Read Monday Starts on Saturday by Arkady Strugatsky Boris Strugatsky Andrew Bromfield Adam Roberts Online

monday-starts-on-saturday

Sasha, a young computer programmer from Leningrad, is driving north to meet some friends for a nature vacation. He picks up a couple of hitchhikers, who persuade him to take a job at the National Institute for the Technology of Witchcraft and Thaumaturgy. The adventures Sasha has in the largely dysfunctional institute involve all sorts of magical beings—a wish-granting fisSasha, a young computer programmer from Leningrad, is driving north to meet some friends for a nature vacation. He picks up a couple of hitchhikers, who persuade him to take a job at the National Institute for the Technology of Witchcraft and Thaumaturgy. The adventures Sasha has in the largely dysfunctional institute involve all sorts of magical beings—a wish-granting fish, a tree mermaid, a cat who can remember only the beginnings of stories, a dream-interpreting sofa, a motorcycle that can zoom into the imagined future, a lazy dog-size mosquito—along with a variety of wizards (including Merlin), vampires, and officers. First published in Russia in 1965, Monday Starts on Saturday has become the most popular Strugatsky novel in their homeland. Like the works of Gogol and Kafka, it tackles the nature of institutions—here focusing on one devoted to discovering and perfecting human happiness. By turns wildly imaginative, hilarious, and disturbing, Monday Starts on Saturday is a comic masterpiece by two of the world's greatest science-fiction writers. ...

Title : Monday Starts on Saturday
Author :
Rating :
ISBN : 35067472
Format Type : Kindle Edition
Number of Pages : 256 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

Monday Starts on Saturday Reviews

  • Dan
    2018-11-07 05:41

    This is one of the most fun and enjoyable books I've read in a very long time and it totally came of out of left field for me. There is a great documentary on YouTube titled Pandora's Box : The Engineers' Plot about how the Soviet Union attempted to use mathematical and scientific principles to bring about the greatest amount of happiness and comfort to the Russian people. Through pure logic and reason the Soviet scientists hoped to control an illogical and irrational population. This was a real thing and it went on for decades. And it was a total failure. This book was published in the late 1960's during the beginning of a period of Soviet economic downturn. The (relatively) prosperous days of the 1950's and early 1960's of the Soviet Union were coming to an end and the reality of grossly inefficient Soviet rule was apparent to everyone - though not many people said anything publicly. The authors, one of whom was actually an astronomer, would have had a front row seat to many of the societal events of their day from a very unique perspective. And that's what this book is about.But it's not just about making fun of the Soviet Union - it's about how all institutions are a bungled mess of competing egos and endless bureaucratic quicksands. But unlike Kafka, they take a much more lighthearted approach to the joke of all human society.Years ago I was friends with a lady who, like Boris Natanovich Strugatsky, was a scientist. She was one of those wiz-kid PhD's by her mid twenties and had done so in the field of astrophysics. At the time I was working with a friend making hand built telescopes for the (rich) amateur enthusiasts and so she was always coming by our shop and hanging around. What I quickly learned, however, was that a genius PhD in astrophysics is not nearly as interesting or romantic as it sounds. Her job was (if I remember this right) the study of the gravitational effect between two incredibly distant galaxies and just those two galaxies. She didn't study anything else about those galaxies or any other structures in the universe, she only studied how gravity worked on a pair of multi-billion year old galaxies in a constellation I had never even heard of.And her knowledge of general astronomy was laughable in many regards. Current news and discoveries were things she was totally unaware of and was probably why she hung around us so that she wouldn't totally lose touch with the greater scope of the field she was working in. This book deals with pretty much the same idea: scientists have become so hyper-specialized (and, honestly, everyone in higher academia suffers this fate) as to be nearly useless. Here, the scientists are all magus (magicians and wizards - even Merlin himself) who work at an institute devoted to discovering and perfecting human happiness. Their tools include a couch that interperts dreams, a sort of motorcycle that you can drive into the invented future realities of science fiction books. In town there is a mermaid in a tree and a wish fulfilling pike in a well. There are coins that always show back up in your pocket when you spend them and a man who is two men, one who at midnight instead of living into the next day like the rest of us time linear folks, reappears 24 hours earlier and lives that day instead. It's a totally bonkers idea, but that's the whole point, too because in a way it mirrors not only what was going on in the Soviet Union at the time, but also what still goes on in the Ivory Towers of higher-learning around the world. But there's a larger theme at work here, too, and that's of how the general public sees science. For many people the work of the scientists is not much different than that of a magician because it's nearly impossible to explain what scientists actually do. Academic papers might as well be fairy tales for all the good they do a regular person who has to go to work all day. The authors then go on to make parallels to the media and the 'rock star' scientist who does no real science but the public loves them because they do a lot of neat tricks (like a magician).Even economics is explored where they take their egotistical, rock star scientist, and task him with trying to create the perfect man but who only turns out to be so incredibly gluttonous because he has everything he wants and can be given everything he wants as to literally explode after gorging on nearly 3 tons of rotting fish heads. Not bad that they could expose the failings of both Capitalism and Communism with only one metaphor!And there is so much more here, too. That's what I love about this book - it's great fun and wildly imaginative, but it also gets you to really think about a great many concepts and ideas without hitting you over the head with them. The book is outrageous, the characters are thinner than the pages, there is no dramatic tension at all, but none of that stuff matters because the ideas rule here. And there are also some wonderfully powerful images that will linger : the ride into the future where we meet the soldier near the Iron Curtain thousands of years into the future, or the bird, or my favorite: the giant, lazy mosquito the size of a dog that he shoos out the window into a driving blizzard in the middle of the night where it immediately disappears in the storm and cold. Strange and brilliant.

  • Kaya
    2018-11-12 04:53

    Одна из лучших книг братьев Стругацких. Лучшая из цикла НИИЧАВО. Прочла ее впервые лет в 19, и потом, как в детстве, долго не отпускало ощущение, что этот подорванный НИИ Чародейства и Волшебства и правда где-то существует.)

  • Liviu Szoke
    2018-10-31 08:44

    Prea meta-psiho-abramburită ca să zic oau! La fel ca toate cărțile fraților Strugațki, cu excepția Picnicului la marginea drumului. Critică deghizată la adresa sistemului și a monștrilor pe care-i naște, termeni inventați sau împrumutați din limbi de circulație internațională sau chiar moarte, călătorii în viitor, inchizitori, motani, papagali înviați și o explicație chiar „logică” a meteoritului Tungus. Și să nu-i uităm pe Kafka sau pe Gogol. Mai multe, pe FanSF: http://wp.me/pz4D9-2BS.

