Read Os Anos de Aprendizagem de Wilhelm Meister (Livros I-IV) by Johann Wolfgang von Goethe Paulo Osório de Castro João Barrento Online

os-anos-de-aprendizagem-de-wilhelm-meister-livros-i-iv

«Os Anos de Aprendizagem de Wilhelm Meister» é um romance do Goethe clássico que dificilmente se deixa reduzir a uma fórmula vulnerável como a de "romance de formação": nem Goethe usou o termo, nem este romance chega realmente a encenar de forma cabal a "formação" do seu problemático protagonista - deixa-o precisamente no limiar desse processo. O próprio Goethe, jogando co«Os Anos de Aprendizagem de Wilhelm Meister» é um romance do Goethe clássico que dificilmente se deixa reduzir a uma fórmula vulnerável como a de "romance de formação": nem Goethe usou o termo, nem este romance chega realmente a encenar de forma cabal a "formação" do seu problemático protagonista - deixa-o precisamente no limiar desse processo. O próprio Goethe, jogando com o nome alemão do seu herói, ironiza na correspondência com Schiller o processo de transformação, cujo controlo lhe foge, do "Schüller" (discípulo) em "Meister" (mestre). E anos mais tarde, quando já concluía a primeira versão de "Os Anos de Peregrinação" confessava: «Wilhelm, é certo, não passa de um pobre diabo, mas é com personagens destas que melhor se deixam mostrar o jogo inconstante da vida e as inúmeras e diversas tarefas da existência e não com caracteres rígidos e já formados.»...

Title : Os Anos de Aprendizagem de Wilhelm Meister (Livros I-IV)
Author :
Rating :
ISBN : 9727085105
Format Type : Paperback
Number of Pages : 370 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

Os Anos de Aprendizagem de Wilhelm Meister (Livros I-IV) Reviews

  • Gordon Torr
    2018-09-26 12:48

    I wouldn't have thought about reading Goethe if we hadn't been sitting in the rain last November talking about Nietzsche, and we wouldn't have been talking about Nietzsche if Helen hadn't been trying to explain Steiner to me for the hundredth time, and she wouldn't have been trying to explain Steiner to me if someone hadn't recently advised me to read Schopenhauer and I'd discovered that you couldn't really understand Schopenhauer if you didn't understand Kant, and she said the only thing she knew about Kant was that he'd influenced Goethe, who Nietzsche used as his model of the Ubermensch, and who'd also influenced Steiner very profoundly but in ways she didn't fully understand because she'd never read Goethe, so I said I would.

  • K.D. Absolutely
    2018-10-13 11:56

    My second Goethe book. Not as melodramatic as his first book, The Sorrows of Young Werther (3 stars) but more comprehensive and seems more real. You see, Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832) was a German novelist and since I have not been to Germany and my only idea of Germany are from the books that I've read particularly around WWII, I always find it interesting to read about this country during the 17th-19th centuries. Then what's the better way of knowing how the people in one country lived during a distant past than to read well-written novels or stories about them?I read this book on my computer screen in the office. We recently had a series of workshops that necessitated me to stay in the office for more than 8 hrs a day. Since Ohio is awake when Manila is asleep, I had to extend my work hours in the office just to participate in those workshops. So, while waiting for the session to start because the workshop leader was still waiting for participants (around 30-40 from different places in the US) to come in, I was normally staring at my other computer screen (yes, I have two) at my workstation. Since November 2012, I have finished 3 foreign books and 3 local books. Yesterday was my last workshop and so I think I will not have a chance to read another e-book for now.The main protagonist, Wilhelm Meister who is a friend to Werther in Goethe's first novel, "The Sorrows of a Young Werther." If that novel is about unrequited love that leads to tragedy, this novel "Wilhelm Meister's Apprenticeship" is about a young man's finding his place under the sun. Yes, his search (including soul search) is also caused by an unrequited love but he does not take his life but rather goes out there in the world and tries different jobs until he becomes a stage actor and a member of an aristocratic group called Tower Society. His apprenticeship as a stage actor seems, for me, to have been influenced by William Shakespeare who was popular in England a century ahead of Johann Wolfgang von Goethe in Germany. In fact, there is a scene in the book when the stage actors are rehearsing William Shakespeare's Hamlet (3 stars) and my face lit up while reading because I was able to read that book, my second by the Bard, last month (January 2013). Talk about timing, right?Last night, I was in CCP and watched, for the first time in my life, a ballet. Guess what was the title? It was William Shakespeare's A Midsummer Night's Dream and it was my first Shakespeare book! I am not very fond of watching stage plays, much more ballet, because they are boring. However, it was a school requirement for my daughter and I had to accompany her as the venue was in the city and she could not yet drive at night. She also has no boyfriend yet. So, instead of insisting that she gets herself a boyfriend to drive for her, I volunteered to see the ballet with her. Am I not a good father?When I saw that the title of the play was "A Midsummer Night's Dream," I exclaimed: "Yay, I know that play! I've read it already!" But to my dismay, the actors on the stage just danced and danced and no one was talking haha. So, I had to guess who among them were Oberon, Titania, Puck, Hermia, Helena, Lysander and Demetrius haha.My realization? I should read more WS books because I have been encountering his works not only in many other great books but also in the other facets of my life.

  • Loranne Davelaar
    2018-10-04 11:59

    Samenvatting: saai en seksistisch.

  • Þróndr
    2018-10-08 13:36

    To which degree does Goethe’s Wilhelm Meisters Lehrjahre, the prototypical Bildungsroman, speak to us today? Maybe first of all as a counterweight to the fragmented “postmodern condition”. Though I started reading this work mostly as a sort of historical document, I found that it has more to offer than just that. It’s a fairly easy read; I never quite got used to the stylized and archaic language though – and especially in those parts that focuses on the inner state of the protagonist. On the other hand, Goethe’s descriptions of the theatre and individual actors actually sometimes have an almost contemporary feel – and so does his great wit and irony whenever it shines through. Other parts of the book can be more longwinded, particularly those dealing with e.g. the ideals of pietism, but even here the characters have some interesting traits and it also serves as an efficient contrast to the more lighthearted life in the theatre group. The sections and layers of the book that are influenced by freemasonry are a lot more intriguing. Throughout the book, Goethe moves effortlessly from the subjective to the objective; the individual versus the world; the young Wilhelm comes crashing into a world he doesn’t quite understand, with high hopes for himself and with boundless naiveté, yet manages to learn from his many strange encounters and to build character and integrity, slowly becoming his own person – almost in spite of himself it would seem, but still because of his innate character traits and the interaction with the outside world. The novel can easily be seen as an expression of Goethe’s Ganzheitsdenken, and as for the development of the protagonist, there is little of what can be characterized as idealistic loftiness to it (as opposed to that of the protagonist himself), but rather a gradual insight gained through his encounters with the various other characters -- and through his work, Goethe aims to educate his reader as well as young Wilhelm. While, in the end, Wilhelm Meister successfully concludes his apprenticeship, I suppose it can be said that it is up to the individual reader to make a similar achievement.This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3.0 Unported License.

