Read Het zijn net mensen: beelden uit het Midden-Oosten by Joris Luyendijk Online

het-zijn-net-mensen-beelden-uit-het-midden-oosten

Vijf jaar lang was Joris Luyendijk correspondent voor de Arabische wereld. Hij liep vluchtelingenkampen af en sloppenwijken, joodse nederzettingen en fundamentalistische bolwerken. Hij sprak met terroristen en bezetters, met slachtoffers, daders en hun familie. Hij doorstond beschietingen en bombardementen, doodsbedreigingen en zelfmoordaanslagen, bezetting, terreur en oorVijf jaar lang was Joris Luyendijk correspondent voor de Arabische wereld. Hij liep vluchtelingenkampen af en sloppenwijken, joodse nederzettingen en fundamentalistische bolwerken. Hij sprak met terroristen en bezetters, met slachtoffers, daders en hun familie. Hij doorstond beschietingen en bombardementen, doodsbedreigingen en zelfmoordaanslagen, bezetting, terreur en oorlog… Hoe meer hij zelf meemaakte, hoe meer het begon te knagen. Want wat gaapte er een kloof tussen wat hij als correspondent met eigen ogen zag, en wat hij daarvan kon laten zien op radio, tv en in de krant. In Het zijn net mensen probeert Luyendijk iets van die kloof te dichten. Met pakkende voorbeelden en vol humor legt hij uit waarom het zo moeilijk is om iets van het Midden-Oosten te begrijpen, en welke rol de massamedia daarin spelen....

Title : Het zijn net mensen: beelden uit het Midden-Oosten
Author :
Rating :
ISBN : 9789057593161
Format Type : Paperback
Number of Pages : 220 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

Het zijn net mensen: beelden uit het Midden-Oosten Reviews

  • Janelle
    2019-02-03 16:18

    I read this book to preview it for possible inclusion in a reading series about war and peace in the Middle East. It's the kind of book I almost certainly wouldn't have picked up otherwise - it's nonfiction about politics in the Middle East. I don't really have a political brain and I find it difficult (and tedious, and frankly, boring) to follow the intricacies of this particular sport. But Luyendijk's book is different. He is a former M.E. correspondent for a major Dutch newspaper, a journalist who constantly questioned the norms of his profession. He stepped away from journalism to reflect on the huge gap between what is actually happening in the region and what is reported in the media. He explains the reasons for the difference in clear and convincing terms. He manages to convey the situation with just the right balance between distance/perspective and personal stories. His analysis of the media machine is both insightful and damning. And his perspective on the role of dictatorships (in the lives of the affected citizens and in British/American interests, too) is different from anything I encounter in the media.Read this if you care about the U.S. role in the Middle East. Read it if you think you don't care about the U.S. role in the Middle East. Either way, it is a thought-provoking yet readable book.A note about why you may not have heard of this book: This book was originally published in 2006, in Dutch. The English translation came out in 2010 with an afterword by the author. He mentions that while the book sold an amazing quarter million copies in the Netherlands and was well received in Denmark, France, Germany and Australia, it has been ignored in the U.S., Hungary, and Italy. Today (12/29/10) I checked WorldCat to get a sense of library holdings in the U.S., and only FOUR U.S. libraries are listed as owning it (a public library in Wisconsin + 3 academic libraries). (Of course, I always have to take WorldCat holdings with a grain of salt. My academic library's copy - which I have in hand - isn't reflected there yet. It's a new acquisition and I'm not sure how frequently WorldCat holdings are updated. But still...) If you're a librarian, order this book! It should be on shelves.Update February 2012: Hello, Everybody! One Journalist's Search for Truth in the Middle East is the UK-English edition title. The US-English edition title is People Like Us: Misrepresenting the Middle East. The Australian-English edition title is Fit to Print: Misrepresenting the Middle East. I'm pleased to report that as of February 2012, 198 libraries own the US-English edition (according to WorldCat).