  • Muratcan
    2018-11-18 05:53

    Strugatski Biraderleri İthaki sağ olsun okuduk. Rus bilimkurgusunun nasıl bir kafa yaşadığını da bu kitaplar sayesinde görme fırsatımız oldu. Ben beğendim, hatta yazarların daha önce okuduğum kitabı Kıyamete Bir Milyar Yıl'a göre bu kitabı daha çok sevdim diyebilirim.Kitapta üç bölüm var ve bence bölümler gittikçe güzelleşiyor. İlk bölümü okurken biraz üfleyip püflemiştim ama ikinci ve özellikle üçüncü bölümde kitap gittikçe beni daha fazla memnun etti. Bölümlerden spoiler vermeden bahsedeyim. İlk bölüm biraz daha fantastik mi desem saykodelik mi desem, böyle bir tarzda. Aslında kitabın genelinde de bir kontrollü delilik havası var ve bundan memnunum; ancak ilk bölümde ekstra çılgınca şeyler oluyor. Bölümün sonuna gelene kadar bilimkurgu diye aldık, fantastik çıktı diye şaşırabilirsiniz. Bu bölümde daha çok sevdiğim şeyler dönemin Rus bürokrasisini, insan ilişkilerindeki naifliği ve halkın düşünce yapısını anlatan kısımlar oldu. İkinci bölümde felsefi bir görüş bir deney yapılarak ispatlanmaya çalışılıyor. Tabii deney büyülü/bilimsel/felsefik, karışık bir düzlemde gerçekleşiyor aslında. Burada yapılan deney ve bunun üstüne konuşulanlar, insan doğası hakkında yapılmış iyi tespitler olarak benim gözümde ayrı bir anlam ifade etti. Üçüncü bölümde ise günümüz için belki alışılageldik, klişe denebilecek bir zaman yolculuğu/paradoksu konusu işleniyor. Böyle dedim ama kitaptaki en sevdiğim bölüm de burası oldu. Değerlendirirken kitabın yazıldığı yılı (1965) göz önüne almak lazım, bu dönemde yazıldığında böyle bir fikir ortada bile yoktu, belki klişeyi bu kitap yarattı. Dikkatli bir okur olursanız son bölümdeki bu konuyla alakalı olarak ipuçlarını önceki bölümlerden yakalayabilirsiniz.Genel olarak memnun olduğum bir kitap oldu. Strugatskilerin biraz fantastik ve bolca mizahla bilimkurguyu harmanlamayı iyi başardığını Kıyamete Bir Milyar Yıl'dan sonra tekrar gördüm. 8/10 puan veriyorum. Bilimkurguyla ilgili insanlara kitabı tavsiye ederim. Yeni bilimkurgu okurlarına ise önerim öncelikle daha klasik eserleri okusunlar (Asimov, Herbert, Clarke, Heinlein vs.) sonra bu kitaba geçebilirler.

  • Kayıp Rıhtım
    2018-11-19 05:05

    Pazartesi Cumartesiden Başlar, büyü kisvesi altında merkezine aldığı bilim gibi ele avuca sığmaz, dağınık, sürprizlerle dolu. Evrenin kavraması zor, ne çıkacağı bilinmez mucizeler ve musibetler barındıran varlığının ve onun bilinmezliklerini deşifre etmeye çalışan bilim insanlarının maceraları var burada. Onlara uzaktan bakanların yaftalayabileceği gibi, büyü ve büyücü oldukları bir masala hoş geldiniz.Masalı ve mizahı, harika birer hizmetkara dönüştüren Strugatski Kardeşler, hikaye temelli sürükleyicilik anlayışını da reddetmekte. Sürükleyicilik, her sayfada karşılaşılan yeni yeni durum ve fikirlerin kendi tuhaflıklarından doğan merak unsuruyla sağlanıyor aslında. Bunca tuhaflık bir anda boca edilip, pek çoğunun açıklığa kavuşturulmamasına rağmen, hikayenin akmaya devam etmesi – inanılmaz gelse de- sağlanıyor. Anlattığı bilimin çıkmaz sokaklar ve bilinmezliklerle dolu yapısıyla insanın merak duygusunu kaybetmemesini öğütleyen ve anlatımsal manada okuru kitaptan uzaklaştırma risk taşıyan bir seçim bu. Tutulan bu riskli yolun başarıya ulaşmasında görece ana karakterimiz diyebileceğimiz A.İ.Privalov ve onun vekaletinde tanık olduğumuz curcunanın değişen yoğunluğu da yardımcı oluyor.Kendisiyle birlikte bu sihirli dünyaya adım attığımızda A.İ.Privalov’un yardıma koşan yönü rehberliği. Klasik masalların ideal ama hikayenin sonuna kadar tam bir dönüşüm geçirmeyen kahramanlarından farklı olarak, kitabın en başından beri ideal insan tipi olarak sunuluyor kendisi. Birinci bölümde, yaşanan tuhaflıklara bizimle birlikte o da şaşırmakta. Tuhaflıklar karşısında biz ne yapacağımızı bilemezken, kendisinin takındığı bilimsel bakış açısı yardımımıza koşuyor. Bilinmeze karşı ne yapacağımızı bize anlatan bu dosta ve aktardığı bilgilere güvenimiz pekişiyor.Biricik masalımız içerisinde akademik çevreye uzak olan biz okurlar için yabancı gelebilecek mevzular ayrıntılandırılmaya çalışılınca anlatım büyüsünde biraz bozulma yaşanıyor aslında. Kitabın sıkıcılaşmaya başladığı bu kısımlar, yazarlarımızın bilim çevresinden edindikleri görüş ve tecrübelerini damıtıp genel hatlarıyla anlatmaya ara verdiğinde oluşuyor. O ana kadarki olguları pekiştirmek ya da akademik ortamda karşılaşılabilecekleri örneklemeye çalışınca masal temaları kullanılmaya devam ederken masal anlatmaya ara verilmesi kısadevreye yol açıyor. Tunguska Olayı açıklaması, gazetede şiir yazma telaşı, Hopgeldio’nun, yeterince kısa olsa da, sinir bozan boş felsefi tartışmaları ilk aklıma gelenler arasında.Görünürde alelade dağınıklıkta, ama düşünsel anlamda bütüncül bir kitap Pazartesi Cumartesiden Başlar. Anlattığı masala kendini vererek içeriğine adapte olunabilindiğinde okuruna katkı sağlayan türden bir eser. Tıpkı iyi bir masalın olması gerektiği gibi.- Cemalettin SİPAHİOĞLUİncelemenin tamamı için: http://kayiprihtim.com/inceleme/pazar...

  • Vadim
    2018-11-08 06:47

    «Престарелый колдун Перун Маркович Неунывай-Дубино из отдела Атеизма взял отпуск для очередного перевоплощения.»One of the funniest sentences I've ever read.

  • Genia Lukin
    2018-11-18 10:37

    One of the best books I've ever read. I keep rereading it from time to time when I need a chuckle at the foolishness of life, or when I am too stressed with exams and research papers for my own good. The Brothers Strugatsky managed to satirise everything under the sun: Academic research, communist optimism, science-fiction (and especially science-fiction authors), academia, and on and on.The book might prove a touch impenetrable for the foreign language (English or otherwise) reader, due to its reliance, especially in the first part, on Russian folk tales. But this is hardly a problem that cannot be overcome with a measure of footnotes and creative extrapolation.

  • Isaac Clarke
    2018-10-22 09:55

    დიდებული წიგნია. მაღალი დონის იუმორი, ძალიან საკაიფო ალუზიები, საინტერესო შინაარსით.დიდი სიამოვნებით ვიმუშავებდი ნიიჩავოში

  • Vlad
    2018-11-02 11:59

    Maybe I'm too dumb for some books. Or maybe some books are too dumb for me. I've no idea which was the case here. Fun though. An extra star for that. Even though it wasn't the fun kind of fun.