  • James
    2018-09-26 10:54

    The bildungsroman is generally considered to have been created by Johann Wolfgang von Goethe in the 18th century with his novels Wilhelm Meister's Apprenticeship and The Sorrows of Young Werther. The main theme of this genre is seeing the protagonist mature from childhood into adulthood, and usually endure a series of challenges and obstacles along the way. The hero of Wilhelm Meister's Apprenticeship dreams of a life in the theatre, as exotic to him as space travel might seem to us. When an actress breaks his heart, he sets off with a touring company, encountering strange characters such as Mignon, an androgynous child, and a gloomy harp-playing minstrel whose songs Schubert set so beautifully. Goethe's writing is simple, elegant and uncluttered; the naturalism lures us into a story that gets odder by the page.While there are coincidences mount and things are muddled by a book-within-the-book that seems a complete digression I found this book appealing by its very strangeness. It has been very influential and one writer hugely influenced by it, surely, was Franz Kafka. So were Walter Scott, James Hogg and Thomas Carlyle: Goethe's sense of the uncanny found a receptive audience in 19th-century Scotland. It remains for twenty-first century audiences to decide for themselves if it still has that appeal.

  • Steve Gordon
    2018-09-20 12:45

    Perhaps not the tightest ship of a novel, but certainly all its intellectual cannons were blasting the world to bits. Much in the same way as reading Balzac, Tolstoy, or Marx, one feels that he or she is spending a sliver of time in the mind of genius while journeying with Wilhelm. I was particularly attracted by Goethe's expressions of Eastern philosophy... especially in the Indenture. I felt as though I was reading Lao Tzu and could certainly see the inspiration Herr Hesse must have found in ol' Johann Wolfgang.

  • Karlijn
    2018-09-17 11:43

    Nu hoef ik voor de komende tien jaar even geen Goethe meer te lezen.

  • Éponine
    2018-09-18 15:43

    AVVERTENZAQuesta recensione è stata scritta tre anni fa, quando ho dovuto leggere per la scuola 'Wilhelm Meister, gli anni dell'apprendistato'. E' stata una lettura estiva un po' pesante e il mio commento non sarà dei più elogiativi, ma il mio scopo è solo fare dell'ironia e non criticare chi ama Goethe o quest'opera! ;)Questo romanzo ha come protagonista Wilhelm, un giovane che potrebbe sembrare come tutti gli altri, se non fosse per la sua straordinaria capacità di iniziare un discorso e portarlo avanti per un minimo di due pagine senza fermarsi un attimo, nemmeno quando chi dovrebbe ascoltarlo si è profondamente addormentato (cosa che effettivamente succede, controllate l'inizio dell'opera!).La grande passione di Wilhelm è il teatro. Perciò, fin da piccolo si è sempre dedicato a semplici riflessioni: il teatro, cos'è? Chi è l'attore? Che cosa può effettivamente esprimere un attore di un personaggio? E altri ragionamenti analoghi su cui, si sa, ogni bambino di dieci anni passa intere giornate a meditare.Wilhelm ha una storia d'amore con un giovane attrice della durata di qualche settimana, forse addirittura un mese. Convinto di aver trovato l'amore vero, quando viene a sapere del suo tradimento gli crolla il mondo addosso. La cosa lo sciocca a tal punto da non dedicarsi più al teatro per mettersi invece a lavorare. E forse ciò è anche un bene, in quanto si pensa che possa finalmente rendersi utile a qualcosa.L'affranto giovane parte un giorno per affari e non torna più a casa. Nemmeno gli viene in mente, di tornarci, e la cosa ancora più curiosa è che nessun membro della sua famiglia si disturba di chiedergli sue notizie o quando si farà vedere di nuovo.Vabbè. A questo punto il nostro eroe incontra un ragazzo, Laertes, e una ragazza, Philine. In teoria ne conosce anche un altro, di ragazzo, Friederich; tuttavia, l'autore si dimentica di parlarcene. Si viene a sapere dell'esistenza di questo povero diavolo solo perchè, ad un certo punto, tutti i personaggi si ricordano di lui all'improvviso e nessuno sa dove sia finito. Non sto scherzando.Dopo dieci minuti buoni di ricerche intertestuali, meditazione e parecchio intuito, si arriva alla conclusione che Friederich sia stato sempre lì, senza bisogno di essere menzionato. Però ad un certo punto si è stancato di essere dato per scontato e se n'è andato, soprattutto per togliersi dalle scatole il logorroico Wilhelm. Dopo pagine e pagine e pagine di interminabili tirate del protagonista su tematiche come il teatro, il teatro, la morale, il teatro eccetera, a qualcuno verrebbe da pensare che in fin dei conti questo sia un ragazzo intelligente e profondo. Invece si innamora di tre o quattro ragazze per capitolo, solo per la loro bellezza.La narrazione procede ulteriormente a furia di discorsi tediosi, paranoie mentali di Wilhelm, spettacoli teatrali e descrizioni superflue. Mai riusciamo ad avvicinarci veramente al protagonista: mai lo sentiamo vicino a noi o veniamo travolti dalla storia. Wilhelm è antipatico e menefreghista. L'unica cosa che gli riesce bene è fare la vittima per i tradimento della fidanzata. Per anni INTERI. Ma un bel giorno, mosso da un'improvvisa ondata di buoni sentimenti, decide di adottare la piccola Mignon. Il giorno successivo già non la considera più e si giustifica pure da solo, dicendosi che è ancora giovane e non capisce come agire. Una sera, Wilhelm va a dormire e trova nel suo letto una donna. È buio e non la vede bene, quindi non ha idea di chi sia. Dopo una bella nottata d'amore con questa sconosciuta, il mattino dopo si sveglia solo. E si chiede per mesi chi fosse.Questo episodio non è importante per quanto riguarda la trama, ma ci tenevo a ricordarlo per la realisticità di questo spaccato di vita vissuta.Dopo un tale delirio (perché di delirio si tratta), il libro prende una piega inaspettata: bisogna sorbirsi ottanta pagine di resoconto della vita di un personaggio morto da tempo, che non avevamo mai incontrato prima. Questa donna modesta si firma semplicemente come “Anima Bella”. La sua storia è molto semplice: un giorno aveva scoperto di essere molto religiosa. Punto. Ma non si era fatta suora. Non era partita per delle missioni di carità. Non si era sposata. Non aveva fatto un bel niente. Era rimasta lì, a bearsi delle sue virtù e a scrivere le sue memorie, con le quali ci avrebbe poi tediato. Alla fine di questa parte, pensavo seriamente che qualcuno mi stesse prendendo in giro.Quando il libro si avvia alla conclusione (circa duecento pagine prima della tanto attesa parola FINE), Wilhelm scopre che un'associazione di persone lo ha seguito per anni e annotato tutto ciò che faceva in interminabili registri. Così, senza un motivo! Ora, io non sono vissuta nel diciottesimo o nel diciannovesimo secolo, ma credo che, in qualsiasi epoca, se qualcuno scopre di essere stato pedinato per anni interi da sconosciuti, come minimo monti su tutte le furie ed esiga delle spiegazioni. Ma tutto questo non accade all'impassibile Wilhelm!Come se niente fosse, gaio come al solito, proclama terminato il proprio apprendistato e il romanzo si chiude dopo un altro centinaio di pagine inutili. Quando Wilhelm scopre di avere un figlio, ormai bambino (e la madre era l'attrice che in realtà NON l'aveva tradito), gli si incolla subito e non ha occhi per nessun altro. La povera Mignon allora sta malissimo nel vedere che una delle poche persone a cui si sia mai affezionata non si occupa più di lei (non che lo avesse mai fatto, eh, era solo una sua illusione). A questo punto, Wilhelm incontra sul suo cammino esclusivamente persone che hanno una qualche parentela con lui o con l'"Anima bella"; oppure si imbatte in gentiluomini che avevano acquistato le opere d'arte del suo defunto nonno. Con una serie di coincidenze così straordinarie che avrebbero fatto impallidire Charles Dickens in persona, i personaggi spuntano fuori uno dopo l'altro come funghi, quasi come se l'autore avesse trovato un modo straordinariamente facile per chiudere la storia.Dopo l'ultima sensazionale rivelazione (un conte arrivato dall'Italia ed incontrato per puro caso è lo zio di Mignon, ma guarda), Wilhelm viene a sapere che la donna che aveva intenzione di sposare si sposerà invece con un altro. Come se niente fosse, ripiega su una sua amica e il problema è risolto. Quindi, che importa se la povera Mignon muore di dolore?Proprio niente. Al termine della storia, troviamo Wilhelm felice e contento, nonostante la morte di colei che gli aveva portato la colazione a letto per mesi.

