrukkingen die ze leren kennen, en waarvan ze beseffen dat ze ook behoren tot de Nederlandse taal, een grappige en verrijkende ervaring. Ondanks de maatschappelijke dimensie die vrij zwaar weegt, blijft dit boek steeds licht en luchtig om te lezen. Het lijkt wel een aanklacht, vermomd als komedie. Het heeft de humor die een clown kan leveren: mensen aan het lachen brengen, maar hen aan het einde toch achterlaten met een traan in het gezicht.De aanklacht- Het uitzichtloze probleem van zoveel mensen die op latere leeftijd vastzitten in een ongelukkig huwelijk.- De afschrikwekkende manier waarop familie omgaat met een dementerende. Zijn kamer hoeft niet mooi ingericht te worden (‘hij beseft het toch niet meer’), en dat terwijl sfeer een van de laatste dingen is waarvan een dementerende zich nog bewust is. Of de onhebbelijkheid (die ik helaas persoonlijk ook al vaak in gezinnen heb meegemaakt), waarbij mensen ongegeneerd over de patiënt praten, in zijn bijzijn, als was hij al overleden, of het hebben over zijn overlijden, zonder er rekening mee te houden dat de dementerende soms flarden of veel meer zou kunnen begrijpen. De toon van een gesprek geeft heel veel weer, en een dementerende kan veel meer begrijpen, in zijn leefwereld, dan men vermoedt.- De afschrikwekkende manier waarop dementerenden worden ‘verzorgd’ in een rusthuis: er is te weinig personeel, waardoor pampers soms urenlang niet ververst worden, ja zelfs een hele nacht lang, of waardoor patiënten die uit bed gevallen zijn daar soms drie uur of een hele nacht blijven liggen…Mag het iets meer zijn?Het boek is een vermakelijke aanklacht, die nodig is. Maar ik heb Dimitri Verhulst over zijn boek en de problematiek van rusthuizen horen spreken in een boekenprogramma op de Nederlandse TV. Tijdens dat interview heb ik meer vernomen dan in het boek. Het interview heeft me meer tot nadenken aangezet dan het boek. Verhulst vertelde waargebeurde verhalen, die hij niet in het boek heeft opgenomen omdat ze te spectaculair zijn, en ongeloofwaardig zouden overkomen op de lezer. Het resultaat is echter een boek waar de realiteit van de rusthuizen, onze manier van omgaan met dementerenden en de noodzaak om er iets aan te veranderen, te weinig doorweegt. Het had volstaan om echt gebeurde verhalen op te nemen, en op het einde in een nawoord te vermelden dat sommige straffe verhalen écht gebeurd zijn. Zo zou de lezer met zijn neus op de feiten gedrukt zijn. Ook andere, niet tragische elementen, hadden beter mogen belicht worden. De hoofdpersoon had echt wel meer mogen meemaken in het rusthuis. Waarom niet (onder andere) zoals ook in het interview vermeld werd, het feit dat dementerenden soms vergeten dat ze al getrouwd zijn, verliefd worden op iemand in het rusthuis, en denken dat ze met elkaar getrouwd zijn?En het verblijf in het rusthuis, waaruit blijkt dat de man door van milieu te veranderen helemaal geen beter leven heeft: zoals hij thuis verplicht was om te doen wat zijn vrouw beval, moet hij in het rusthuis wel doen wat verzorgers voorstellen (kerstballen schilderen, enz.) om zich te kunnen laten doorgaan voor dementerende. Opnieuw leeft hij in gevangenschap. De man heeft nooit voor zichzelf kunnen/willen/durven opkomen. Nooit durft hij zijn vrijheid niet te nemen, maar is er een leven lang ongelukkig door. Ook dat aspect heb ik pas begrepen in een interview met Verhulst. Het had toch moeten blijken uit de tekst van het boek? En had dat aspect van de hoofdpersoon psychologisch niet wat dieper moeten worden onderzocht, tot op het bot?Te kortNiet alleen is het allemaal te luchtig, ook fysiek vind ik dit boek wel erg dun. Het leest lekker licht, het is grappig, maar je bent er zo doorheen. Verhulst zei in het interview dat dit aantal woorden – weinig woorden – kennelijk het meest geschikt is voor hem. Ik durf dit te betwijfelen. Aan veel schrijvers zou ik de raad geven om kortere romans te schrijven. De toekomstige boeken van Verhulst zou ik liever iets lijviger zien.ConclusieDé conclusie die ertoe doet maar die in het boek nergens vermeld wordt, die conclusie heb ik alweer uit het interview. Verhulst zei iets in de trant van: ‘Als wij later ook zo behandeld worden in een rusthuis, zullen we niet mogen klagen, want het zal onze eigen schuld zijn. Immers, als er nu gesproken wordt over personeelstekort in de zorgsector, wie trekt er zich iets van aan? Niemand gaat de straat op om ervoor te zorgen dat er voldoende verplegers komen in rusthuizen, en dat de rusthuizen betaalbaar zijn. En dat terwijl we op een dag allemaal oud zullen zijn, en klaar voor het rusthuis. Dit belangt ons allemaal aan. Niet alleen verplegers, maar alle belanghebbenden – wij ook dus – we zouden allemaal de straat op moeten gaan en voldoende personeel en betaalbare zorgsector eisen. De dag dat we daar zullen liggen verkommeren in onze stinkende pampers, en verzorgd worden door verplegers die onvriendelijk zijn omdat ze op zijn van de stress en teveel werk hebben, dan krijgen we dat waar we om gevraagd hebben – omdat we nooit voor iets anders gevochten hebben.’Maar dat staat niet in het boek. En dat is echt een gemiste kans.Positief: grappig verhaal, goed geschreven, prachtige Vlaamse uitdrukkingen, licht en luchtig om te lezen, geeft een beeld van de leefwereld van oude mensen, hun familie, dementerenden en de rusthuizen Negatief: te kort, te weinig. In aantal bladzijden maar ook inhoudelijk weegt het boek te licht. Ik wil meer van dat. Maar als ik zeg dat ik meer wil, dan bedoel ik dat heel, heel letterlijk.