  • Miloș Dumbraci
    2018-10-30 04:59

    a doua carte de Strugațki pe care o recitesc după mulți ani și de data aceasta nu numai că nu mă mai impresionează, dar chiar nu-mi place (cealaltă fiind ”E greu să fii zeu”). Din păcate, fiind o satiră oblică la o perioadă extrem de unică în specificul ei (URSS), acum umorul ei este exagerat de absurd și ... neamuzant. Relevanța cărții a murit odată cu URSS-ul - se spune că SF-ul nu îmbătrânește bine, dar aș putea adăuga că nici umorul. Mi s-a părut o devălmășie haotică, greu de urmărit, fără noimă și fără haz. Motivul pentru care iubesc literatura rusă e naturalețea ei: totul se simte atât de ”mî zdies, seiceas” (”noi (suntem) aici, acum” - în sensul că e atât de credibilă încât sunt întotdeauna integrat în aventuri direct alături de personaje; ei bine, Strugațki nu-mi dau această senzație.

  • Münevver
    2018-11-08 05:00

    Patrick Rothfuss'un Üniversite'si dedin, beni kazandın zaten... Çok merak ediyorum 🙆🏻‍♀️

  • Stephen
    2018-11-12 08:45

    Monday Starts on Saturday, the most well-known of the Strugatskys' books in Russia, would seem to be the apotheosis of the brothers' throw-everything-into-the-cauldron approach, bringing together science and magic, Russian folktales and Greek mythology, Merlin and Walt Whitman, mermaids and vampires, statistics equations and the Upanishads, and much, much more... none of which seems particularly well-imagined, or important. When there are so many points of reference, none of them stable, it's hard to get too emotionally attached. Unlike, say, Pynchon at his best, in this particular maximalist approach the references don't even seem to constitute any great web of significance—they're all pretty much dead ends (and the humor is pretty lame, too). Even at the level of imagery, the folktale surrealism on offer here (log hut on chicken legs, psaltery-playing cat, talking fish) compares unfavorably with the limited number of mysterious-in-purpose but specific-in-form objects in Roadside Picnic, which manages to be both scary and emotionally resonant (because different characters projected their own desires on to them). This aggressive eclecticism might have seemed a heady mix in the Soviet 1960s, and it doesn't exactly seem dated, but I have a hard time imagining its contemporary appeal outside of the former USSR.

  • Mariano Hortal
    2018-11-04 09:50

    "El lunes empieza el sábado" de los rusos Boris y Arkadi Strugarski es una atípica novela de ciencia ficción mezclada con fantasía. Está dividida en tres partes diferenciadas, una parte inicial en la que tenemos una presentación de los pintorescos personajes, en la segunda ya tenemos el instituo NICASO (Nuevo Instituto Científico de Adivinación y Sortilegio) y la vida que se desarrolla en él, la fantasía va virando a la ciencia ficción cada vez más para, en una tercera parte memorable, desembocar en una historia con paradojas temporajes y conceptos maravillosos como la "contramoción". La novela, aunque le cuesta al principio un poco empezar, es simplemente maravillosa, diferente y, sobre todo en la tercera parte está estupendamente escrita. Además contiene mensajes de todo tipo de los autores referentes al régimen imperante en la época en que la escribieron, tratados con humor pero sin dejar de hacerlo. Una novela para disfrutar de lo lindo, qué mezcla más extravagante de ideas y qué delicia poder leerla.

  • Anna Nesterovich
    2018-11-03 03:55

    This is one of my all-times favorites that I read and re-read (I can remember at least ten occasions). This particular session was special, because my husband was reading it aloud. And as soon as we reached the end, we started again. And then read again, selected parts.The mix of surrealism and straightforward realism, irony and self-irony, fondness and disillusionment is amazing and breathtaking. This book shows the atmosphere among Soviet Union -> Russian scientists so accurately, as if it's a mirror. And it makes me feel both nostalgic and apprehensive, because it of course shows both good and bad sides, and also that they are the same. The things we love are pretty horrible, if we think about them long enough, but in most cases they are what they are. It's just the paradigm, the universe we live in. And the mirror to look in.

  • Max Chervov
    2018-11-12 06:05

    Роман, который пронизан светлой ностальгией и верой в лучшие стороны души каждого человека. Универсальное лекарство от всех болезней духа. Прочитав о НИИЧАВО, снова начинаешь верить в свои силы, вспоминаешь о том, что всё по-настояшему удивительное -- рядом, а многие проблемы оказываются пустяками, потому что для "настоящих магов" всё разрешимо.