  • Laura
    2018-09-20 10:31

    Free download available atProject Gutenberg.

  • Bücherfresser
    2018-09-16 17:34

    "… und endlich hatte ich es durch, Daily Soap lässt grüßen!"Inhalt:Die Geschichte handelt von den Lehrjahren des Wilhelm, der aus einem gutbürgerlichen Hause stammt und sich dennoch, trotz der Unbehage seines Vaters, immer weiter zu dem Theater hingezogen fühlt, obwohl man zu jener Zeit kaum damit um die Runden kommen konnte. Es gibt immer wieder Höhen und Tiefen in Wilhelms Leben und dies in allen Sparten des Lebens, denn weder bleibt er lange an einem Ort, noch bei dem gleichen Theater oder einer Frau. Er ist auf der Suche, begegnet dabei vielen verschiedenen Charakteren, Theatervariationen und entdeckt nicht nur seine Leidenschaft zu Shakespeare. Doch irgendwann nimmt alles ein Ende und Wilhelm hat den Vorteil, dass das Gefühl auf seiner Seite ist …Meinung:“Wilhelm Meisters Lehrjahre” ist eine recht schwere Kost von Goethe. Bei dem Roman handelt es sich um einen Bildungsroman, der im Jahre 1795/96 erschienen ist und somit schon zu der Zeit der Weimarer Klassik zählt. Es gibt zu dem eh schon recht langen Band auch eine Art von Fortsetzung die 1821 bzw. 1829 unter dem Titel “Wilhelm Meisters Wanderjahre” veröffentlicht wurde und als ein ziemlich schwer zu lesender und vor allem sehr persönlicher Roman von Goethe zählt.In der Geschichte geht es um Wilhelm Meister. Er wächst in gut bürgerlichen Verhältnissen auf und könnte später im Handelsbereich tätig werden. Jedoch will er dies nicht und möchte sich stattdessen dem Theater widmen. Auf seiner darauf folgenden Reise lernt er verschiedenen Theatervariationen kennen (Marionettentheater, Schaustelltheater, Improvisationstheater, Wandertheater, Stehendes Theater, Hoftheater, Liebhabertheater), außer dem Schultheater sind in dem Roman im Grunde alle Variationen zur damaligen Zeit vorhanden, wodurch Wilhelm als Charakter nicht nur viele verschiedene Lebensverhältnisse kennen lernt, sondern auch ebenso einen Wandel vollzieht. Seine Abneigung zu Shakespeare, da damals das französische Theater in Deutschland bevorzugt wurde, verschwindet, er führt sogar den “Hamlet” vor.In dem Verlauf der Geschichte lernt man so sehr viele Dinge über das Theater im 18 Jhr. kennen. Ich fand es allerdings an vielen Stellen ungemein langweilig, denn ohne Vorwissen handelt es sich bei diesen endlosen Textpassagen um Wissen, das man einfach nicht richtig nachvollziehen kann.Dennoch ist “Wilhelm Meisters Lehrjahre” sehr interessant für Leser, die sich für das Theater im 18 Jhr. interessieren, da Goethe sehr realitätsnahe die Vorkommnisse beschreibt.Ein weiterer wichtiger Punkt in dem Roman sind Wilhelm und die Frauen, sowie er sich nie richtig entscheiden kann, bleibt er auch nicht lange bei einer Frau. Einerseits reizen ihn feminine, weibliche Frauen, andererseits mag er eine vorausschauende, neue Art von Frau, die sich für ihre Zeit emanzipiert verhalten. Man wird als Leser immer wieder mit diesem Bild von Frau konfrontiert, bis ihm das Glück jedoch eine schöne Amazone gönnt, die er schließlich auch heiratet.Das Glück ist dann der andere Bestandteil in Wilhelms Leben. Da wo der Werther in seinem Leben scheitert, geht Wilhelm weiter voran und dadurch, dass er viel Glück im Leben erfährt, nimmt sein Leben eigentlich immer einen positiven Wandel. Das beste Beispiel ist hier wohl schon der Anfang, da er seine Liebe Mariane verlässt, weil er glaubt sie würde ihn betrügen, ihn Wahrheit aber verlässt Mariane kurz vorher ihren Gönner, von dem sie wegen des Geldes abhängig war. Dennoch verschwindet Wilhelm darauf, sucht in seiner Reise Trost ohne noch einmal mit ihr zu sprechen. Letztendlich entsteht aus dieser kurzen Affäre der Sohn Felix, Mariane stirbt schließlich und letztendlich wächst Felix dann doch bei Wilhelm mit seiner neuen Frau auf — das zum Thema positive Wendungen in Wilhelms Leben.Es gibt in “Wilhelm Meisters Lehrjahre” natürlich durch diese Kombination von Lehrjahren, Liebesgeschichten und Theater sehr viele verschiedene Charaktere. Manche gehen, manche haben eine wichtige Bedeutung in Wilhelms Leben. Letztendlich ist es sehr schwer noch dadurch zusteigen als Leser, weil jeder irgendjemanden heiratet, der mit irgendjemanden anderes verwandt ist und so weiter. Dies ist noch so ein Punkt der mir nicht gefällt. Abgesehen von vielen unnötigen Seiten, viel Gelaber und endlosen Beschreibungen der wundervollen Natur und des Theaters verwirren die vielen Beziehungen der Charaktere sehr stark.Der Charakter Wilhelm hat mir dann auch nicht wirklich gelegen. Mit Vorwissen ist “Wilhelm Meisters Lehrjahre” eine interessante und informative Lektüre, aber Wilhelm hat einfach zu viel Glück. Er lebt vor sich hin, wandert mit der Theatergruppe umher und wechselt ständig seine Frauen. Letztendlich kommt alles dann auch noch zu einem guten Ende. Diese ganzen positiven Wendungen haben mir den Wilhelm äußerst unsympathisch gemacht.Der Schreibstil ist schwer. Der Roman hat im Reclamformat rund 639 Seiten Text, aufgeteilt in acht Büchern und verschieden langen Kapiteln. Das Buch ist lang, der Inhalt zäh und dadurch ist der Schreibstil auch eher belastend als befreiend, da man noch länger an diesem kleinen, aber sehr dicken Wälzer zu lesen hat.Normalerweise mag ich den Schreibstil von Goethe, allerdings merkt man schon hier, dass Goethe in der Weimarer Klassik nicht mehr turbulent und sinnlich wie in der Zeit des Sturm und Drang geschrieben hat.Meine Ausgabe ist von Reclam, nur der ausschließliche Text beträgt 639 Seiten in der typischen kleinen Schrift, die alles andere als gesund für die Augen sein kann. Schön ist, dass man das Buch in dem Format immerhin immer dabei haben kann, um sooft wie möglich jede freie Minute zu nutzen, um sich einige Seiten voran zu kämpfen, denn von alleine liest sich bekanntlich kein Buch.Fazit:“Wilhelm Meister Lehrjahre” kann informativ und interessant sein, man braucht allerdings Zeit und ein gewisses Vorwissen, um den Roman überhaupt richtig nachvollziehen zu können. Ansonsten ist es nämlich schwere Kost aus der Weimarer Klassik, die zäh zu lesen ist wie Gummi. Nur 2 Sterne, weil mir weder Wilhelm gefiel, noch die Handlung, noch der Schreibstil — dann doch lieber der Werther der sich ins Unglück stürzt!