  • Wendy Kroy
    2019-05-30 10:31

    Bon, Verhulst is nooit mijn favoriete schrijver geweest, maar na deze draak geef ik het helemaal op vrees ik. De personages lijken bedacht door een scenarioschrijver van FC De Kampioenen en het verhaal is zo oppervlakkig als een spiegel uit Ikea. Een bombardement van clichés, een totaal gebrek aan spanning of verhaalontwikkeling. Laat staan dat de protagonisten op enigerlei zouden evolueren of je een inzicht zouden bijbrengen. Het wordt tijd dat Vlaanderen Verhulst ziet voor wat hij is: een middelmatige schrijver die steeds weer aan de oppervlakte blijft krabbelen en dat gegeven probeert te verstoppen onder een lawine van herhalingen, krakkemikkige dialogen en een vleugje pseudo-intellectualisme.

  • Iwik Pásková
    2019-06-11 06:31

    Velice zajímavá, čtivá kniha, která rozhodně stojí za přečtení. Její příběh je vcelku cynický, ale i přesto se mi hodně líbil. Dlouho jsem příběh četla jako obyčejný příběh, ale když jsem se dočetla až ke konečnému doslovu, v tu ránu se můj názor na příběh změnil. Obdivuji hlavní postavu, je to fajn člověk, jenž bohužel neměl ve svém životě příliš štěstí. Jeho žena uzurpátorka rozhodně žádnou výhrou pro něj nebyla...

  • Shelley Van belleghem
    2019-05-22 05:16

    Het verhaal van een man die dementie faket om te kunnen ontsnappen aan zijn eigen leven en aan zijn vrouw en zo in een home terecht te komen.Eigenlijk een heel triest verhaal, maar tegelijkertijd met hilarische scènes erin.

  • Sue
    2019-06-12 08:14

    Hope this isn't a window to my future! Reminded me of One Flew Over the Cuckoo's nest. I did enjoy the relationship between the married couple - how did they ever get together? So much to laugh at but so much to cry over too. A good length too.