  • Jan Hidders
    2019-02-09 14:38

    A great little book. In my opinion a must-read for anyone who would like to claim to have an informed opinion on the situation in the Middle East. It is written in a very personal and fluent style, which makes it a very pleasant read. Although short, it is a very informative book about the difficulties that Joris experienced as a reporter in the Middle East while attempting to report as objectively and honestly as possible.Through a combination of personal anecdotes and additional background information he shows why this is next to impossible. He mentions several factors such as the local dictatorial regimes that make normal news gathering impossible, Western prejudices, the way that modern mass media filters certain types of news, but also the differences in competence of the involved parties in executing effective media policies. These are all things that most of us already were at least vaguely aware of, but it is still very confronting to see these mechanisms directly at work in this book. A strong reminder that we cannot take the objectivity of our media for granted.PS. The book reminded me a bit of "Great War for Civilisation, The Conquest of the Middle East" by Robert Fisk, which I read earlier. This book is by a more experienced journalist and has a much bigger scope both in terms of history and geography, but it shares the almost palpable anger and frustration about the whole situation. I can also recommend this book, especially if you are interested in more "on the ground stories" by reporters in the Arab world. It is however very thick, and as such per page not very informative, but this is compensated by a very direct and personal writing style that clearly shows his personal involvement and the spectacular anecdotes such as his interview with Bin Laden or the time he was all but lynched by a mob of Afghan refugees in Pakistan.

  • Arwa Mobaraki
    2019-01-30 10:29

    كتاب يتعرض لما قد يقع وراء كواليس الأخبار من تجاهل الأضواء أو تسليطها أو تشويهها لما يقع حقيقة وعلى أرض الواقع, لم يكن الكتاب الأول الذي اقرأه حول هذا الموضوع فسبق أن قرأت كتب تصل إلى نفس النتيجة أن هناك لعبة علاقات عامة ومصالح في صناعة الخبر. مؤلف الكتاب يوريس لونديك وصل إلى نتيجة منذ أن أصبح مراسل صحفي وأصبح مطلع كيف تجري الأمور حوله إلى: "كنت قد تخليت عن الفكرة القائلة إنك تعرف ما يجري في العالم إذا تابعت الأخبار" وأنا كذلك ومنذ فترة طويلة!!

  • ميادة
    2019-01-31 13:35

    هم بشرٌ مثلناغالباً ما أبتعد عن قراءة مثل هذه الكتب, لأن لدي حكم مسبق عنها, أو لأني أعرف ما يحتويه الكتاب, خاصة وأن كاتبه غربي, ولكني كنت مجبرة لقراءته ضمن حلقة قراءة اشتركت بها. لم أندم على ذلك, بل أن هذا الكتاب شجعني على متابعة يورس ومقالاته وقراءة كتب أخرى له. ليس من السهل أن تكتب بعدالة عن أناس مختلفين تماماً عنك, ويتم تقديمهم دائماً بأغلفة وحشية, متخلفة ومخيفة. الكتاب يضم الكثير من الآراء, القصص, المشاهدات التي تحدث عنها يورس, بالأضافة الى ما ذكرته, منها: أن المراسلين الأمريكيين مدللين ويسكنون في فنادق الخمس نجوم, مقاله عن الشيف رمزي وشهرته في "فولكس كرانت", برامج أجنبية بنسخ عربية, والديكتاتورية التي تتشعب في كل مكان, في حياة, مشاعر وثقافة العربي, " الديكتاتورية والديمقراطية ليستا من نفس النوع: إذا كانت الديمقراطية سيارة, فان الديكتاتورية بقرة أو حصان." ومقص الرقيب الذي خصص له فصلاً كاملاً. وتحدث أيضاً عن حياة المراسلين, الخطر الذي يعيشونه, إيصال الخبر وعرضه في الأعلام, وعلاقات المراسلين مع بعضهم, وإخفاء مصادرهم.يتحدث يورس في كتابه عن تفاصيل دقيقة من حياة العربي, النكات المصرية عن اسامة الباز ومبارك والصعايدة, السوريين عن الحمصيين والعراقيين عن الدليم, وذكر العديد منها في كتابه. يورس ذكي جداً في كتابة آرائه الشخصية دون أن يؤثر ذلك على الحقيقة, ما يقوله لا يختلف فيه عربيين أثنيين, وهذه معجزة حقاً. بالأضافة الى أسلوبه الممتع في الكتابة الذي جعل الكتاب يختلف عن أي كتاب آخر لنفس الموضوع.وأخيراً يلخص يورس انطباعه عن العالم العربي: "إذا كان يمكنني أن أضع العالم العربي في صورة واحدة , فأني سأختار هذه المحاكمة الصورية: الأنظمة التي تضع بخبث كل معارضة في خانة "الأرهاب", الغرب يقف معها, يرى ذلك وعند اللزوم يمد يد المساعدة. ولهذا المعارضة لن تبدو واضحة أن كانت بديلاً عن الأسلام الفاشي أم عن المسيحية الديمقراطية. والحقيقة هي في البحث عن الديكتاتور الذي صنع هذا النظام الصعب جداً."قرائتي للكتاب كاملة على الرابطين :1: http://al-aalem.com/8496-%D9%87%D9%85...2: http://al-aalem.com/8509-%D9%87%D9%85...