  • Ints
    2018-10-24 09:47

    Man jau sen galvā bija briedis viens lasīšanas plāns. Diemžēl es neesmu tik efektīvs lasītājs, lai visus savus plānus piepildītu, tādēļ nācās viņu visu laiku atlikt. Savulaik biju redzējis smuku grāmatu sēriju, kurā bija apkopoti Strugacku darbi, taču tā arī nekad nesaņēmos to nopirkt. Tagad viņa jau ir retums un maksā dikti dārgi. Bet tad viendien iegājis grāmatu veikalā atklāju, ka tiek pārizdoti Strugacku darbi, sērijas noformējums bija smuks, un cena laba. Šīs grāmatas galvenais varonis Aleksandrs Privalovs ir parasts Ļeņingradas programmētājs, kurš nejauši no nāk kādā dīvainā ciematā. Šajā ciematā ir atrodama gan mājiņa uz vistas kājiņas, kaķis pasaku teicējs, ozols, kurā dzīvo nāra, pieckapeika, kuru nevar iztērēt, un pat runājoša līdaka. Te atrodams arī kāds Maģijas un Burvestību zinātniski pētnieciskais institūts. Šajā institūtā tad talantīgajam programmētājam nākas sastapties ar magiem, brīnumdariem un cilvēkiem ar apbrīnojamām spējām. Pasaule ir citādāka nekā tas ikdienā pieņemts, bet neuztraucieties, te nav pretrunas ar materiālistisko pasaules uzskatu. Dažādiem viduslaiku aizspriedumiem un tumsonībām institūtā nav vietas.Grāmata sarakstīta sešdesmito gadu vidū un sākot lasīt vēl nobrīnījo - tāds fantāzijas darbs, un visi vēl runā, ka fantāzija PSRS bija tēma, kuru nepublicēja. Tikai ielasījies pašā grāmatā es sapratu, ka darbs nebūt nav fantāzija, bet pavisam kas cits. Jā, to var izlasīt kā diezgan pašķidru fantāzijas mēģinājumu, kurā autori salikuši iekšā visus pasaku tēlus, un galvenos institūta darbiniekus apveltījuši ar papīra biezuma tēlu dziļumu. Ja skatās tikai no tāda aspekta darbs būtu visnotaļ pavājš un neievērojams. Tāpēc ir jārokas dziļāk.Šī dziļāk meklēšana prasa no lasītāja diezgan labas vēstures zināšanas, sevišķi par PSRS aktualitātēm sešdesmitajos gados. Ja šādas zināšanas ir, tad labi varēs redzēt izsmalcinātu komunistiskās un kapitālistiskās iekārtas kritiku. Lai cik tas smieklīgi neizklausītos, tā ir aktuāla arī šodien. Sevišķi tas Vibegallas eksperiments ar trīs patērētāju tipiem. Kad es lasot iebraucu, ko autori ir domājuši, man pavērās pavisam cita perspektīva. Otra spēcīga tēma ir zinātnes ekskluzivitāte. Jau tajos laikos cilvēki uztraucās par ultraspecializāciju. Katrs zinātnieks kļūst par profesionāli kādā ļoti šaurā nozarē. Lielākā daļa no cilvēkiem ārpus šīs nozares nespēs saprast viņa darba būtību un interpretēt rezultātus. Jo, lai to izdarītu, tev pašam būtu jāvelta visa sava dzīve šīs nozares apgūšanai. Šādas šauri specializētas nozares ir daudz, un cilvēkam no malas viss notiekošais var šķist maģija. Pielietotie termini izklausīties līdzīgi buramvārdi un paši eksperimenti maģiski rituāli. Tādēļ šis maģijas un Burvestību institūts patiesībā ir parasta vidēja institūta modelis, kas atklāj visas tā vājās un stiprās vietas. Te ir departamenti, par kuru darba rezultātiem un pētījumu mērķiem neviens neko nespēj izteikties. Cilvēki, kuri mūždien atrodas atvaļinājumos vai ekspedīcijās, tiek aizstāvētas disertācijas, kuru tēmas neviens nesaprot. Un, protams, paši cienījamie zinātnieki, kuri neko nedara, lai popularizētu savu nozari, jo jebkādi vispārinājumi samazina viņu darba nozīmi un rada nepatiesu priekšstatu.No otras puses ir preses pārstāvju iemīļoti pētnieki, tas nekas, ka viņu eksperimentiem nav nekādas saimnieciskas nozīmes. Toties viņiem ir viegli dabūt finansējumu, un ar jebkuru nieku viņi var gozēties slavas saulītē. Tas nekas, ka atklājums nav pierādīts, vai eksperimentu neizdodas atkārtot. Savu slavas minūti viņi jau ir dabūjuši. Grāmatai lieku 9 no 10 ballēm, nemaz nebija tik viegli padomju laikā uzrakstīt humoristiski ironisku zinātnes, komunisma un gaišās nākotnes kritiku. Tā lai to publicētu un cenzori neapstrādātu. Apspriestās tēmas ir aktuālas vēl šodien, un domājams, arī pēc gadiem simts šis darbs nezaudēs savu vērtību. Droši lasiet, ja gribat atbildēt uz jautājumu, vai pietiekami attīstītu tehnoloģiju ir iespējams atšķirt no maģijas. Taču nekādā gadījumā nemēģiniet pabāzt šo grāmatu zem fantāzijas žanra.

  • KatHooper
    2018-10-26 05:45

    Will review soon at www.fantasyliterature.com.

  • Troy
    2018-10-22 12:03

    I couldn't get into this. It's the Strugatskys' fantasy novel, set in Soviet Russia, filled with bureaucrats and well-drawn scientist/magicians going about their passions, digging into the way the world works. Baba Yaga is there, as well as a ton of Russian folklore I don't know despite my nerdy D&D background. It's roughly three stories: The story of our hero, the computer programer Alex Ivanov Privanov's, initiation into the strange and magical side of the USSR. This part is complete madcap and introduces us to the Soviet re-structuring of myths, creatures, and magic. The second story follows Privanov's daily life at the Scientific Research Institute for Thaumaturgy and Spellcraft; specifically his dealings with a blowhard fraud obsessed with figuring out the Perfect Man. It's less madcap, and focuses on the daily life of a magician-scientist, and specifically follows one crazy New Years Day where all the wizards decide to work on their crazy projects instead of party. The final part deals with a mystery of Janus, the two-man and a mysterious parrot. It's less zany and more of a parlor room mystery, but is filled with as much insanity as the rest of the book, including a time twisting surprise and a bike that can enter the fictional past or future (which is pretty awesome, esp. since Privanov decides to check out the sci-fi future of our collective imagination).The book is full—no, crammed—with events, and characters, and way too many references to Russian mythology and tons of other mythologies. The Strugatskys' take on magic is basically a take on the scientific ivory tower, and they get the repartee of scientists, I mean magicians and wizards, and how they talk amongst themselves. But it's a bit much and it doesn't have the paranoid solidity of Definitely Maybe or the creepy depth of Roadside Picnic. That might be because of the translation, but I think it has more to do with the book existing firmly within the Russian cultural consciousness, which I'm just not part of.(BTW, what is up with "hairy ears"? It means something bizarre that I don't get... like stupidity or depravity or... I dunno. There's a bunch of stuff like this. Like if you're hungry you suck your teeth? Or you scratch your teeth? It's like learning the various short-hand emotional codes in manga (a bubble out the nose means sleeping; nosebleeds equal sexual frustration! Whaaaaa?), but without a Russian version of an otaku to tell me what is what. Same with Dostoyevski who constantly writes about "flashing eyes." What the hell is that?)

  • Anoush
    2018-10-27 05:38

    Reading Strugatsky brothers' books I finally understood the reason for people learning Russian to read Russian literature in its original form. Russian style is undeniably powerful and funny beyond explanation.In order to understand Monday Begins on Saturday, the reader better be familiar with Russian folklore, fairy tales, most famous mages, vampires or myths of all time (and Russian language... just kidding). Otherwise, some characters and their deeds will not be understood. The beginning of the book took me by a very-very pleasant surprise, I couldn't get enough of Pushkin references or the weirdness that ensues when the hero of the book encounters the couch. But... I wanted the book to continue in that vein, to show me more of that Russianness. Instead the narrative broke after Part 1 and took a different path, which would have been a great sequel.Even so, the authors' language, their 'handwriting' is brainy, smart, clever, inventive, fresh (despite the fact that the book was written in 1965), bright and FUNNY (people in the subway took me for a kook, because all of the sudden I would break out laughing). The supernatural, magical world brothers created is truly awesome. It makes the reader want to live there, be a part of the cool gang and experience all the craziness that's happening there every minute of every day.Despite the fact that I would have liked all parts of the book to be longer, explored deeper or be a book of their own - I still loved it. If you know a little bit of literature and movies - you will notice how many artists, movies and books Strugatsky brothers have inspired. They even have the idea for "Memento" explored here at length.I am thankful for knowing Russian and for writers like Arkady and Boris Strugatsky.Four stars.