  • Joke
    2019-06-17 06:31

    Een novelle met een zwartgallige, sarcastische humor, waarin een bejaarde man besluit om voortaan als dementerende door het leven te gaan, om zijn leven niet te hoeven slijten bij zijn vrouw. Ik heb altijd een dubbel gevoel bij Verhulst. Ook nu weer. Te donker op van echte humor te kunnen spreken, te realistisch om van absurdisme te kunnen spreken.

  • Zuzana Schedová
    2019-06-10 02:34

    Opozdilec je knížka, která ma už dávnejšie zaujala svojou anotáciou. V tej dobe som ešte nevedela o filme menom Teorie tygra, ktorý bol v kinách a zaoberal sa presne tou istou problematikou. Je zaujímavé, že to vraj bolo náhodou a nijak to na seba nevplývalo. Každopádne myšlienka predstieranej demencie ako sposob úniku od otravnej manželky, neuspokojivého života a stereotypu ma zaujala natolko, že som vedela, že Odeonu sa zase podarilo prísť so zaujímavým titulom.Je to jednohubka na jedno popoludnie, stačí pár hodín a knihu máte prečítanú. Je plná svojského humoru, pohladu na svet a hlavne cynizmu, ktorým sa vyznačuje hlavná postava, ktorá vymyslí domyselný plán ako ujst z ubíjajúcej existencie vlastného života a užit si ešte tých posledných pár rokov v klude. Lenže plán je to skvelý, ale jeho realizácia miestami prináša určité príkoria. O tomto všetkom sa dozvedáme z pohladu Desirého, ktorý nám nielen velmi živo opisuje svoju každodennú realitu a prekladá to spomienkami na minulost, život a vysvetluje nám svoje dovody, ktoré ho viedli k tomu, že skončil tam, kde je. Niektoré situácie sú úsmevné, v iných je skrytá vážnost a je to skor taký smiech cez slzy. Kniha sa síce tvári oddychovo a jednoducho, ale je v nej toho skrytého ovela viac, záleží len na čitatelovi, kolko z nej si vezme k srdcu a pripustí k hlbšiemu zamysleniu. Musím povedat, že táto kniha ma bavila. Len škoda, že som predtým videla film Teorie tygra, tak nejak podvedome som čakala, že sa v knihe bude odohrávať presne to, čo vo filme. Mala som pocit, že v rukách držím knižnú predlohu i keď v skutočnosti sú to dve samostatné diela.