  • Elsje
    2019-01-26 11:42

    Joris Luyendijk geeft in Het zijn net mensen een onthutsend kijkje op de werking van 'de media'. Hij is jarenlang voor verschillende media (kranten, radio, tv) gestationeerd geweest in het Midden-Oosten, waar hij eerst vanuit Egypte, daarna vanuit Libanon en tenslotte vanuit Oost-Jeruzalem verslag deed van de situatie aldaar.Met voorbeelden en briljant verzonnen parallellen legt hij uit waarom het onmogelijk is om objectief verslag te leggen vanuit een dictatuur, zoals de meeste landen in het Midden-Oosten. Er zijn geen statistieken, opiniepeilingen evenmin. Mensen durven hun mond eigenlijk niet open te doen want wie weet ben je wel van de geheime dienst. En als ze hun mond al open durven te doen dan alleen off the record.Later mag hij zijn licht laten schijnen over het conflict tussen de Palestijnen en Israeliers. Hier laat Luyendijk zien hoe slim de Israeliers de internationale opinie beinvloeden en hoe slecht de Palestijnen daartoe in staat blijken. Geholpen door het feit dat ook daar een Leider zit die zichzelf in het zadel wil houden, koste wat kost.Daarnaast ervaart Luyendijk hoe lastig het is om verslag te doen van een situatie zonder dat er een nieuwswaardige aanleiding is. Dat willen tv-programma's in het westen gewoon niet van je hebben. De afnemers van het nieuws zoeken bevestiging van hun bestaande ideeën en denkbeelden, geen beelden daarnaast die die denkbeelden zouden kunnen verstoren.Ik was al een Luyendijk-fan door zijn geweldige gastheerschap van Zomergasten, en door het lezen van Het zijn net mensen is mijn bewondering er niet minder op geworden. Je moet het maar durven, de geloofwaardigheid van je eigen vak ter discussie stellen.

  • Kaat V
    2019-02-17 15:28

    Een aanrader. Zeker nu. Over beeldvorming en de filters die alle media geven. Over de kracht en de zwakte van media.