  • Александър Белтов
    2018-10-30 11:03

    Не ми се ще да правя заключения или по модерному "ревю" за книгата. Само ще ви запозная с няколко цитата от великолепното произведение:"Кое е главното? - с готовност заяви Вибегало. - Главното е човекът да бъде щастлив. Отбелязвам в скоби: щастието е човешко понятие. А какво представлява човекът, философски казано? Човекът, другари, е хомо сапиенс, който може да иска. Може, такова, всичко, което иска, а иска всичко,което може. Неспа, другари? Ако той, тоест човекът, може всичко, което иска, а иска всичко, което може, следователно той е щастлив."И малко по-надолу: "И още нещо, другари, сами виждате, че той може. И това е още по-добре, защото щом е така, той... значи е щастлив. Налице е метафизически преход от нещастие към щастие."За непрочелите книгата, тук става дума за експериментален модел, създаден от Вибегало, който няма духовни потребности, а само материални такива. След като изплюсква всичката храна в Института и продължава да нагъва каквото му падне, моделът накрая се пръсва като балон. Толкова за "идеалния човек". Неспа, другари?ПС. [фр. n'est-ce pas?]- не е ли така?

  • Csenge
    2018-11-20 05:56

    So, here is a book that matches Harry Potter in magic, Terry Pratchett in deadpan humor, and Doctor Who in time travel. And raises them one heck of a parody of Soviet science and bureaucracy. It did remind be of Pratchett in a lot of ways: Deadpan one-liners, creative uses of magic and folklore, and humor catered to smart people. I also loved the fact that while it is categorized as science-fiction, this book is not action. It is rather a parody of everyday life in a science institution with all its frustrations, typical characters, and curiosities. It lets you flavor the everyday life of the book's world, rather than resorting to an action plot. It is full of Easter eggs for folklore and myth buffs, and also references to sci-fi tropes out the wazoo. For people who have been through higher education, jokes to the expense of professors of all kinds are the cherry on top.Awesome book.

  • Emina
    2018-11-19 06:41

    Pazartesi Cumartesiden Başlar. Kendi sinifi içinde en eğlenceli kitap olabilir. Okurken Harry Potter in fikir babası olduğunu düşündürten ama onda ki kara büyü yerine daha eğlenceli bir halde büyüyü, efsunlari, Sovyetlerde ki çalışma ortamını ortaya koyan çoook guzel bir kitap.