  • Victor
    2019-05-31 10:25

    Nederlands : Taak : “De Laatkomer” van Dimitri Verhulsta) BiografieDimitri Verhulst (1972) werd geboren in Aalst. Hij wordt gezien als een van de grote schrijvers van de Lage Landen. Zijn werk verschijnt in meer dan twintig talen en werd bekroond met verschillende literaire prijzen. Van de klassieker De helaasheid der dingen werden meer dan 200.000 exemplaren verkocht en het boek werd verfilmd en bekroond met de Gouden Uil Publieksprijs. Met Godverdomse dagen op een godverdomse bol won hij de Libris Literatuurprijs. Van De laatkomer werden binnen een paar maanden meer dan 75.000 exemplaren verkocht. Ook dit boek wordt verfilmd, voor toneel bewerkt en over de hele wereld vertaald.In 2014 verscheen zijn roman Kaddisj voor een kut. Verhulst was de schrijver van het Boekenweekgeschenk 2015, De zomer hou je ook niet tegen. Onlangs is bij Atlas Contact zijn nieuwste boek Het leven gezien van beneden verschenen.ATLAS CONTACT, Biografie, internet, (16 november 2017).(http://www.dimitriverhulst.nl/biografie/) b) RecensieSoms is fictioneel bedrog zo ongelofelijk, en daarmee zo overtuigend, dat het niet de verbeelding maar de werkelijkheid tart. De dunne scheidslijn tussen fictie en feiten wordt dan weggeblazen, om de lezer of kijker met een permanent gevoel van onbehagen achter te laten. Zoals bij de politieke filmkomedie Wag de dog(1997), waarin de briljante spin doctor Conrad Brean (Robert de Niro) een niet bestaande oorlog spint, om de aandacht af te wenden van het seksschandaal waarin een Amerikaanse president verwikkeld is. Na het zien van deze film bekijk je elk journaal vol wantrouwen en vraag je je altijd weer af of die oorlog in Albanië of Pakistan wel echt gevoerd wordt. Het nieuwste boek van Dimitri Verhulst,De laatkomer, brengt iets soortgelijks teweeg. Hier ontvlucht de gepensioneerde bibliothecaris Désiré Cordier zijn vastgeroeste leven door dementie voor te wenden. Verhulst beschrijft dit met zoveel overtuiging dat hij zijn lezer aan het einde van het boek met meer verwarring achterlaat dan hij Désiré heeft getooid. Want als je De laatkomer uit hebt zul je je steeds weer afvragen of die demente bejaarde die je op de bank bij vrienden tegenkomt, of die je schuifelend door de straat ziet gaan, wel echt dement is. Het is of ‘de ongemakkelijke blik van dementerenden die woest hun hele geheugen omwoelen’ van Désiré Cordier op jou is overgegaan en je zelf niet langer kunt vinden wat er ook eigenlijk niet meer is.Verhulst levert hiermee in zo’n honderddertig pagina’s een grootse prestatie op kleinnood formaat. Hij beschrijft eerst hoe Désiré onder de grillen van zijn echtgenote Moniek langzaam mentaal wordt uitgekleed, totdat hem niets anders meer rest dan een ‘pantser van onverschilligheid’. Om hem vervolgens zijn eigenheid te laten hervinden in de beschutting van huize Winterlicht en in een zeldzaam grappige wraakexpeditie jegens zijn vrouw. Hij kent haar zogenaamd niet meer, ontneemt haar zo haar identiteit, gaat alles doen waar zij een hekel aan heeft, of ontkennen waar zij voor staat, en breekt haar zo stukje bij beetje af. Totdat ze doodser is dan hijzelf ziek. ‘Moniek de Petter. Mooie naam, voor op een grafsteen.’Naarmate de pagina’s van De laatkomer vorderen stijgt de stapel vereffende rekeningen. Daarbij slaagt Verhulst er steeds weer in herinneringen uit Désiré’s saaie ‘gezonde’ leven en burgermansbestaan in zijn ‘zieke’ leven weer een nieuwe plek te geven. Hij vindt een oude jeugdliefde terug, Rosa Rozendaal, symbool voor alle gemiste kansen in het leven van Désiré. Een schoonheid die hij als zestienjarige versmaadde, maar die nu te dement is voor een tweede poging. Alhoewel hij het wel probeert.De herinneringen bezorgen Désiré zowel pijn als plezier. De triestheid spat van de pagina’s af als hij zich realiseert dat zijn vrienden hem, alhoewel hij nog leeft, wellicht nog wel herinneren, maar zich niet om hem bekommeren. Maar tegelijkertijd is op