  • Jeffrey
    2019-02-09 08:42

    Foreign correspondence, especially that reportage from the Middle East and other redoubts of dictatorship, is a house of cards. That’s the conclusion of Joris Luyendijk, the former Dutch correspondent who spent five years reporting from Cairo, Beirut, Jerusalem, and other regional hotspots. People Like Us, however, is more than a simple accounting of his time on the ground. Instead, it’s a hard-hitting critique of the news business, of the concerted efforts to shape what that business reports, and of the often illiterate consumers of that reporting.Readers might be forgiven for looking to another more influential critic of the news business, the former New Yorker journalist A.J. Liebling, to succinctly capture the spirit of Luyendijk’s short and utterly readable book. For it was Liebling that said famously, “Journalism is what somebody doesn’t want you to print. The rest is publicity.” By describing how foreign reporting works, or more aptly, how it doesn’t work, Luyendijk is able to convincingly extirpate any notion that it’s possible for the casual observer to really understand the situation on the ground in culturally distant or undemocratic places.Luyendijk writes about his former profession in the same jaded way that an ex-wife might air out the dirty laundry of her former spouse. And though one sided, his account is refreshingly forthright in a way that a current journalist could never be. Furthermore, he doesn’t shy away from self-critique. He very candidly describes his inability to reestablish friendships with ordinary Egyptians that he had met while earlier studying at university there. He says that absent those work-a-day relationships, it was impossible for him to report norms, only distortions. Rather than being a participant-observer, in the classic model of anthropology, he was doomed to be only a removed onlooker.Being likened to an anthropologist may be the highest form of praise any journalist can receive. But in reading People Like Us it becomes readily apparent that the discipline of anthropology may even be a more appropriate course of study than journalism school for aspiring foreign reporters. “It was a Catch 22 situation: In order to hear what was going on, I needed ‘local contacts’; yet I’d only get those contacts by living in a way that was incompatible with the life of a correspondent,” he writes. One suspects that his remove from those people he was reporting about is not unique to journalists, but to diplomats as well.At the same time, Luyendijk has a playful and light-hearted streak when it comes to his work. Though not all of the humor translates well from the original Dutch text, he does relate some humorous stories, such as that of doing an interview with Hezbollah leader Hassan Nasrallah in the pious group’s public relations office which happens to sit one floor above a large intimate apparel retailer in South Beirut. In another moment, he relates how he would playfully mock his Palestinian interlocutors who suspected that a Jewish conspiracy could explain media coverage of the region. In the middle of their conversations, Luyendijk would look at his watch and say, “Can I just make a call? My secret boss in Israel is going to dictate tomorrow’s article to me.”Luyendijk also writes with great force and lucidity about news stories being ‘precomposed’ by governments. His examples range from the Sudanese showing melted pill bottles at a pharmaceutical factory just struck by a U.S. missile to Gazans throwing out baby clothes onto the wreckage of a building just destroyed by Israeli airstrikes. With convincing detail, he describes the media life cycle of a terrorist attack in Israel and also quotes a U.S. military official telling a gathering of foreign reporters at the outset of the Iraq War that they need not worry, that “we’re going to make sure that after the war your boss comes up to you and gives you a slap on the back and compliments you on what a fine job you’ve done.” The true indictment, however, is not of government spin agents, but instead of editors worshipping at the alter of simplification and nationalistic bias. Robert McChesney, the noted scholar of American mass media might argue that the root of the problem lies not with editors, but with the corporatization of the news business. Others, such as National Public Radio reporter and media critic Brooke Gladstone, have suggested that we get the media we deserve, and that it is a reflection of ourselves. Either way, there couldn’t be a more searing indictment than Luyendijk intoning, “If the Western mass media had done their jobs during the war, viewers would have set in front of their television sets crying and vomiting.”What perhaps makes People Like Us most prescient, however, is what it has to say about the possibility for democratic change in the Middle East. “Try imagining this report,” Luyendijk writes, “Today in Kuwait, thousands of people marched against Western support of their dictators. They demanded the dismantlement of the secret Western bank accounts in which dictators hoard their loot, and chanted slogans against the generous commissions that Western defense companies pay out to dictators and their entourages. Banners displayed protests against Western training and armament of the Arab secret services who torture and murder on a large scale.” Of course reading such a report today, following the Arab Spring, is entirely imaginable, but when the book was published in 2006, such a report would have been farfetched. Yet, this was precisely the point. Journalists covering the numerous summits and other non-events that shaped news coverage from the region were never going to be able to foresee the mass movements that have shaped Arab politics over the past year.Though it is far from clear that either the refreshing breeze of the Arab Spring or a new model of more ethnographic reporting will be enough to topple the house of cards that shapes the region’s reporting, Luyendijk has done an admirable job of pulling the curtains open behind the great and powerful wizard that is the mainstream media. While certainly there is another side to the story, one that a more connected and seasoned reporter from the region might be able to tell, this book is a good reminder to the casual media consumer that all is not what it appears in the news. Distortion often trumps reality and it’s very difficult to do good reporting amidst repressive and non-democratic regimes. © Jeffrey L. Otto October 8, 2011

  • İpek Sayrak
    2019-01-27 15:25

    "Before going there, I’d had certain preconceptions about the Middle East, mostly derived from the media. Once I arrived, my preconceptions were slowly replaced by reality itself, which proved to be rather less coherent and understandable than the media depicted." As a middle eastern, sometimes even I don't understand what is going on.