  • Anthony Land
    2018-09-21 17:54

    Ben Jonson, observing that certain actors credited his rival, Shakespeare, with never blotting out a word of his writing, retorted "Would he had blotted out a thousand!" Wilhelm Meister's Apprenticeship, from a modern perspective,would benefit from easily ten times that many deletions.Clearly this is not a novel for current tastes, and prolixity is only one of its barriers to contemporary readership. Another is its somnambulistic pacing. Scenes run on interminably, fleshed out in more detail than even a patient reader could want. In most of those scenes, there is a single event and paragraphs of exposition on some character's—usually Wilhelm's—emotional reaction to it. In the midst of the story there is a novella-length digression entitled Confessions of a Fair Saint. It completely derails the flow of the story in order to allow an irritating, sanctimonius female character to natter on ad nauseum about her relgiosity. The significant content of the Fair Saint to the main story could have been mercifully condensed to a single page, since, thereafter, she is only mentioned once, and that in passing, perhaps a hundred pages later!The main story is written from a third person limited perspective, so that we generally see no more deeply into the book's other characters than the none-too-discerning Wilhelm sees. The other characters—and there are more than 20 of them—are reduced to one-dimensional ciphers.Wilhelm himself is the arch adolescent—a randy dilettante, falling in and out of love with every character in a skirt while launching, then abandoning, one career after another.Though the novel is certainly no comedy, the plot borders on farce. Wilhelm, mid-story, suddenly finds that he is being recruited into a small coterie of minor-league Übermenschen who have been secretly following his stumbling progress through the world—why and how never being adequately explained. Characters appear, disappear and reappear with a frequency that would only be plausible if Germany were the size of Key West. To crown the absurdity, every character in the novel who hasn’t conveniently died by the last chapter is lumped into an all’s-well-that-ends-well conclusion that beggars belief.That conclusion leaves Wilhelm wealthy, betrothed to the girl of his dreams, and blessed with the sort of social connections that make self-definition a real possibility, at once underscoring and undermining what would seem to have been Goethe’s central thesis—that the key distinction between the 18th Century aristocrat and the burgher—the commoner of attainments—was neither wealth nor power, but the nobleman’s freedom to define himself without hindrance: "he is entitled to press forward, whereas nothing more beseems the burgher than the quiet feeling of the limits that are drawn around him. The burgher may not ask himself ‘What art thou?’ He can only ask ‘What hast thou? What discernment, knowledge, talent, wealth?”The burgher can only enjoy an approximation of that self-creation by going on the stage, where he may play a king or noble and thereby acquire, at least for the moment, the privilege of defining himself as they do. ”On the boards a polished man appears in his splendor with personal accomplishments … and there I shall have it in my power to be and seem as well as anywhere.” This thought-provoking foreshadowing of the celebrity intoxication of our own age would have been a perfect climax for the story, but appears—alas!—at just about its midpoint.Given all the exasperations Wilhelm Meister poses for the modern reader, why do I rate it at four stars? Because it is a major work by one of the Western world’s greatest minds, filled with brilliant aphorisms about the human condition. Its style, so quaint and formal to modern readers, its plotting, so implausible by today’s standard, befit its era, which is long gone. So, too, are the world-altering events of that era, among them the French and American Revolutions and the ideas that spawned them. A world was coming of age, and this first Bildungsroman, this prototype coming-of-age novel, was perhaps the most important literary evocation of that new world.Wilhelm Meister is not for the reader seeking only entertainment, and Goethe never intended it to be, even for the readers of his far more intellectual age. As Wilhelm muses at one point, “The rude man is content if he sees but something going on; the man of more refinement must be made to feel; the man entirely refined, desires to reflect.”

  • Leah
    2018-09-27 16:43

    Nur etwas für Theaterbegeisterte oder eingelesene Fans!"Wilhelm Meisters Lehrjahre" hätte sich auch gut "Goethes Lobhymnen auf Shakespeare" nennen können, denn das Buch handelt die meiste Zeit von einer ausführlichen Analyse und Interpretation des Stückes Hamlet. Dabei trifft man auf Wilhelm, ein gefühlstrotteliges, verwöhntes Sensibelchen, nach dem der Roman benannt ist, das bald dem Elternhaus entflieht und sich einer Schauspieltruppe anschließt. Es folgen endlose, gestelzte Dialoge, Seiten über Seiten von Geschwafel, die lustigstes und grotesken Charaktere werden vorgestellt. Das Buch endet auch umso lustiger und grotesker, obwohl es nie versucht lustig zu sein, sondern stets tragisch und ernst daher kommt, wie sich anhand einigen Szenen leicht erkennen lässt: "Glauben Sie nicht, fuhr sie fort, dass ich so weich, so leicht zu rühren bin! Es ist nur das Auge, das weint. Ich hatte eine kleine Warze am untern Augenlid, man hat sie mir abgebunden, aber das Auge ist seit der Zeit immer schwach geblieben, der geringste Anlass drängt mir eine Träne hervor." Auch der Tod Mignons, Wilhelms Ziehtochter, kommt eher komisch als tragisch daher: "Mignon fuhr auf einmal mit der linken Hand nach dem Herzen, und indem sie den rechten Arm heftig ausstreckte, fiel sie mit einem Schrei zu Nataliens Füßen tot nieder." Die Dramatik ist vollkommen überzogen, lässt das Buch oft lächerlich erscheinen und wirkt auf den modernen Leser weitaus häufiger als eine Form der Satire. Das Buch ist kitschig und melodramatisch, zeitweilen geschrieben wie eine Art Seifenoper.Mutmaßlich soll es einen Bildungsroman darstellen, weshalb ständig Meinungen und Phrasen über alles und jenes von unwichtigen, komischen Figuren eingebaut werden und sich Dialoge oft über Seiten hinweg halten, die zu keinem wirklichen Schluss führen: "Einen Abend stritt die Gesellschaft, ob der Roman oder das Drama den Vorzug verdiene?" Positionen und Meinungen werden lange erläutert und langweilen den Leser eher, interessieren vielleicht nur ein beschränktes Publikum. Auch Hamlet von Shakespeare wird ständig aufgegriffen und erläutert, der Autor selbst in den Himmel gelobt und verehrt, obwohl die Aufführung des Stückes letztendlich zu nichts führt. Dieser Teil der Handlung wirkt überzogen und unnötig dramatisch. Dem ganzen wird etwas Philosophisches angehängt, aber es verliert seine Bedeutung hinter all der DramatikWilhelm bildet sich im Laufe des Romanes weder weiter noch wird er in irgendeiner Weise gelehrt, stets verliebt er sich in Frauen, obwohl sein Herz Mariane gehören soll, wie ständig in höchst seltsamer Weise betont wird. Statt es mit Enthaltsamkeit enden zu lassen, entscheidet Goethe sich, alles in einem nichtssagenden, kitschigen Ende aufzulösen, indem Wilhelm doch noch eine hübsche Frau findet und Mariane vergessen zu haben scheint. Am Ende wirkt Wilhelm noch genauso wie das verwöhnte, reiche Bürschchen, das er vorher war, nur darum belehrt, dass er ein schlechter Schauspieler ist und einen kleinen Sohn hat, der zu doof ist, um aus dem Glas zu trinken und sich die Flasche nimmt. (Beiseite genommen, dass er sich damit das Leben rettet.) Grotesk wirkte außerdem die Geschichte Mignons, deren Eltern Geschwister waren. Der Inzest in ihrer Herkunft wurde so wenig beachtet, sie schien ein äußerst talentiertes Kind zu sein, dass man sich wirklich ernsthafte Sorgen um die deutsche Gesellschaft des 18. Jahrhunderts machen musste.Goethe verdankt den Erfolg dieses Romanes wohl nur seinem eigenen Ruhm. Ich schließe mit einem Zitat Novalis, der die Lehrjahre als „ein fatales und albernes Buch." bezeichnete. "Die Freude, daß es nun aus ist, empfindet man am Schlusse im vollen Maße."