vele andere pagina’s een schaterlach onvermijdelijk, als Désiré voor de zoveelste keer op onnavolgbare wijze wraak neemt op de frustraties uit zijn verleden. Bijvoorbeeld bij zijn vertrek naar huize Winterlicht. Désiré herinnert zich dan dat hij eens op weg naar een vakantie-adres in het Zuiden vergeten was de caravan achter de auto te hangen. Niemand had wat gezien of gezegd, maar toen ze pas voorbij de Franse grens ontdekten dat de caravan ontbrak kreeg hij van Moniek alle schuld en de wind van voren. Terwijl zijn familie zich gereedmaakte om Désiré naar huize Winterlicht te verhuizen herleefde deze het gevoel van onheuse bejegening van toen en nam hilarisch wraak door te vertikken in de auto te stappen zonder dat de caravan was aangekoppeld. Ze gingen immers op vakantie! Dat de vreemde stoet die de straat verliet op deze wijze alleen maar meer bekijks trok, iets waar de trotse Moniek een broertje dood aan had, maakte de wraak voor Désiré nog zoeter dan zoet. In de onvoorstelbaarheid en perfecte schoonheid van dit soort belevenissen toont Verhulst zich een ware humorist, van grootse klasse, voor wie een goede grap een noodzakelijk ingrediënt is voor een serieus verhaal. Want bij alle grappen en grollen is een serieuze ondertoon nooit ver weg. Tussen de regels door uit Verhulst de nodige kritiek op de moderne gezondheids’zorg’, waarbij de menselijke maat snel uit het oog verdwijnt en de diagnose van dementie gebaseerd is op een simpele test van een half uur.Als Désiré door krijgt dat hij voor zijn vrouw en kinderen eigenlijk is opgehouden te bestaan, zijn vrienden hem niet meer bezoeken, en ook Rosa hem geen nieuwe start kan bieden, beseft hij dat een fictieve dementie de herinneringen aan zijn saaie leven nog onvoldoende uitgommen. Dit luidt het eindspel in. De oversteek van de Styx is onvermijdelijk. Maar dit kan voor de lezer geen echte verrassing zijn. De prachtige omslag van Femke Tomberg had die onvermijdelijkheid al voorspeld. Het toont een ganzenbord met daarop de mooiste herinneringen uit het leven van Désiré, in slechte en in goede tijden. Een ganzenbord ook waarbij de overwinnaar de doodskist wacht.MARTIN LOK, Ik steek de styx over en ik neem mee, internet, (16 november 2017 ). (https://www.literairnederland.nl/de-l...)Eigen recensie:Zoals u het waarschijnlijk al gemerkt hebt in mijn goodreads profile hou ik niet echt van fictie te lezen maar dat was bij het lezen van dit boek toch iets anders.Ik vond het verhaal van het boek wel aangenaam en zelf al waren sommige zinnen raar geformuleerd ging het lezen ervan vrij vlot. Van alle personages vond ik Moniek het intrigerendst. Ik kon me niet voorstellen hoe iemand zo weinig respect kon hebben voor iemand waar ze al decennia mee samenleeft.Ik vond het wel spijtig dat men alleen het standpunt van Désiré te horen kregen in het verhaal. Volgens mij had het te weten komen van wat er zich in het hoofd van Moniek afspeelt een zeer leuke draaiing had kunnen geven aan het boek. Naast het intrigerende karakter van Moniek De Petter vond ik de cover van het boek echt fascinerend. Toen ik het boek was gaan halen in de bib en ik naar de cover van het boek keek vroeg ik me echt af waar het boek in godsnaam kon over gaan. Na het lezen van het boek keek ik dus weer eens naar die intrigerende cover en besefte ik pas hoe goed het in elkaar stak: Het ganzenbord met erop alle elementen die voorkomen in het verhaal was zeer goed bedacht. Iets anders waar ik ook wel van dacht: “dat is nu wel is goed gevonden!”, was het einde van het verhaal. Zelf had ik eerst niet door wat de 3 woorden: Boom, Wortel en Lamp te betekenen hadden.Na een beetje rondvragen legde een vriend deze aan mij uit. Het waren namelijk de 3 woorden die Désiré moest onthouden gedurende zijn kleine geheugentest om na te gaan of hij echt dement was geworden. Het schrijven van deze 3 woorden op de spiegel voor hij zelfmoord pleegde vond ik dus een zeer mooi en intrigant einde.Victor Wyverkens