  • Salome Berechikidze
    2018-11-14 04:42

    რა თქმა უნდა მხატვრული ლიტერატურის კითხვის მიზეზი, ისევე როგორც ხელოვნების ნებისმიერი დარგით დაინტერესება, სუბიექტურ განცდებზე და მოტივებზეა დამოკიდებული და შესაბამისად მრავალგვარია. მაგრამ, თუკი თქვენ ‘რიგითი’ ჩარლი გორდონი ხართ მისი დამოკიდებულებითა და განწობით სამყაროსა და შესაბამისად მასში მიმდინარე ყოველგვარი პროცესისადმი, აწმყოში, ნამყოში თუ მომავალში, თქვენთვის ნაცნობია ორი ძირითადი მოქმედება, რომელიც მოიცავს ყველა დანარჩენს: იკვლევთ და შემდეგ განიცდით და ჯერ განიცდით გარკვეულ ემოციას და შემდეგ იკვლევთ გამღიზიანებელს. არსებული და გასაგები მიზეზების გამო ისინი ფაქტობრივად არასდროს იკვეთებიან. მაგალითად, კითხვის პროცესში ყოველთვის აქტიურია პირველი, რამეთუ შუამავალია სიტყვა და წინადადება თავის მეტწილად შეზღუდული მნიშვნელობებით. ამის საპირისპიროდ, მხატვრობაში აქტიურდება მეორე, სადაც გაგება-განცდის შებრუნებული პროცესი თავის მხრივ განპირობებულია აბსოლიტურად შეუზღუდავი შუამავლით, გამოსახულებით. სურათის ნათლად დასანახად გავაკეთოთ პატარა შედარება: წარმოვიდგინოთ მკითხველი როგორც ადამიანი, რომელიც დაბრმავდა, რის შედეგადაც მისი გარემომცველი სამყარო გადაიქცა ხმებად, დიალოგებად, სიტყვებად, ხშირად დაუსრულებელ წინადადებებად და მოყოლილ ამბებად. ეს სამყარო ქაოტური და გაუგებარია, რადგან რეალურად იმაზე მეტად ვართ დამოკიდებული ვიზუალურ აღქმაზე ვიდრე წარმოგვიდგენია. ნაცნობი თუ უცნობი ადამიანის ყალბი ღიმილი, ემოციის გამომხატველი ნებისმიერი ყალბი თუ ნამდვილი მიმიკა განსაზღვრავს ხანდახან გაცნობიერებულად, მაგრამ ყოველთვის გაუცნობიერებლად ჩვენს დადებით ან უარყოფით დამოკიდებულებას და ეს ყველაფერი მხოლოდ იმიტომ რომ პირველი კონტაქტი ხდება ისევ და ისევ თვალით. ასე და ამგვარად აღარაა საჭიროა დავაკვირდეთ იგივე ინფორმაციის მატარებლებს: ხმის ტემბრს, საუბრის მანერას, სხეულის მოძრაობას. თითოეულ მათგანს თავის ფორმა, რიტმი და ხმა აქვს, ინდივიდუალურია და შინაგანი მდგომარეობის მიხედვით იცვლება. მაშ ასე, ადაპტირება რთულია, მკითხველი იწყებს ხმების, მოთხრობილი ინფორმაციის შესწავლას და მხოლოდ და მხოლოდ გააზრების შემდეგ, არსებული გამოცდილების ნიადაგზე ქმნის წარმოდგენით სურათებს, რაც აუცილებელი განმაპირობებელი საშუალებაა ემოციის მისაღებად. განცდა კი თავისთავად ისაა რისკენაც ნებისმიერი ადამინის ყოველი ქმედება არის მიმართული. მოკლედ რომ შევაჯამო, როცა პერსონაჟებს ერთიდაიგივე საუბრის მანერა აქვთ, როცა მათი მოქმედება არ არის ინდივიდუალური მახასიათებლების მატარებელი,როცა წარმოდგენილი სამყარო და მოვლენები არარეალისტურია თავის სტრუქტურითა და ბმებით, მთხრობელის მარწმუნებელი ინტონაციის მიუხედავად, სურათის შექმნა წარმოუდგენელია, რაც კარგ შემთხვევაში იწვევს გაღიზიანებას მისი უარყოფითი გაგებით და ინდიფერენტულ დამოკიდებულებას ცუდ შემთხვევაში. ამგვარად მკითხველი მთლიანადაა დამოკიდებული პერსონაჟების,სამყაროსა და თხრობის მანერის სრულყოფილებაზე და მწერლის მიზანთან შესაბამისობაზე, რაზეც თავის მხრივ დამოკიდებულია მათი მკაფიოობა თუ დეკონსტრუქცია. დარწმუნებული ვარ თითოეული ‘რიგითი’ გორდონი მსგავსი ძალაუფლების მქონე რამდენიმე მწერალს მაინც იცნობს. ასე, მოვედით კიდეც ძმებ სტრუგაცკებთან, რომელთა განუსაზღვრელი შესაძლებლობანი მოიცავენ ექსპერიმენტებს, რომლებიც გამომდინარეობენ მათივე სამყაროსეული აღქმებიდან და რომელთა მრავალფეროვნებაც დამოკიდებულია ამ სპექტრის სიფართეზე, აქ კი დარწმუნებით შემიძლია ვთქვა,რომ იგი იქამდე იშლება სადამდეც თვალი გაგიწვდებათ.თავის მხრივ, ექსპერიმენტები, ნაწარმოებში სრულქმნილებამდე მიყვანილი ძირითადი ელემენტების მიღმა, მკითხველში არამხოლოდ წინასწარგანსაზღვრული ემოციის მისააღებადაა განკუთვნილი, არამედ იმ ხედვის წერტილის საპოვნელად საიდანაც საკუთარი თავის დანახვაა შესაძლებელი, რასაც „ძნელია ღმერთობა“-ში საკუთარი უსასოობის გააზრებამდე მიყავხარ და ამიტომ ეს ნაბიჯი იმდენად ამაღელვებელია, რამდენადაც რისკიანი. მაგრამ, კიდევ მეტად ამაღელვებელია ავტორების დაუკმაყოფილებელი შიმშილი: მიუხედავად იმისა, რომ აღნიშნულმა ნაწარმოებმა ისე მოხერხებულად გამაცურა და ისეთი შემომილაწუნა, რომ შექმნილი უხერხულობისაგან წარმოქმნილმა აღფრთოვანებამ და სიხარულმა საუბრის უნარი წამართვა, „ორშაბათი იწყება შაბათს“ კიდევ უფრო შორს მიდის და სტრუქტურულ-ექსპერიმენტული სრულყოფის მიღმა ჩნდება კიდევ ერთი კომპონენტი, რამაც ბეჭებზე დამდო და ეს ჯერარგანცდილი, უცხო შეგრძნება ისაა, რის ახსნასაც ამდენი ხანია ვცდილობ. სიტყვებით შექმნა წარმოსახვითი სურათი, სტატიკური თუ მოძრავი, რომელიც რეალური ნახატის მსგავსად პირდაპირ მიმართულია ინდივიდის ქვეცნობიერისკენ და მის პიროვნებაზე დამოკიდებულებით გარდაიქმნება,თურმე აბსოლიტური და ყველაზე ძლიერი ნარკოტიკია გონებისათვის, რამეთუ არაბუნებრივი და პარადოქსულია და არღვევს ჩემთვის აქამდე ნაცნობ ლოგიკას. ასე, ჩემს, ‘ბრმის’ უხილავ სამყაროში შემოდის უცნობი ფორმები, ფერები, ლაქები, ხედები.. ამრიგად, ერთ ნაწარმოებში ორი ურთიერგამომრიცხავი მოქმედების პროვოცირება, ჯერ ერთი, ხშირად სრულიად არასაჭიროა ავტორის მიზნებიდან გამომდინარე და მეორე, როგორც უკვე ვთქვი, (აქამდე მეგონა) შეუძლებელი: უნიჭო კაცი უფრო მარტივად შეისწავლის მხატვრულ ეშმაკობებს და დახატავს, ვიდრე მწერალი ამას სიტყვებით მოახერხებდეს. თუმცა, რენესანსული ტიპის მხატვრობა კარგადაა ნაცნობი ბატონი ფიოდორის შემოქმედებაში და რამდენიმე ხნის წინ მო იენთან სრულიად მოულოდნელად გადავაწყდი აზიური მხატვრობისათვის დამახასიათებელ არაორდინალურ, დეფორმირებულ, განმეორებად სურათებს, ისინი მაინც უფრო მეტად ცნობიერისკენ არიან მიმართული და მკითხველის მხატვრობასთან (რიგ შემთხვევებში სხვა ნებისმიერ ვიზუალურ ხელოვნებასთან) ურთიერთობით განისაზღვრებიან. ხოლო იმის მიზე~ზად თუ როგორ ახერხებენ ძმები განცდა-გააზრების პროცესის წარმოქმნას უმრავი სავარაუდო ელემენტი შეიძლება დავასახელო, მათ შორის თხრობის მანერა, მოულოდნელობის ეფექტი თუ ‘კოდირებული’ სიტვების შესაბამისი გამოყენება პირდაპირი ასოციაციებისთვის, რაც სიტყვებისვე შეზღუდულ შესაძლებლობებს ეყრდნობა, და რა თქმა უნდა მკითხველის ფაქტორიც, მაგრამ ზედმეტად შორს რომ არ წავიდე, დროა სხვა დანარჩენზე ვისაუბრო. ‘ზღაპარი უმცროსი ასაკის მეცნიერ-მუშაკთათვის’ ისტორია ამაოებათა ამაოებაზე ანუ ყველაფრის ამაოებაზე ჯამისაკი (ჯადოსნობისა და მისნობის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი), კარგად მოეწყვეთ, როგორც ვალოდია გვამცნობს, ‘აქ სახალისოა, მთავარია არ აღელდეთ’. მაშ ასე, რადგან ხშირ შემთხვევაში თხრობის მანერა განსაზღვრავს მკითხველის საწყის დამოკიდებულებას ნაწარმოებისადმი, ჯადოსნობის დასაჯერებლად პირველ პირში დინამიურად მოყოლილ ამბავში მყისიერად იკარგებიან ავტორები და შესაბამისად მწერლის ფაქტორი მხოლოდ ‘ნაწარმოების’ დასასრულს გვახსენდება. თუმცა, აქაც ერთგვარი ჟურნალისტ-რესპოდენტის ხრიკის გამოყენებით მათი არსებობა გადაიქცევა აღწერილი რეალობის ბუნებრივ შემადგენლად. ატმოსფერო არის თუმცა ‘მისტიური’, მაინც მხიარული და პოზიტიური, რადგან იუმორი არის საოცრად საღი, სცენები- აბსოლიტურად განუმეორებელი და დასამახსოვრებელი, ისე რომ ერთი: ღამღამობით ხელების ქავილი და ‘კბილების კრაჭუნი’ დამჩემდა და მეორე: ჩემი და იუმორის არასახარბიელო ურთიერთობის გათვალისწინებით კითხვის პროცესში ღიმილი ვერაფრით მოვიშორე. თუმცა ეს კიდევ არაფერი: ღირსსახსოვარი ფაქტი(ჩემთვისვე) (როცა ხარხარის თუ ტირილამდე მისული ხმამაღალი სიცილის მაპროვოცირებელი შეიძლება იყოს მხოლოდ რეალურ ცხოვრებაში დაუგეგმავი, შეუსაბამო სიტუაციები და მასში აღმოჩენილი ადამიანები, რამეთუ ხელოვნურად შექმნილი გარემო ნებით თუ უნებლიედ წინასწარ განგაწყობს მოსალოდნელისკენ, რაც ფაქტობრივად გამორიცხავს შოკის ფაქტორს, კიდევ ერთხელ, ისე ძლიერად და მოულოდნელად შემომილაწუნა, რომ წიგნის დაცვაც კი ვერ მოვასწარი, რომ აღარაფერი ვთქვა რამდენიმეწუთიან უშედეგო მცდელობაზე, მოძალებული სიცილის შეტევა მომეგერიებინა და როგორმე კითხვა გამეგრძელებინა).შემდეგ, პერსონაჟები: თავდაპირველად ვეცნობით ჩვენს კეთილისმყოფელ პროგრამისტის (შემდგომში ჯამისაკის უმცროს მეცნიერ-თანამშრომელს) ა.ი. პრივალოვს, რომელთან ერთადაც ვერთვებით დაუვიწყარ მოგზაურობაში ჯადოსნობის სამყაროს აღმოჩენისა და შესწავლისაკენ და რომელიც საბოლოოდ მაგია კი არა მეცნიერებაა თურმე და ჩვენი ისტორიისა და დღევანდელობის განუყოფელ ნაწილს წარმოადგენს: როგორც ბატონი გილერმო იტყოდა, მთავარია იცოდე საით გაიხედო. მისი პერსონაჟი თავის სისუსტეებით, ნაკლოვანებებით, გრძნობების ინდივიდუალური გამოხატვის მანერით (რომელიც ძირითადად საუბარზე აისახება), არაგენიალურობით, ეშმაკობებით, უხერხული მომენტებით, ინტერესებითა და ხედვის პერსპექტივით სრულყოფილია, რამეთუ ლოგიკურია. იმდენად ნამდვილია, რომ წიგნის დასასრულს ახლო მეგობარივითაა, რომლის სავარაუდო ქცევის განსაზღვრაც კი შეგიძლია ნებისმიერ ორდინალურ თუ არაორდინალურ სიტუაციაში. ეს ლოგიკურობა და საინტერესოობა ვრცელდება ნაწარმოების თითოეულ პერსონაჟზე, თავად ხრონ მონადოვიჩ ვერვოლფ-ინკუბ-იბიკუსზეც და ოქროს თევზზეც, რომლებსაც არასდროს შევხვედრივართ და მხოლოდ გადმოცემით ვიცნობთ. მაგრამ, სხვებისგან განსხვავებით, მეცნიერების მუშაკი პრივალოვი ერთადერთი ახალი წევრია ამ უცნაურობებით სავსე სამყაროში, სადაც მისი უნიკალური მდგომარეობა საშუალებას გვაძლევს უფრო ახლოდან დავაკვირდეთ მის გარდაქმნასა და ადაპტირებას, რაც აისახება არა პიროვნებისა და ხასიათის ცვილებაში, არამედ მათი გამოხატვის საშუალებებში. საბოლოოდ, სწორედ ეს საშუალებები მთხრობელს გასცემენ კიდევაც მისგან დამოუკიდებლად. მოკლედ რომ შევაჯამო, ავტორები ახერხებენ პატარა დეტალების გამოყენებით ყველაზე ნაკლებ მნიშვნელოვან პერსონაჟსაც კი მისცენ არა მხოლოდ სახე, არამედ წარსულიც, რომელმაც ეს სახე მოგვცა. მაგალითად ნაინა კიევნას პირველი დიალოგი (?) ალექსეი ივანოვიჩთან თავიდანვე გარკვეული ინფორმაციის მატარებელია მისი ფსიქოლოგიისა და პერსონის სტრუქტურაზე. თავის მხრივ, წარმოდგენილი სამყაროს სტრუქტურა იმგვარადაა აგებული ერთის მხრივ ზღაპრული გმირებისა და ჯადოსნური მოვლენებისთვის მეცნიერული ახსნის მორგების მცდელობით და მეოერეს მხრივ, მაგალითად ისეთ მეცნიერულ თემაში, როგორიცაა პარალელური სამყაროები, ფენტეზის შეტანით, რომ მეცნიერებასა და ზღაპარს შორის გამყოფი საზღვარი მთლიანად იშლება. ვის არ უოცნებია გამოგონილ, ალტერნატიულ რეალობაში ემოგზაურა, ყველაფერი თავისი თვალით ენახა და გამოეცადა, საყვარელ პერსონაჟებს შეხვედროდა?! რას იტყოდით მწერალი თუ მხატვარი საკუთარი ნაწარმოებით ნამდვილად რომ ქმნიდეს ახალ სამყაროს? მაგრამ რეალობა სულაც არაა ისეთი როგორზეც ვოცნებობთ და ამგვარად ავტორიც მეტადაა პასუხისმგებელი საკუთარ შემოქმედებაზე. და ბოლოს, თუკი ნაწარმოებში გატარებული თემები მეტწილად ნაცნობია, მხოლოდ ინდივიდუალურად ინტერპრეტირებული და გადმოცემული, რაც მოწყენის საშუალებას არამც და არამც არ იძლევა, დასასრულს მაინც არის რაღაც, თეორიულად და არსობრივად სრულიად ახალი, რაც უდარდელ განწყობას ერთი ხელის მოსმით ცვლის და ‘რიგით’ ჩარლი გორდონს აიძულებს კიდევ ერთხელ გაიღიმოს და მარტოობის განცდის მიუხედავად იგრძნოს არსებობით გამოწვეული ბედნიერება. ერთი სიტყვით, იუმორით გაჯერებული მეცნიერულად თუ იდეურად საინტერესო მოვლენები, რომლებიც თითქმის ყოველთვის ფილოსოფიური ჭრილიდან იყურებიან, საკუთარ საქმეზე შეყვარებული მეცნიერ-თანამშრომლების საზოგადოება, რომელთათვისაც ორშაბათი იწყება შაბათს, თავის უსზღვრობის შემსწავლელი უსაქმურებიანად და სოლოვეცელი ჟურნალისტებიან -პოლიციის თანამშრომლებიანად ‘უსასრულოდ ფართოა და შესაბამისად უსასრულო დროს მოითხოვს, ამიტომ აქ მოვრჩები’, ‘თითუკები დაიღალნენ’ (:დ) P.S. ყველაზე ჰუმანური წიგნია, რაღა თქმა უნდა ჩემი შეზღუდული ცოდნის ფარგლებში, მაგრამ ერთადერთი რომელმაც ბავშვობისდროინდელი კითხვით გამოწვეული ბედნიერება განმაცდევინა.P.P.S. მაინტერესებს კატა ვასილის ქორწილის ამბავი :პ P.P.P.S. კიდევ ბევრი რამ მაინტერესებს :დ P.P.P.P.S. ეს წიგნი არ უნდა სრულდებოდეს -_-