  • Laurien
    2018-10-08 11:59

    I did not finish this. It's extremely long and rather boring and I could just not bring myself to read further than 55 pages. Maybe one day.

  • Deanne
    2018-09-16 16:30

    A book which deals with Wilhelm Meister growing from a young man to an adult, on the way he meets obstacles and trials. He falls in love and picks up with various characters, both noble and poor.Some of the characters are there as merely background but there is a central core through the book. Some seem childish, constantly causing problems whilst others appear wise beyond their years and are the voices of reason. Mignon, an old soul in a young body, and one of the best characters of the book. May have to track down the travels of Wilhelm Meister in order to find out what happened next.

  • Richard
    2018-09-26 12:50

    This book is a monster, starts out shallow but becomes enormous as it goes on. Intensely romantic, but full of German coldness. The characters are vivid, very real, and each exists consistent in his or her own world. An endless stream of ideas on art and life.

  • Paradoxe
    2018-09-25 13:34

    Μερικές ημέρες πριν αποφάσισα να ξεκινήσω τη Μινιόν του Γκαίτε, ένα έργο χρωματισμένο τόσο απ’ τη θέση του Γκαίτε σχετικά με τη θρησκεία, όσο και με τη μεταφυσική. Χαρακτηριστική του έργου είναι και η φράση αυτή που έχει ειπωθεί απ’ το Γκαίτε,΄΄Δυστυχισμένος είναι ο άνθρωπος που τα πάντα γι’ αυτόν είναι κεφαλή και μόνον΄΄ Πριν απ’ όλα έχω για άλλη μια φορά να δώσω τα θερμότερα συγχαρητήρια μου στις εκδόσεις Ηριδανός, πραγματικά σε αυτό το βιβλίο δίνουν παράδειγμα άξιο κάθε μιμητισμού στην έκδοση, στην επιμέλεια και στο σεβασμό απέναντι στο συγγραφέα – ποιητή – στοχαστή Γκαίτε. Κι όπου για να διευκολύνουν περιλαμβάνονται και δυο κριτικές πάνω στη θρησκευτική και τη μεταφυσική υπόσταση των στοχασμών του Γκαίτε, απ’ τους Ν. Ι. Λούβαρη και E. Spranger, τις οποίες δε διάβασα διότι η καθαρεύουσα σε επίσημο τόνο με απώθησε.Είχα αποφασίσει πως θα ξεκινήσω αμέσως το βιβλίο όσο κι αν έβλεπα ως αρνητικό το έντονο στοιχείο του λυρισμού του μόνου άλλου βιβλίου του που έχω διαβάσει, των Εκλεκτικών Συγγενειών, το οποίο όμως δε με έχει αποτρέψει απ’ το να το θεωρώ έργο εκπληκτικής σύλληψης και απόδοσης. Επίσης, λιγότερο απτά και περισσότερο μεταφορικά, οι Εκλεκτικές Συγγένειες που γράφτηκαν περίπου πριν 215 χρόνια, έργο με το οποίο ουδέποτε ως πέρσι είχα την παραμικρή άμεση ή έμμεση σχέση έφεραν μέσα σε δυο απ’ τους τρεις βασικούς άξονες τους στοιχεία απ’ τα βιώματα μου, όπως και στοχασμούς στους οποίους με είχαν οδηγήσει να καταλήξω καταστάσεις που θα μπορούσαν να είναι συνηθισμένες το 2015 – 2016, αλλά σίγουρα απείχαν πολύ απ’ τα ήθη και τις συμβάσεις 200 χρόνια πριν. Με αυτή τη διάθεση αποφάσισα να διαβάσω τη Μινιόν, έργο για το οποίο δε γνώριζα τίποτε άλλο, διότι δεν υπάρχει και καμιά αναφορά ή κριτική παγκοσμίως, τουλάχιστον στα πλαίσια του διαδικτύου.Εντούτοις, πριν ξεκινήσω άνοιξα το βιβλίο λίγο να το ξεφυλλίσω και παρατήρησα αμέσως ότι σε κάθε σελίδα υπήρχαν εκατέρωθεν μεγάλα περιθώρια όπως γίνεται στα ποιήματα και στα έμμετρα έργα. Λόγω της δομής του Φάουστ, φοβήθηκα πως πρόκειται για ποίημα, το οποίο με έκανε ακόμα περισσότερο διστακτικό και τελικά το άφησα στην άκρη προχωρώντας σε κάτι άλλο. Σήμερα που τελείωσα δυο άλλα βιβλία επέλεξα τα δυο επόμενα με τα οποία θα προχωρήσω. Το κοίταξα του Γκαίτε και σκέφτηκα να το παραμελήσω για άλλη μια φορά, ωστόσο αποφάσισα να διαβάσω την πρώτη σελίδα κι απ’ τα τρία και να συνεχίσω με όποιο με κερδίσει. Ξεκίνησα με τη Μινιόν για να ξεμπερδέψω εύκολα και γρήγορα με το πρώτο που θα απέρριπτα. Αυτά σήμερα στις 6.30 το απόγευμα. Την επόμενη φορά που σήκωσα τα μάτια, ήθελα ένα τσιγαράκι, να δω τον αρακά ο οποίος κάηκε και να συνειδητοποιήσω με έκπληξη πως σε 2 σελίδες τελείωνα τη Μινιόν. Δεν πρόκειται για ποίημα, ούτε έμμετρο και δε γνωρίζω για ποιο λόγο έχει αυτή τη μορφή, εκτός κι αν πρόκειται όντως για έμμετρο που δε μπορούσε να αποδοθεί απ’ τα γερμανικά στα ελληνικά. Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο λυρισμού μέσα στο βιβλίο, είναι καθαρή ρεαλιστική γραφή και για την ακρίβεια αν απουσίαζαν και κάποιες ελάχιστες περιγραφές θα έφερνε περισσότερο σε σενάριο με σκηνοθετικές οδηγίες. Για όποιον έχει διαβάσει τις Εκλεκτικές Συγγένειες, ο Γκαίτε που χάνεται σε σελίδες επί σελίδων με λυρικές περιγραφές τοπίων δίνει τη θέση του σε ένα ολιγόλογο ως προς τις φυσικές ομορφιές στοχαστή, που περιορίζεται σε εκφράσεις όπως ‘’όμορφη κοιλάδα’’ και δίνει την απέραντη προσοχή και αγάπη του στη διαπροσωπική σχέση, στη στοχαστική διάθεση του κύριου χαρακτήρα και στη σκιαγράφηση των χαρακτήρων μέσω της αλληλεπίδρασης τους. Υπάρχουν συμβολισμοί, άλλους τους κατάλαβα, άλλους δεν τους κατάλαβα παρότι τους εντόπισα. Διέκρινα ακόμη και τις χάρες του Γκαίτε που έκαναν το Σοπενάουερ τον οποίο εκτιμώ απεριόριστα, να λατρεύει και να εκθειάζει το Γκαίτε, άλλωστε ο Σοπενάουερ ήταν και ο λόγος που ασχολήθηκα ευθύς με το Γκαίτε.Αν περιμένετε μια κριτική με δομή, αρχή, μέση, τέλος δε μπορώ να το κάνω. Απ’ την πρώτη σελίδα σκεφτόμουν. Το βιβλίο μου γεννούσε διαρκώς σκέψεις και ιδέες, σε κάποια σημεία σημείωνα κάτι που μου ήρθε στο νου, ένα συλλογισμό, μια απορία και στις επόμενες σελίδες τα έβρισκα μπροστά μου. Με εξαίρεση το Κόκκινο και το μαύρο και το Μαύρο βιβλίο δε θυμάμαι να έχω ξανασημειώσει τόσο πολύ σε άλλο βιβλίο. Όποιος θέλει μπορεί να σταματήσει την ανάγνωση εδώ, η βαθμολογία είναι 10 στα 5 που δεν υπάρχει, άρα πεντάστερο. Παρακάτω ακολουθούν οι σκέψεις μου που μπορεί να είναι και τελείως άσχετες, ανακατεμένες με ορισμένα αποσπάσματα που είτε μου άρεσαν, είτε δείχνουν κάποια απ’ τις ιδιότητες του βιβλίου. Αυτομαστίγωμα κι αυτοακύρωση, δηλωτικά προσωπικής κρίσης που οδηγούν στην απόρριψη του δρόμου της καρδιάς, της κλίσης που επιτάσσει το συναίσθημα και οδηγεί στην έλλογη επιλογή του βιοπορισμού.