  • Katia
    2019-06-19 10:41

    Boekbespreking Nederlands1) biografieDimitri Verhulst is een Vlaamse schrijver en dichter dat geboren werd in Aalst op 2 oktober 1972. Hij had een erg moeilijke jeugd en werd onder andere in een pleeggezin geplaatst. "Assevrijdag" was zijn eerste uitgave en verscheen in 1994, maar was alleen beschikbaar voor zijn vrienden en familie. Zijn eerste officiële roman was "De Kamer Hiernaast" en verscheen in 1999. Hij heeft daarna nog een heleboel boeken geschreven, die in 20 verschillende talen beschikbaar zijn. Onder andere "De helaasheid der dingen", "Godverdomse dagen op een godverdomse bol" en "De laatkomer" zijn werken van hem dat bekend werden.bronnen : http://schrijversgewijs.be/schrijvers... (18/11/2017), http://www.dimitriverhulst.nl/biografie/ (18/11/2017)2) recensie : "Ik steek de Styx over en ik neem mee"Soms is fictioneel bedrog zo ongelofelijk, en daarmee zo overtuigend, dat het niet de verbeelding maar de werkelijkheid tart. De dunne scheidslijn tussen fictie en feiten wordt dan weggeblazen, om de lezer of kijker met een permanent gevoel van onbehagen achter te laten. Zoals bij de politieke filmkomedie Wag de dog (1997), waarin de briljante spin doctor Conrad Brean (Robert de Niro) een niet bestaande oorlog spint, om de aandacht af te wenden van het seksschandaal waarin een Amerikaanse president verwikkeld is. Na het zien van deze film bekijk je elk journaal vol wantrouwen en vraag je je altijd weer af of die oorlog in Albanië of Pakistan wel echt gevoerd wordt. Het nieuwste boek van Dimitri Verhulst, De laatkomer, brengt iets soortgelijks teweeg. Hier ontvlucht de gepensioneerde bibliothecaris Désiré Cordier zijn vastgeroeste leven door dementie voor te wenden. Verhulst beschrijft dit met zoveel overtuiging dat hij zijn lezer aan het einde van het boek met meer verwarring achterlaat dan hij Désiré heeft getooid. Want als je De laatkomer uit hebt zul je je steeds weer afvragen of die demente bejaarde die je op de bank bij vrienden tegenkomt, of die je schuifelend door de straat ziet gaan, wel echt dement is. Het is of ‘de ongemakkelijke blik van dementerenden die woest hun hele geheugen omwoelen’ van Désiré Cordier op jou is overgegaan en je zelf niet langer kunt vinden wat er ook eigenlijk niet meer is.Verhulst levert hiermee in zo’n honderddertig pagina’s een grootse prestatie op kleinnood formaat. Hij beschrijft eerst hoe Désiré onder de grillen van zijn echtgenote Moniek langzaam mentaal wordt uitgekleed, totdat hem niets anders meer rest dan een ‘pantser van onverschilligheid’. Om hem vervolgens zijn eigenheid te laten hervinden in de beschutting van huize Winterlicht en in een zeldzaam grappige wraakexpeditie jegens zijn vrouw. Hij kent haar zogenaamd niet meer, ontneemt haar zo haar identiteit, gaat alles doen waar zij een hekel aan heeft, of ontkennen waar zij voor staat, en breekt haar zo stukje bij beetje af. Totdat ze doodser is dan hijzelf ziek. ‘Moniek de Petter. Mooie naam, voor op een grafsteen.’Naarmate de pagina’s van De laatkomer vorderen stijgt de stapel vereffende rekeningen. Daarbij slaagt Verhulst er steeds weer in herinneringen uit Désiré’s saaie ‘gezonde’ leven en burgermansbestaan in zijn ‘zieke’ leven weer een nieuwe plek te geven. Hij vindt een oude jeugdliefde terug, Rosa Rozendaal, symbool voor alle gemiste kansen in het leven van Désiré. Een schoonheid die hij als zestienjarige versmaadde, maar die nu te dement is voor een tweede poging. Alhoewel hij het wel probeert.De herinneringen bezorgen Désiré zowel pijn als plezier. De triestheid spat van de pagina’s af als hij zich realiseert dat zijn vrienden hem, alhoewel hij nog leeft, wellicht nog wel herinneren, maar zich niet om hem bekommeren. Maar tegelijkertijd is op vele andere pagina’s een schaterlach onvermijdelijk, als Désiré voor de zoveelste