  • Loesje
    2019-01-27 10:41

    Eigenlijk zou iedere middelbare scholier dit boek moeten lezen of er les over moeten krijgen.Niet alleen over het Midden Oosten, maar ook de werking van journalistiek, en de impact van woordkeuze.Eens te meer een verhaal over dat 'neutraal' niet bestaat.

  • Ton Nguyen
    2019-01-26 12:26

    Een informatief boek over het Midden-Oosten, maar het interessantste is om te lezen hoe de media te werk gaat qua beeldvorming.

  • Marlot Bonte
    2019-01-22 12:43

    Een kijkje in de wereld van een Midden-Oosten journalist. Bizar hoe de media je zo'n ander beeld van de werkelijkheid kan geven. De gebeurtenissen zijn niet heel recent. Dit speelt zich af in de periode tussen 1999 en 2003. Inmiddels is er veel gebeurd in deze regio. Al is voor mij de vraag of er op het gebied van media iets veranderd is.

  • Jolien
    2019-01-27 12:16

    ​Quotes die ik heb onthouden uit "Het zijn net mensen":- Over foute machtsregimes (en hoe het Westen die in stand houden):Naar aanleiding van de dood van de Syrische dictator Hafez Al-Assad, kon gezegd worden dat een opvolger bijna altijd zwakker staat omdat hij nog weinig mensen aan zich heeft verplicht. Hij wordt gesteund door de krachten op wie zijn voorgangers steunden, maar die doen dat, zo lang ze hun zakken kunnen vullen.Het midden Oosten heeft regimes die, al dan niet in het geniep, alle oppositie kapot trappen met het argument "terroristen", het Westen dat er bij staat, er naar kijkt en waar nodig een handje helpt. In de Arabische wereld, én in de Westerse media, worden moslims die hun politieke overtuiging baseren op hun geloof afgeschilderd als 'fundamentalisten'. Een Amerikaanse presidentskandidaat die zo met zijn religie omgaat, heet in de meeste Westerse media 'evangelistisch' of 'diep gelovig'. Godsdiensten zijn eigenlijk alleen maar interpretaties en het gaat erom wie de macht heeft om zijn interpretatie aan anderen op te leggen als de ware leer.- Over de Westerse media-berichtgeving:De beelden die media van dé werkelijkheid geven, spelen een rol in die werkelijkheid, en angst kan werken als een self-fulfilling prophecy, maar hoop en vertrouwen ook. Hoeveel mensen zouden zich nog opblazen als ze wisten dat niemand van hun offer zou horen, omdat de media het negeerden. Waarmee sommige nieuwszenders groot uitpakken, werd op andere zenders niet eens genoemd, of helemaal anders gebracht. (...) Over dezelfde dag waren radicaal verschillende verhalen te vertellen. Westerse media moeten daaruit een keuze maken. Enkel het sterkste verhaal wint, waardoor de term media-oorlog betekenis krijgt. Ook in rustige periodes halen enkel de incidenten het journaal, terwijl positieve ontwikkelingen onbelicht blijven. Er waren op dat moment geen nieuwswaardige (lees: negatieve) ontwikkelingen te melden, zodat correspondenten er hooguit in achtergrondrubrieken iets over kwijt konden, terwijl de nieuwsstroom bleef beheerst door incidenten. Tijdens mijn correspondentschap had ik vaak het idee dat ik weg en weer stapte tussen parallelle werelden. Mijn beeld van de werkelijkheid, het Palestijnse beeld, het Israëlische beeld en het beeld (dat ik moest brengen) in de westerse media. - Over hoe geweld en dreiging als normaal worden beschouwd in het bezette midden Oosten:Net na mijn verhuis naar bezet Oost-Jeruzalem was ik de vrolijkheid zelve. Wat was het weergaloos interessant allemaal. Daar stond ik, in de rij bij de Ikea achter een joodse kolonist met een kolossale baard, een schaar kinderen, onder zijn rechterarm een babywiegje en om zijn linkerschouder een automatisch geweer. En je verplaatst je door een steeg als plotseling een deur open gaat. Je schiet voor dat je kijkt, want als je het andersom doet en er staat een gewapende kerel, ben je er geweest. Maar er staat een meisje van acht in haar nachtjapon dat verbaasd in elkaar zakt. Eerst voelde ik mijn angst niet meer, maar toen de dreiging aanhield raakten ook andere delen van mijn emotionele huishouding aangetast. De burgeroorlog verstoort voor altijd je 'sense of reality'. Om te overleven moet je jezelf wijsmaken dat de werkelijkheid anders is dan hij is. Maar hoe kom je er dan nog achter wat de werkelijke werkelijkheid is? Meerdere keren tijdens het lezen van dit boek: slik.Is dit de enige echte bescherming, vertrekken?