  • Victoria
    2018-10-24 11:42

    Мне всегда сложнее писать о книгах, которые не понравились, нежели о тех, от которых я в восторге. Как ни странно, своё восхищение мне по жизни проще структурировать, а вот негодование — нет. Сразу скажу, что не удалось мне дочитать Стругацких до конца, как бы я не старалась. Книга состоит из 3 частей и я закончила свой путь на середине второй :(История эта о том, как юный программист Александр Иванович Привалов попал в город Соловец, когда подвозил, возвращаясь из отпуска, двух странных парней. И там с ним начинают происходить странные вещи, он встречает необычных существ, спит на «заколдованном» диване, расплачивается в магазине деньгами, которые после этого сами к нему возвращаются и т.д. Казалось бы, интрига, магия, да еще и шуточки в придачу, что еще надо? 🤔 Первую часть я прочитала залпом - было действительно забавно и много мистики, философских рассуждений. Вторая часть началась с того, что Привалов уже устроился работать в Научно-Исследовательский институт Чародейства и Волшебства. И тут для меня, как для читателя, началась жесть. Я перестала понимать, что вообще происходит, что он там делает, кто все эти люди и какой смысл этого рассказа? Т.е., вроде, ведется повествование о том, как главный герой остался дежурить в новогоднюю ночь, бродит по кабинетам волшебного института, делится, какой магией, где и кто занимается, но после каждой главы возникает немой вопрос «ну и что?» ...Я не из тех, кто может просто наслаждаться интересной идеей без отсутствия сюжета, хоть какой-нибудь движухи и интриги. Наверное, сыграло роль и то, что я читала очень много фантастики, фэнтези и околомагических произведений, поэтому сравнивая… чего-то мне не хватило 👎 Считаю, что автор должен сразу интриговать, а не мурыжить читателя 150 страниц бесцельно 😐