keer op onnavolgbare wijze wraak neemt op de frustraties uit zijn verleden. Bijvoorbeeld bij zijn vertrek naar huize Winterlicht. Désiré herinnert zich dan dat hij eens op weg naar een vakantie-adres in het Zuiden vergeten was de caravan achter de auto te hangen. Niemand had wat gezien of gezegd, maar toen ze pas voorbij de Franse grens ontdekten dat de caravan ontbrak kreeg hij van Moniek alle schuld en de wind van voren. Terwijl zijn familie zich gereedmaakte om Désiré naar huize Winterlicht te verhuizen herleefde deze het gevoel van onheuse bejegening van toen en nam hilarisch wraak door te vertikken in de auto te stappen zonder dat de caravan was aangekoppeld. Ze gingen immers op vakantie! Dat de vreemde stoet die de straat verliet op deze wijze alleen maar meer bekijks trok, iets waar de trotse Moniek een broertje dood aan had, maakte de wraak voor Désiré nog zoeter dan zoet. In de onvoorstelbaarheid en perfecte schoonheid van dit soort belevenissen toont Verhulst zich een ware humorist, van grootse klasse, voor wie een goede grap een noodzakelijk ingrediënt is voor een serieus verhaal. Want bij alle grappen en grollen is een serieuze ondertoon nooit ver weg. Tussen de regels door uit Verhulst de nodige kritiek op de moderne gezondheids’zorg’, waarbij de menselijke maat snel uit het oog verdwijnt en de diagnose van dementie gebaseerd is op een simpele test van een half uur.Als Désiré door krijgt dat hij voor zijn vrouw en kinderen eigenlijk is opgehouden te bestaan, zijn vrienden hem niet meer bezoeken, en ook Rosa hem geen nieuwe start kan bieden, beseft hij dat een fictieve dementie de herinneringen aan zijn saaie leven nog onvoldoende uitgommen. Dit luidt het eindspel in. De oversteek van de Styx is onvermijdelijk. Maar dit kan voor de lezer geen echte verrassing zijn. De prachtige omslag van Femke Tomberg had die onvermijdelijkheid al voorspeld. Het toont een ganzenbord met daarop de mooiste herinneringen uit het leven van Désiré, in slechte en in goede tijden. Een ganzenbord ook waarbij de overwinnaar de doodskist wacht.bron : https://www.literairnederland.nl/de-l... (18/11/2017)mijn mening : Deels komt deze recensie wel overeen met mijn eigen mening, maar ook weer niet helemaal. Als je deze recensie leest, lijkt het dat dit boek echt helemaal geweldig is en tot in de puntjes verzorgd. Ik vond het boek op zich geen slecht boek, maar ik vond hem ook niet echt geweldig. Ik heb me erop betrapt het op sommige momenten een beetje saai en langdradig te vinden. Het hele verhaal is eigenlijk hem die aan zijn saaie leven terugdenkt. Hij vertelt het wel op een grappige manier, maar toch, er gebeurt nooit iets ergs interessants in zijn leven. Toch vind ik het een goed boek, omdat er veel humor in zit verscholen, zoals ik en de recensie het al zeiden. De schrijver is vaak sarcastisch en zo een humor heb ik graag. Wat ik ook leuk vond aan het boek, is het feit dat er veel elementen in terugkomen en er echt is nagedacht over wat er gaat gebeuren. Ik hou van boeken waarbij kleine details dat je over het hoofd zou zien eigenlijk belangrijk zijn. Het toont dat de schrijver niet zomaar iets heeft opgeschreven en het gepubliceerd heeft, maar echt heeft geprobeerd er iets zo goed mogelijk van te maken. Om een voorbeeld te geven : de 3 woorden die Désiré moet onthouden bij de geheugentest. Op het moment dat je ze leest, denk je dat het gewoon onbelangrijke woorden zijn, maar eigenlijk komt het op het einde terug en zit er een hele symboliek achter.Ik ben ook akkoord met het begin van de recensie, waarbij ze zeggen dat het boek je doet nadenken over het echte leven. Na het lezen van boek zat ik mezelf echt af te vragen of mensen ooit al alsof hebben gedaan om dement te zijn en hoe het dan voelt voor hen en voor de rest van de familie, in het geval zij dat zouden ontdekken.