‘’’όταν ξαναδιαβάζουμε τα ίδια μας τα λόγια, κάποια αλλαγή στο εγώ μας που το εξετάζουμε και το κρίνουμε σα να πρόκειται για κανένα ξένο’’‘’Δες πως οι άνθρωποι τρέχουν πίσω από την ευτυχία και την ευχαρίστηση. Οι επιθυμίες τους, οι αγώνες τους, το χρήμα τους, όλα κυνηγούν αδιάκοπα εκείνο που ο ποιητής το έχει δεχτεί από τη φύση, την απόλαυση του κόσμου, το χάρισμα να νιώθει τον εαυτό του, να ζει μέσα στους άλλους, την αρμονική επικοινωνία με τόσα πράγματα συχνά ασυμβίβαστα. Τι κάνει λοιπόν τον άνθρωπο τόσο ανήσυχο, παρά το ότι δεν μπορεί να συμβιβάσει τις ιδέες του με τα πράγματα, το ότι η απόλαυση του ξεφεύγει απ’ τα χέρια του, ότι αυτό που επιθυμούσε έρχεται πολύ αργά και ότι το κάθετί που πετυχαίνει ή αποκτάει δε φέρνει καθόλου στην καρδιά του την εντύπωση που περίμενε απ’ ότι τον εκρατούσε σκλάβο του για πολύ καιρό’’;Η ευτυχία ξεμακραίνει όσο πλησιάζουμε κι αυτό που ακουμπάμε επειδή εμείς οι ίδιοι αλλάξαμε τόσο σε επιθυμίες όσο και σε βιώματα δεν είναι αυτό που προσμέναμε.Ποιοτικά χαρακτηριστικά του ταλαντούχου ανθρώπουΣκωπτική φαίνεται η διάθεση απέναντι στον Βίλελμ που αφαιρεί απ’ τον καλλιτέχνη το ανθρώπινο στοιχείο στη συμβολή της δυστυχίας και στην τριβή με την καθημερινή ζωή και όλες τις κάστες ανθρώπρων.Το αληθινό ενδιαφέρον, εκείνον που φλέγεται απ’ το πάθος για όσα αποτελούν κλίση μας καταστέλλεται, δεν εξαλείφεται όμως.Η αλλαγή παραστάσεων όπως το ταξίδι που οδηγεί στο στοχασμό των αναμνήσεων, στην ενατένιση του μέλλοντος.Δε μπορείς να γίνεις Πετράρχης στη θέση του Πετράρχη, μπορείς να γίνεις μόνο ο εαυτός σου, ώστε να είσαι ταυτόχρονα επιτυχημένος για τους ανθρώπους κι ευτυχής που βγάζεις την ψυχή σου κι άλλωστε ο Πετράρχης δεν ξεκίνησε απ’ την τελειότητα, οδηγήθηκε, ωρίμασε. Ο πολιτισμός ως επιλογή έναντι των φτηνών απολαύσεων της μαζικής υποκουλτούρας δεν είναι επιλογή του πρωτευουσιάνου, αλλά αποτελεί στοιχείο της μύησης οποιουδήποτε ανθρώπου αηδιάζει απ’ τις φτηνές απολαύσεις και τις ρηχές επαφές.Το κίνητρο στον απλό άνθρωπο να γίνει μέρος του πολιτισμού με όφελος το θαυμασμό που θα τον οδηγήσουν να ακολουθεί και να υπηρετεί αυτό το σύμπλεγμα που γεννά ιδέες και κίνητρα στον άνθρωπο.Ο στοχασμός κάποτε μπορεί να εκλείπει ώστε με την απόσταση να δίνει φρεσκάδα στην αναζήτηση νέων περισκέψεων και ιδεών. Η απουσία όμως εσωτερικού διαλόγου αποκλείεται για τον άνθρωπο που έχει μάθει να είναι με τον εαυτό του.‘’Το πλήθος ήτανε στο μεγαλύτερο μέρος του από ανθρώπους του λαού, μα τα παράθυρα ήτανε γεμάτα από καλό κόσμο’’Δεν είμαι σίγουρος για το χαρακτήρα του συμβολισμούΗ αθωότητα και το στοχαστικό βλέμμα να προσελκύουν το διανοητικό άνθρωπο.Εκείνος που έχει το δίκαιο με το μέρος του και είναι άνθρωπος ανώτερου ποιού θα κάνει το βήμα να υπερασπιστεί ένα θύμα κι οι άλλοι που αναγνωρίζουν το δίκαιο αλλά παραμένουν βουβοί μες στην ατολμία τους λόγω κοινωνικών φίλτρων ή φυσικής αδυναμίας, όταν τον δουν να υπερτερεί οριακά θα τον συνδράμουν ποτέ ένας, μα όλοι μαζί. Δηλωτικό αναγνώρισης του δικαίου, όσο και της δειλίας που δε διστάζει να αγνοήσει πως το δίκαιο πρέπει να υπερτερεί.Η συμπόνια, η συμπάθεια, ο θαυμασμός μπορούν να γεννήσουν το νοιάξιμο ανάμεσα σε ανθρώπους μαθημένους στην αυτάρκεια και το στοχασμό. Είναι η στιγμή που ο λογισμός συναντάει στο συναίσθημα κι αυτά μπορούν να οδηγήσουν σ’ αυτό που ονομάζουμε Άνθρωπο κι είναι εκείνα που φωτίζουν το ήθος και την ευθύνη που με τη σειρά τους θέλουν την κηδεμονία εκείνου που γέννησε την έγνοια αποδίδοντας τον εαυτό τους σ’ ένα ζελέ άδολης αγάπης και χαράς.Η ευγνωμοσύνη έχει αξία όχι σαν ξερή ανταπόδοση αλλά όταν ελεύθερα προσφέρει το χαρακτήρα εκείνου που ευγνωμονεί με ευγένεια και σεβασμό στο χαρακτήρα εκείνου που προσέφερε. Ωστόσο αυτή η ευγνωμοσύνη μπορεί να οδηγήσει και σε αγάπη. Πόση αξία έχει αυτή η αγάπη; Λέγεται αγάπη όταν στηρίχτηκε στην ευγνωμοσύνη;Η δεξιοτεχνία μπορεί να κερδίσει το θαυμασμό, αν παραμένει όμως χωρίς αίσθημα και προσωπική έκφραση ποτέ δεν κερδίζει την καρδιά και δεν είναι Τέχνη, γιατί δε λυτρώνει, χωρίς ελευθερία.‘’Όποιος δεν έφαγε ποτέ βρεγμένο το ψωμί του με δάκρυαΚι όποιος την καρδιά δεν έχει πονεμένηΗ φόβους δε δοκίμασε μιας νύχτας αγρυπνίαςΝα σας γνωρίζει δε μπορεί, ω δυνάμεις ουράνιες’’!Ο άνθρωπος που αγαπά μπορεί να ζει μόνος;Ο πόνος ως κίνητρο να επιλεγεί η μοναχικότητα και όχι η μοναξιά;Η αγάπη χρειάζεται σκληραγώγηση;1. ‘’- Είναι αληθινά τα φτερά που ‘χεις;- Όχι, δεν είναι παρά η εικόνα εκείνων που θα ‘χω μια μέρα’’2. ‘’Ό,τι θα γίνω αφήστε με να φαίνουμαι’’Αναφέρεται στην ψυχή; Η ψυχή δείχνει την κλίση (;) επομένως πρέπει να διευκολύνουμε δίνοντας ευκαιρίες, διεξόδους, κίνητρα, διευρύνοντας ορίζοντες. Σαν το παιδάκι που παίζει με τα τουβλάκια ακούει ένα ήχο που μοιάζει με μουσική και παρατάει το παιχνίδι του εκστασιασμένο οπότε πρέπει πχ να το φέρουμε σε επαφή με τη μουσική;‘’Θέλει να ζήσει και να πεθάνει με την απαντοχή βοήθειας, που έρχεται ολόϊσα απ’ το Θεό’’Η αγάπη που θέλει κοντά τον αγαπημένο της κι ελπίζει για την άνευ όρων αποδοχή ως τα όρια της ζήλιας, όταν καταρρίπτεται η ελπίδα μπορεί να οδηγήσει σε αφόρητο άγχος, ακόμη και στα όρια του ψυχικού κατακερματισμού; Πότε όμως; Για τον άνθρωπο που έχει επενδύσει τα πάντα στην αγάπη του; Για όλους; Σε ορισμένη στιγμή; Πάντοτε; Η αγάπη εκείνη στην οποία δίνονται χαρακτηριστικά του έρωτα, παραμένει μεν άφυλη και όχι σεξουαλική, όπως κι ο έρωτας δεν είναι απαραίτητα σεξουαλικός, ωστόσο προσδίδει το πάθος. Ναι αλλά ποιανού ανθρώπου; Του ανθρώπου που έχει κι άλλη ζωή εκτός απ’ αυτή την αγάπη, ή του ανθρώπου που δεν έχει, ή είναι ανεξάρτητο;‘’- Φίλε μου, είπε ο γιατρός, όταν δε μπορούμε να γιατρέψουμε, το καθήκον μας είναι να ησυχάσουμε το κακό και συχνά η γιατρεία έρχεται ύστερα από την ησυχία αυτή’’Όταν πληγώνουμε από αφέλεια εκείνους που αγαπάμε πονάμε και μεμφόμαστε εντονότερα τον εαυτό μας απ’ όταν μετανιώνουμε για την εξ’ επίτηδες πρόκληση τέτοιου πόνου.Η ανεκπλήρωτη επιστροφή στην Ιθάκη που δίνει μεγαλύτερο μπρίο στο πάθος για έναν άλλο άνθρωπο, ή κάποιο σκοπό ως μοναδικό στόχο της ζωής και είναι ικανό να σκοτώσει.