  • BoekenTrol
    2019-01-25 15:32

    http://www.bookcrossing.com/journal/8...When I bought this book I knew it was about journalism, the Middle East, one persons opinion. What surprised me very much is, that I liked the book so very much.I'll never watch the evening news again without, in the back of my mind, hearing that little voice saying: is this crowd really a crowd or just several people, filmed from a good angle? Or: is there really noone in that particular country that has a different opinion?To me this book made perfectly clear that what we see as 'news', is made by human beings, with their own backgrounds and filters, led by the 'madness of the day', what the big news agencies dictate, what the public at home wants to hear or see and what news they are able to get background nformation about. You shouldn't look at the Arab / Palestinian / Israeli world with western eyes. They live under different circumstances, have different cultures. There should be room for correspondents to explain differences, to show the people behind the rhetorics of the officials and the spokes persons.The other way round should journalists from that region that are covering 'the west' be allowed to get more nsight information on what is going on and why. And be enabled to give a more balanced view on the western world and thoghts.If a correspondent would start with an explanation of the situation and explain why he cannot know the things the public wants to see or hear, the public might gradually be able to look 'at the other side' too. IF the regimes (western and arabic / israeli / palestinian all the same) will allow voices to be heard and pictures to be seen that go against or differ from the main stream opinion of what they (in their positins of power in whatever form) decide is good for us.WOW book!P.S. According to the note in the back of the book this book has been translated in Arabic, German, Danish, Hungarian, Ialian and English. If you're interested, you might try to find it. It is really worth reading!

  • Kim
    2019-02-07 08:33

    Ik heb mijn waardering van 2 naar 3 sterren opgekrikt, omdat ik het onderwerp van zijn boek in principe wel goed vind. Jammer dat ik soms zo afgeleid werd door zijn vervelende schrijfstijl dat ik de inhoud niet goed kon waarderen. Teveel spreektaal en teveel niet samenhangende anekdotes. Hoewel het sprekende voorbeelden zijn, kon ik niet gemakkelijk meegaan met zijn verhaal.Hij maakt 3 punten: In een democratisch land kan je niet beseffen wat een dictatuur inhoudt. De media bepalen wat je wel en niet te zien krijgt. Iedere oorlog is een media-oorlog. Hij pleit ervoor dat de (Nederlandse) media deze aanpak veranderen.

  • David Brinks
    2019-02-01 15:38

    Eigenlijk is dit boek ontluisterend. Joris Luyendijk legt uit hoe hij stukje bij beetje ervoer hoe de media een vooraf geregisseerd toneelstukje opvoeren. En hoe hij daar kotsmisselijk van werd na een aantal jaren. Echte conflicten zijn niet simpel uit te leggen. Er zijn geen good guys en geen bad guys. Er zijn alleen mensen en dat zijn vaak klootzakken, maar op andere gebieden juist weer niet. Hoe je daarmee omgaat als correspondent die alleen maar door persbureaus geschreven verhalen mag vertellen aan het publiek (want de rest is geen nieuws), daarover gaat dit boek.