  • Mick
    2019-05-28 10:16

    Dimitri Verhulst publiceerde dit boek in Mei, 2013. Ik vind De laatkomer een heel grappig boek. De dingen die gebeuren zijn vaak niet grappig.Het hoofdpersonage is Désiré Cordier , hij doet zich voor als een demente man.Dit doet hij om van zijn vrouw en om van zijn bestaan te ontvluchten. Het lukt Meneer Cordier om in een instelling voor seniele bejaarden te komen genaamd Winterlicht. Ik vond het jammer dat Désiré Cordier al opgenomen was in de instelling voor seniele bejaarden voordat het boek is begonnen. Graag had ik geweten wat zijn vrouw hem allemaal heeft aangedaan en dat hij daarom in het gesticht wou .Dimitri Verhulst schept wel een goed beeld van de ouderenzorg. Je ziet hoe verzorgers met demente ouderen omgaan en totaal niet rekening houden met de demente ouderen. Als excuus wordt er vaak gegeven dat de patiënt het toch niet meer beseft en dat daarom op de wijze gehandeld wordt die ze gebruiken. Later in het boek neemt Dimitri Verhulst het ook weer op voor de verzorgers en wat hij zegt, daar ben ik het ook mee eens. Hij zegt dat de verzorgers vaak onderbetaald worden en dat er niet genoeg verzorgers zijn om de ouderen te verzorgen.Ik vond het ook een goed boek, doordat het in een grappige humoristische verteltrend wordt geschreven . De hoofdpersoon vindt het ook heel leuk om op de manier hoe hij zich gedraagt wraak te nemen op zijn leven. Hiermee wordt bedoeld dat je je eigen leven moet lijden en dat je niet voor iets of iemand moet veranderen. Eigen keuzes maken is het belangrijkst. In het boek wordt dit duidelijk gemaakt doordat de vrouw van Désiré het leven voor hem bepaald. Zo steekt Désiré na 50 jaar ook weer een sigaret op wat hij eigenlijk niet mocht van zijn vrouw. Ik vind de titel ook goed gekozen, De Laatkomer. Hiermee wordt bedoeld dat Désiré te laat is voor de echte liefde. Hij vindt de echte liefde pas in het gesticht voor seniele bejaarden. Daar komt hij zijn jeugdliefde Rosa weer tegen, maar dan is het al te laat om met haar een relatie te beginnen. Aan het einde van het boek gaat Désiré toch twijfelen of hij de juiste keuze heeft gemaakt en of het het wel allemaal waard is geweest. En als hij dan bij de neppe bushalte ook nog geconfronteerd wordt met zijn leugen beseft hij dat hij niet meer terug kan. Het is een aanrader het boek " de laatkomer " van Dimitri Verhulst ,een humoristisch boek met veel waarheid over de ouderenzorg en demente bejaarden .

  • Curvers Curvers
    2019-06-16 10:24

    De eerste keer dat een Verhulst me ronduit tegenviel. Het uitgangspunt van deze roman is spitsvondig, maar daarmee lijkt de schrijver ook genoegen genomen te hebben. De eendimensionale verachting van bejaarden kan alleen komen van iemand die er nog mijlenver vanaf staat. Verhulst kan geen kans laten liggen van een bejaarde een kwijlende karikatuur te maken. Je hoort hem bijna denken achter zijn schrijftafel: 'lachen om bejaarden, dat lusten ze wel.' Daarbij komt nog het gebrek aan beweegredenen van de hoofdpersoon voor zijn keuze vroegtijdig het bejaardenhuis in te gaan - zijn vrouw is een eerzuchtige tang, nou en? Een gegeven dat V. overigens ook uitmelkt op het niveau van schoonmoedermoppen.

  • Maite Willems
    2019-06-14 06:38

    Het is een zeer mooi boek. Het boek neemt je mee in de gedachten van het hoofdpersonage, Désiré. Het boek bevat meerdere levensverhalen die elk hun rol spelen en gevolgen met zich meedragen in het leven van Désiré. Het boek leest heel vlot en dat maakt dat je verder wilt blijven lezen. Het is ook geen super dik boek dus alles wat erin staat ik kort en duidelijk verwoord. Aan het boek is ook een moraal aan verbonden: keuzes maken is moeilijk en dus zal je ook de verkeerde keuzes maken in je leven. Ook is oud zijn niet erg, zolang je je niet oud voelt. Ik wil het verhaal niet verklappen dus u zou hem zelf moeten lezen. Ik raad hem aan iedereen aan.