  • Melek Guler
    2018-11-16 04:52

    Uzun zamandır böylesine, başından sonuna kadar tatmin eden bir bilimkurgu kitabı okumamıştım diyebilirim. Yazarların kitabın sonunda da açıkladığı gibi dünyanın çeşitli ülkelerinden büyü ve mitoloji unsurları bir araya getirilirken bir yandan da bir türlü doyuma ulaşamayan, sürekli tüketen "ideal insan" kavramının da eleştirildiği bir eser. Harry Potter'da, GoT'da karşılaştığımız bazı şeyleri burada da görüyoruz, hatta sonlara doğru bir Doctor Who tadı bile aldım diyebilirim. Dili çok keyifli, ince espriler ve göndermeler de tam kıvamında. Bu arada Hazal Yalın'ı da akıcı çevirisi için kutlamak lazım. Kısacası okuyun sevgili bilimkurgu ve fantastik edebiyat severler :)

  • Radu Dumitru
    2018-11-05 06:07

    Umor negru pentru cine vrea sa inteleaga un pic din cat de absurd era comunismul.

  • Симеон Трифонов
    2018-11-03 09:38

    В никакъв случай най-мъдрото или най-дълбокото от най-великите фантасти, но със сигурност сред най-забавните и позитивни техни текстове. Конакокошкрак си е култова, както и цялата първа част на книгата, която ми е любима. Нататък нещо ми зацикля, но въпреки това си е класика.

  • Cescuschrist
    2018-11-05 10:38

    Говорящие фамилии, тонкий стеб над гуманитариями, советскими писателями-фантастами, хороший юмор, обширная эрудиция от великих инквизиторов до демонов Максвелла. И ведь еще до всяких википедий и интернета!

  • Christina
    2018-11-05 08:56

    "Понедельник начинается в субботу" это уже моя третья повесть (или роман) Братьев Стругацких. Первое наше "знакомство" произошло совсем незапланированно: наскучавшись в общественном транспорте, я решила послушать что-то полезное и наткнулась в интернете на "За миллиард лет до конца света". Признаюсь, сначала было очень непривычно и нудно, несмотря на своеобразный юмор Стругацких, и спасибо нашим пробкам, что я осилила эту книгу. Уже с середины я прониклась симпатией к бедному астрофизику Малянову. Прошло месяца 3-4, и я отправилась в книжный за другими произведениями братьев. К сожалению, издания на прилавке были такие дешевые и неприятные, что я с радостью заказала в интернете "Пикник на обочине" и "Понедельник начинается в субботу" от издательства АСТ. "Пикник" я прощелкала как семечки, немного напомнило "Марсианские хроники" Брэдбери. А еще я просто влюбилась в Рэдрика! "Понедельник" пошел туже. В самом начале меня отпугнул навязчивый русский фольклор. Есть у меня какая-то странная антипатия к русским сказкам. Читала в основном в транспорте, что помогало мне не забросить книгу на совсем. Но как и с "миллиардами лет", эта книга завладела мной на середине. И за пару часов я её просто проглотила, забыв об остывающем кофе. Повесть состоит из трех историй по 5-6глав. Во всех историях главный герой - Привалов Александр Иванович, которого случайно занесло в Научно-Исследовательский институт чародейства и волшебства. Сразу оговорюсь, что тут не пахнет ни Гарри Поттером ни "Надвигается гроза"(Брэдбери). Все тут очень серьезно, и описываются очень серьезные люди, занимающиеся очень серьезными делами! Люди, которые настолько любят свою работу, что готовы сбежать из-за новогоднего стола на работу, и никакая нечисть их не остановит. Особо мне в сердце запали Роман Ойра-Ойра и Витька Корнеев. Очень уж они романтичные герои. Первый умный и ответственный парень при том молодой. Он то собственно и привел Привалова в институт. Корнеев -"бука". Но "бука" умный, трудолюбивый и настойчивый.Что меня больше всего поразило в этой повести, так это идея о трудолюбии, которая осталась где-то в далеком СССР и современному поколению вовсе неизвестна. Мы больше ничего не производим, не создаем и не решаем нерешимых задачек. Мы потребляем, мы - потребители! Та самая идеальная модель человека Выбегало. Но прав Ойра-Ойра, однажды мы лопнем."Трудовое законодательство нарушалось злостно и повсеместно, и я почувствовал, что у меня исчезло всякое желание бороться с этими нарушениями, потому что сюда в двенадцать часов новогодней ночи, прорвавшись через пургу, пришли люди, которым было интереснее доводить до конца или начинать сызнова какое-нибудь полезное дело, чем глушить себя водкою, бессмысленно дрыгать ногами, играть в фанты и заниматься флиртом разных степеней легкости. Сюда пришли люди, которым было приятнее быть друг с другом, чем порознь, которые терпеть не могли всякого рода воскресений, потому что в воскресенье им было скучно." В заключении хочу сказать, что ставлю этой повести твердую пятерочку. Если бы нашу молодежь растили на таких книгах, то мы бы были самой могущественной нацией.

  • Yaroslav Skorokhid
    2018-11-18 06:03

    ...потому что сюда в двенадцать часов новогодней ночи, прорвавшись через пургу, пришли люди, которым было интереснее доводить до конца или начинать сызнова какое-нибудь полезное дело, чем глушить себя водкой, бессмысленно дрыгать ногами, играть в фанты и заниматься флиртом разных степеней легкости.Сюда пришли люди, которым было приятнее быть друг с другом, чем порознь, которые терпеть не могли всякого рода воскресений, потому что в воскресенье им было скучно. Маги, Люди с большой буквы, и девизом их было -- "Понедельник начинается в субботу". Да, они знали кое-какие заклинания, умели превращать воду в вино, и каждый из них не затруднился бы накормить пятью хлебами тысячу человек. Но магами они были не поэтому. Это была шелуха, внешнее. Они были магами потому, что очень много знали, так много, что количество перешло у них наконец в качество, и они стали с миром в другие отношения, нежели обычные люди. Они работали в институте, который занимался прежде всего проблемами человеческого счастья и смысла человеческой жизни, но даже среди них никто точно не знал, что такое счастье и в чем именно смысл жизни. И они приняли рабочую гипотезу, что счастье в непрерывном познании неизвестного и смысл жизни в том же. Каждый человек -- маг в душе, но он становится магом только тогда, когда начинает меньше думать о себе и больше о других, когда работать ему становится интереснее, чем развлекаться в старинном смысле этого слова...