  • Shorouq
    2019-02-17 10:21

    قرأت الكتاب منذ عدة أيام .. ولعل كلمة " منطقي" هي أقرب ما يمكن وصفه بها لكن ما بقي عالقاً في ذهني عنوان أحد الفصول "إنهم يقتلون يهوداً أبرياء" ولعله الفصل الأكثر منطقية في الكتاب كله. ومختصره الفروق الجذرية بين الاعلام العربي والاعلام اليهودي الذي يجعل المتلقي ينحاز بلا شعور للفئة المستضعفة - إعلامياً- اسرائيل .يغلب على العرب إظهار مظاهر الغضب والكره إبداء للكرامة في حين يعتمد الطرف الآخر على إظهار العكس وهو ما يجعلهم متفوقين إعلامياً وأقدر على كسب تعاطف الغير مع قضيتهم. (اختيار المناسب من المشاهد والألفاظ في الخبر هما جوهر الاعلام) .. خلاصة الخلاصة :)

  • Dewi
    2019-01-23 08:44

    Luyendijk's writings hits you in the head and the stomach. The things he describes are horrible, but the optimistic idealism shining through leaves the reader with a positive view for the future. Not so much for the horrors of dictatorships, but certainly for the way they are portrayed in the media. Compared to a lecture by him I attended last year, I can also say he writes as he speaks: open, honest and with a bit of satiric humor.

  • Draackje
    2019-01-31 08:34

    Superinteressant boek over filters, vervormingen en manipulaties bij multimediale beeldvorming. Veel kritiek op journalistiek en media, maar vooral de persoonlijke anekdotes van de schrijver maken het indrukwekkend en zelfs aangrijpend. Uiteraard is de mening van één persoon niet erg objectief, maar het is prettig om eens een tegengeluid te horen richting de gevestigde 'objectieve' media. Lekker om gewoon even tussendoor te lezen!

  • Mona Saboni
    2019-01-26 16:27

    الكتاب فتح عيني على طريقة عمل المراسلين الصحفيين , كيف يصنع الخبر و ماذا يجري وراء الكواليس , أجده مرجع ممتاز من هذه الناحية . أعطاني التفسير المنطقي لما يسمى المؤامرة الإعلامية الكونية على العرب و المسلمين و الذي عزاه الكاتب لعدة أسباب أهمها ضعف أدائنا من جهة و قوة الخصم و إمكانتاته اللامحدودة من جهة أخرى .النقطة السلبية على الكتاب هي تكرار المعلومات و عدم الترابط الظاهري بينها إضافة الى ركاكة الترجمة ما ادى إلى تشويش الفكرة العامة .

  • Jantine
    2019-01-30 15:26

    I am fan of Joris Luyendijk. He described with incredible credibility how Middle East is portrayed by Western media and how images of the Middle East are constructed. After I read this book I watched and read the news differently, since he demonstrated how 'news' is far from objective and how news is created and written by journalists who all have an agenda.

  • Hansje
    2019-02-17 13:25

    Een heel interessant boek, het gaf mij een andere visie op journalistiek en op hoe de informatievoorziening in Nederland uberhaupt wordt geregeld. Hoe makkelijk neem je aan dat iets waar is alleen omdat het in de krant staat. Een eye-opener!

  • Erica
    2019-01-28 16:37

    De rol van de media in onze beeldvorming over de gebeurtenissen in de Arabische wereld is enorm, en daarom is dit boek zó belangrijk. Inmiddels is dit boek al 10 jaar oud, maar nog steeds ontzettend relevant. Een must-read voor iedereen. Echt waar. Lees dit.

  • Javier Castiarena
    2019-01-29 14:35

    Very interesting read. Shows how media forms opinion and how something like 'independent' or 'objective' journalism is a contradiction in terms.