  • Colliding Worlds
    2018-10-14 16:49

    DNF bei 370 Seiten. Für die Uni gelesen, nicht rechtzeitig fertig geworden und daher nun abgebrochen (Gott sei Dank). So ein langweiliger, langatmiger Klassiker ist mir bisher noch nicht untergekommen. Ich konnte daran leider keinen einzigen Aspekt wirklich interessant finden.

  • Diabolika
    2018-09-29 10:48

    Mi spiace Wolfgang, ma questo libro non è proprio degno di te.Considerato il primo romanzo di formazione, presenta due insuperabili difetti. Il primo è che il personaggio non si forma, non cresce, non matura. Tutte le avventure e disavventure che Wilhelm vive lo lasciano immutato nella sua idiota serenità. Intraprendendo un lungo viaggio dovrebbe cercare sé stesso, ma non succede: Wilhelm non si pone mai una domanda, non entra mai in crisi (se non la “romantica” crisi iniziale), non cerca mai di darsi una risposta. Percorre il “viaggio” senza mai un segno di consapevolezza di quello che sta vivendo o dei suoi sentimenti. Anche il suo cuore non è particolarmente incandescente.Il secondo difetto è che, pur di farlo crescere, l’autore lo sottopone ad una lunga, noiosa quanto improbabile serie di accadimenti che rasentano il fantasy (il richiamo alla massoneria attraverso la Società della Torre è l’apice). Wilhelm incontra una miriade di personaggi secondari, forse troppi, introdotti nella trama come semplici “passanti”. Molti di loro spariscono dalla narrazione con la stessa velocità con cui sono comparsi, senza che la loro relazione con Wilhelm venga approfondita.Unica nota positiva: è scritto (o tradotto) magistralmente, come tutti gli scritti di Goethe.

  • Candace
    2018-10-10 10:47

    Usually when I want to give something 3.5 stars it's a holistic judgment -- I more than "liked" it, but I didn't quite "really like" it. Wilhelm Meister's Apprenticeship is a different story. Although it was generally a 3-star book, there were brief shining 4-star moments and characters! Unfortunately, Goethe and I apparently disagree about what constitutes a five-star rating, because the very characters and situations that intrigued me in the opening of the novel were those that Goethe's ending undermined and wrote out. It packs a lot of potential, but it didn't follow through on the parts I was most interested in. Still: better than Tom Jones! (I don't even want to know how many people in my department I would have to debate on that one...)

  • Ian
    2018-09-30 14:49

    The paperback version I have is 2 books in one volume. Years of Apprenticeship and Years of Travel, approaching 1000 pages.I read the Years of Apprenticeship, but had had enough of Wilhelm Meister to not want to go travelling with him. It's a standard romans bildung (maybe the first ?); but after a while Wilhelm Meister got on my nerves as a character and a book. There's a lot of wandering around in the storyline as a travelling theatre company and plenty of wandering in the text, could have done with a good editor. If you want to read Goethe, I suggest you start with Sorrows of Young Werther or Elective Affinities before trying to plough this furrow.

  • Ascoyne
    2018-09-25 16:40

    I know this is an important novel historically being the first 'bildungsroman' and Goethe is acknowledged as a classic writer but god this was dull.Probably not helped by being a contemporary translation by Thomas Carlyle which is very old fashioned in style and difficult to read at length.Some parts were interested such as the description of the production of Hamlet which held the attention better than most of the rest. The only reason I continued was because its a 1001 book. I've read the other Goethe on that list and didn't find them as totally boring as this one.

  • Cosmic Arcata
    2018-10-08 17:50

    This was a treasure. I loved this book as it relates to a secret society. The theater and puppets make a great metaphor for what is to come. If you like books that explore the idea of a secret society and rituals you will like this book.

  • حسين إسماعيل
    2018-09-20 16:49

    قرأتُ هذه الرواية بوصفها مؤسِّسةً لما (أو إحدى الروايات التي ساهمت في تشييد) يعرف بروايات النضج أو البلوغ أو ما أشبه، وهي تلك الروايات التي تتبع المراحل المتعاقبة في تطور ذات إحدى شخصياتها. ولأنها كانت مطلوبةً في مقرر المادة، فلم أمتلك خيارًا سوى إنهائها على الرغم من كونها ثقيلة الظل حالما بدأتُ فيها.تتبع الرواية الأحداث المختلفة في حياة بطلها الرئيسي، ويلهيلم، وهو الحالم الذي يُقبل على الحياة متمنيًا أن يصبح مسرحيًا مرموقًا على عكس تطلعات والده والمقربين منه بأن يصبح رجل أعمالٍ ناجحًا مثلهم. بعدما هجر حبيبته الأولى (ظانًا أنها تخونه)، رحل وليهيلم والتحق بمجموعة من المسرحيين الهواة، ومنذ هجرانها والشاب الساذج يصطدم بالواقع الذي يجبره على إعادة التساؤل حول كل القيم التي امتلكها في ذاته.وعلى الرغم من أن الرواية تبدو وحدةً متكاملة، إلا أن من الممكن تقسيمها إلى جزأين: يتعلق الجزء الأول منها بحياة المسرح ورغبة ويلهليم في اختبار فرضياته وتقمص أكبر عدد ممكن من الأدوار كما يراها هو، فيما يتعلق الجزء الثاني بالعلاقة بين الذات وخارجها. وحين ندرك أن غوته توقف عن كتابة الرواية لمدة ثمانية سنين قبل أن يواصلها، يمكن أن نفسر اختلاف الأسلوب وتفاوت تسارع الأحداث والأفكار بالإضافة للتغير الكبير في استعراض فلسفة الحياة والجمال.لربما بدا تقييم النجمة مجحفًا، ولكنني أجدها الخيار الأمثل في غياب القدرة على اختيار نجمة ونصف. كانت الرواية مملة منذ بدايتها، وعانيتُ خلال قراءة مئات السطور الاستطرادية حول فلسفة غوته الخاصة (من الواضح أنها لم تكن فلسفة الشخصيات، خصوصًا وأنها لم تبد متطورة بالشكل الذي يمنحها كل تلك الأفكار)، بالإضافة لمعاناتي أثناء محاولة تبرير ما فعله غوته من محاولة ربط جميع الأحداث والشخصيات ببعضها كجزء من قدرٍ واحد. ولو كان أسلوب الكتابة مبهرًا لربما كانت قراءة الرواية أخفّ على نفسي، ولكن الأسلوب متفاوت بشكلٍ يجبر القارئ على الابتعاد عن أجواء الرواية. هناك مثلًا الانتقال من منظور الشخص الثالث إلى الشخص الأول في أحد الفصول، وهناك الوسائط الأدبية المختلفة التي وظفها غوته (السرد، الشعر، الرسائل، الخ).

  • Jessica
    2018-09-15 12:55

    Meister might be the first bildungsroman, but it sure isn’t a spectacular novel. I had no pangs of conscience for speed-reading to keep up with a syllabus and, honestly, conserve mental space. Goethe crowds eight episodes or narratives – one for each of eight books – with details, encounters, and histories that perhaps showcase his inventiveness, but certainly take too long in the telling. And although each event, each character turns up again by the novel’s conclusion, in token of the synthetic, experiential nature of Wilhelm’s developmental journey, I wonder if the process mightn’t have taken much less space. Goethe does appear to have economized on Wilhelm’s psychological complexity and the characterological nuances of his coming of age. Am I misconstruing the bildungsroman by expecting a decent degree of interiority and a convincing representation of personality, and personhood? Wilhelm’s bildung is rather the vehicle for Goethe’s demonstration of what bildung, in universal terms, should be; if Wilhelm learns to challenge the ostensible force of fate, his will is entirely Goethe’s insofar as he serves the author’s didactic ends. He’s meant to be representative, according to the parameters of the genre, but not so transparent, I shouldn’t think. I can understand Meister’s reception as a “philosophical” novel (by Thomas Carlyle, at least, who translated the book into English in 1824; I read his translation, actually) whose promotion of self-culture and alignment of individual vocation with social agency and duty informed nineteenth-century thought patterns. There’s little to be gained from a reading of Wilhelm Meister otherwise, though.

  • Martin
    2018-10-09 15:33

    https://www.merriam-webster.com/thesa...boringadjectiveSynonyms and Antonyms of boring:causing weariness, restlessness, or lack of interest "I wish this book weren't so boring; I keep falling asleep whenever I try to read it."Synonyms:arid, colorless, drab, dreary, drudging, dry, dull, dusty, flat, heavy, ho-hum, humdrum, jading, jejune, leaden, mind-numbing, monochromatic, monotonous, numbing, old, pedestrian, ponderous, slow, stale, stodgy, stuffy, stupid, tame, tedious, tiresome, tiring, uninteresting, wearisome, weary, wearyingRelated Words:aseptic, barren, blah, dullish, pleasureless, prosaic, prosy, soggy, spiritless; blank, earthbound, gray (also grey), inanimate, pallid, pedantic, sterile, suspenseless, undramatic, uneventful, unexciting, unimaginative, uninspiring, unnewsworthy, unrewarding, unsensational, unspectacular; annoying, bothersome, irksome, irritating; longsome; palling; draining, enervating, exhausting, fatiguing, wearing; debilitating, enfeebling; demoralizing, discouraging, disheartening, dispiriting; common, commonplace, ordinary, tepid, unexceptional, unsurprising, vapid; cumbersome, lumbering, plodding, poky (or pokey)

  • Tolga Turan
    2018-10-06 14:00

    Goethe started writing Wilhelm Meister's Apprenticeship when he was 21 and finished it at the age of 40. So while describing the development of protagonist's character, I believe he was also describing his own journey. Goethe was a literary celebrity at the age of 25 and his works (like this one and Young Werther's Sorrrows) at this early age shows that he was nothing less than a genius. Contrasting with Emile Zola's realism, the novel is a typical example of the Romantic genre, in that sense there are similarities between Dicken's David Copperfield. Arthur Schopenhauer called this novel "one of the four greatest novels ever written". In the novel, there are many philosophical discussions touching everything from "lifestyles of merchants vs. artists" to "contrasts of noble class vs commoners" and to basic philosophy reminiscent of Plato's writings. There are several characters in the novel and to connect every loose end the author introduced forced parts in the plot. Nevertheless it does not fail to convey the emotions of the human experience any less than a realistic novel. I am glad I read this masterpiece and it is worth the time invested.

  • Ferial Hameurlaine
    2018-10-11 13:48

    Avant tout, je dois saluer l'excellente traduction de Blaise Briod.J'ai beaucoup apprécié cette lecture, surtout les réflexions sur l'art qu'on retrouve tout au long du roman (sur Shakespeare notamment) mais si le développement de Wilhelm est intéressant, il aura été un personnage plutôt fade. Passer 700 pages en sa compagnie n'aura pas toujours été une partie de plaisir. C'est un très bon roman d'apprentissage, un livre qui aura inspiré tant d'auteurs, mais je ne recommande pas de commencer Goethe avec ce livre.

  • Summer
    2018-10-03 13:39

    Felt bored in the most part at the beginning, but suddenly the story changed direction. Don't know where our experience will bring us to. Like Saul, who looked for his father' donkey but won the whole kingdom.

  • Ippolit
    2018-10-04 15:49

    ich las es nicht durch aber

  • TheSecondMatch
    2018-09-23 14:51

    I liked it but it is difficult to keep track of all the characters and facts that come up during the story. It definitely deserves a second reading to appreciate it.