  • عياد أحمد بن يدر
    2019-01-24 14:35

    بشر مثلنا، لكن بعض بشرنا ليسوا مثلنا

  • Casimir Zoutendijk
    2019-02-14 15:22

    Luyendijk uses his experience of being a foreign correspondent in the middle-east to write on the influence of the media in the Netherlands, but I guess the same lessons can be applied to other western countries. It is a book that helps tv-watchers and newsreaders to figure out to what extent they are bamboozled by their medium of choice (L. Does not say this, I interpret it this way.)For instance, we do not know what it is like to live in a dictatorship and only have distant memories (via grandparents) of what it is like to live in occupied territory. We might have read the definitions in social studies class or history class, but, fortunately, we have never really experienced this. This makes it very hard to understand reporting on events in countries where this is the case. Or, on a more basic level, what the taboos of other cultures are. Also, there is news that is not 'fit to print', this results in items that do not tell the viewer/reader anything. But also in more 'boring', vague or unaccredited though more relevant stories to not be published. Something else was fit to print, but not newsworthy at all. To me this explained why I started to really dislike most tv-news from the Netherlands; usually there is nothing new or important about it.

  • Huibert
    2019-02-07 10:17

    Veruit een van de meest essentiële boeken van de afgelopen tijd. Niet alleen voor journalisten of mensen die in het Midden-oosten zitten. Het gaat om de durf de nuance te tonen en niet te melden wat je denkt dat men wil horen.@nawoord 34e druk: Hoewel ik het ruim tien jaar naar verschijnen lees is het nog helemaal niet achterhaald, helaas. Er lijkt nog weinig veranderd.Dat Akropole hotel in Khartoum, daar ben ik ook geweest, in 1995. Ik heb er niet gelogeerd - wij studentjes zaten in het veel goedkopere Africa hotel (ca. zeven gulden per nacht) - maar hoogleraar en vertegenwoordiger gemeente Eindhoven wel. Op de muur in de lobby staat een handtekening van Bob Geldof, die er in 1984 logeerde.

  • Bart Boneschansker
    2019-01-18 13:19

    A somewhat horrifying view on the state of journalism with regards to the Middle East, as well as an insight on the various countries where Joris Luyendijk has been and lived during his years as the Middle East correspondent for various Dutch news outlets. It's a refreshing personal insight in the inner workings, for as far as can be ascertained by a wealthy rich white male, of various countries in the Middle East and their inherent differences with the western democracies. Additionally, it provides a mirror on the way news is presented and how the coverage of news influences public debate and opinion. An inspiring read, if perhaps not the most uplifting

  • Nathalie Van Beek
    2019-01-24 09:28

    Hoewel wat mij betreft niet briljant geschreven, en misschien inmiddels ook wel iets gedateerd, maar wel een boek dat me bezig heeft gehouden. Mogelijk heb ik zelf onder een steen geleefd, maar ik was me er echt niet van bewust dat het nieuws zo weinig objectief is. Met verbazing heb ik over de mediagewoontes in tijden van oorlog gelezen. Uiteraard leerde ik ook meer over de geschiedenis van verschillende landen in het midden oosten en over dictaturen. Al met al een boek wat iedereen gelezen moet hebben!

  • Petya
    2019-02-09 16:19

    I read the English translation of the book and was very impressed. Joris tells you the things you suspect, but don't want to hear/read about in a way that makes them interesting and understandable. Suddenly it all starts making sense. The afterword is a manifesto/ profecy for our current situation. I'd recommend this book for everyone interested in how media, civil society and different political regimes operate. Joris, thank you for the courage and thoughtfulness that must have taken to write "Hello everybody!"

  • Mark Maliepaard
    2019-02-14 16:42

    Bij vlagen een walgelijk boek. Niet vanwege de door Luyendijk gehanteerde schrijfstijl, maar door de dingen die worden beschreven. Ergens moet een mens altijd kritisch denken wanneer hij/zij iets leest, maar de mate waarin media een beeld creëren, vasthouden en opdringen op de argeloze burger is soms bijna hilarisch, maar vrij vaak nogal schrijnend. Voor mensen die hun blik op het nieuws graag gedesillusioneerd zien een aanrader; voor wie liever een veilige bubbel om zich heen heeft wel wat minder. 't Is maar net wat je wil zien.