Read The Officers' Ward by Marc Dugain Howard Curtis Online

the-officers-ward

It is autumn 1914, the first days of the Great War. At a hospital on the outskirts of Paris in a room without mirrors, a young lieutenant lies scarred, his face forever disfigured by a German shell. But he is not alone. Between bouts of surgery, he discovers that hope, humanity and humor can endure even there in the officers' ward....

Title : The Officers' Ward
Author :
Rating :
ISBN : 9781569473078
Format Type : Paperback
Number of Pages : 136 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

The Officers' Ward Reviews

  • Ghazaleh
    2018-11-04 10:52

    چقدر دردناک! همین

  • Miss Ravi
    2018-10-14 14:20

    از نظر روانی می‌شه جنگ رو یه ضربه دونست و مجروح جنگی رو شخصی که دچار ضربه روانی شده. بنابراین تاثیر روانی جنگ درست مثل همین حفره‌ی تاریکیه که روی صورت راوی و افسران دیگه بر جای مونده.دو سوم میانی این کتاب فوق العاده بود. درست وقتی که فورنیه به هوش میاد و متوجه جراحات خودش می‌شه اما در انتهای کتاب مثل ابتدای اون روایت یه خط صافه که نمی‌دونی چرا با میانه‌اش جور درنمیاد. نویسنده در توصیف جنگ و عوارض اون خیلی موفق عمل می‌کنه. تصویرها فوق العاده زنده‌اند ولی این جریان مداوم نیست و قطع و وصل می‌شه.

  • Zeynab Babaxani
    2018-10-22 12:07

    داستان در مورد مرد فرانسوی بسیار جوانی هست که در جنگ جهانی اول آسیب جدی به صورتش وارد میشه و این مسئله باعث میشه به بیمارستانی بره و در اتاقی بستری بشه که بقیه ی مجروحان هم دقیقا از ناحیه ی صورت آسیب دیدنداستان در مورد روحیه، دغدغه و مسائل این افراد هست. و بعد از مرخص شدن زندگی اونها رو تا انتهای جنگ جهانی دوم به تصویر میکشهکتاب رو دوست داشتم. کتابهای مربوط به جنگهای جهانی رو دوست دارم. مخصوصا وقتی از هر دو طرف اطلاعاتی در مورد گذران روزهای سخت جنگ میگیرم بیشتر میفهمم که جنگ فقط برای ژنرالها و افسران اصلی جنگ هست. چیزی از جنس شطرنج. اما برای همه ی دیگران فقط رنج هست. فقط رنج

  • Mahdie Bjr
    2018-11-11 13:13

    كتاب جذابي بود. رماني رئاليستي اما نه سياه! در عين دردناك بودن خيلي خوش بينانه... داستان افسراني كه از ناحيه صورت آسيب ديدن و در يك اتاق بي آينه هركدام آينه اي براي همديگرن. توي اين كتاب شخصيت ها همه زخم هايي دارن زخم هايي كه باعث ميشه "يك زنِ چهره از دست داده در قاموس كسي نگنجد"چقد جنگ زشت و دردناكه...

  • Ahmad Davari
    2018-11-04 13:08

    همان چند صفحه اول دل تان را به هم می زند، ممکن است بالا بیاورید. ممکن است تا چند روز هر وقت به آینه نگاه می کنید چای چهره خودتان صورت درب و داغان یک مجروح جنگی با یک حفره ی بزرگ در آن به چشم تان بیاید. اگر دلش را ندارید که حقیقت جنگ را لخت و عور ببینید این کتاب را هرگز نخوانید.

  • Talie
    2018-11-01 16:16

    جنگ می‌کشد، معلول می‌کند، ویران می‌کند. با تمام این شرها شاید جنگ مانند ایستادن بر لبه‌ی پرتگاه باشد، یا میمیری و یا اگر از این تجربه زنده برگردی زندگی‌ای فراسوی روزمرگی خواهی داشت. " ولی به ویژه احساس آزادی مطلق داشتیم؛ این حس جز امتیازهای کسانی است که تصویر واقعی‌شان را از دست داده‌اند، از یک قدمی مرگ گذشته‌اند و با درد و مرگ همزیستی روزانه داشته‌اند و به خصوص با آن گونه زندگی که آدم‌ها را چنان حقیر و محدود می‌کند، فاصله داشته‌اند."

  • Ahmad Sharabiani
    2018-11-13 18:11

    ‭La chambre des officiers=The Officers' Ward, Marc Dugain عنوان: اتاق افسران؛ مارک دوگن؛ مترجم: پرویز شهدی؛ تهران، چشمه، 1389، در 142 ص، شابک: 9789643626402؛

  • Baqer
    2018-10-25 10:03

    داستان راجع به چند نظامی فرانسوی بود که در جنگ جهانی اول چهره هاشون رو از دست داده بودن و آثاری که این تغییر چهره بر زندگی بعد از مصدومیت اونها گذاشته بود. در حین خوندن کتاب عبارت «مصدومیت چهره با خمپاره» رو گوگل کردم و بیشتر نتایج مربوط به آقای رجب محمدزاده بود. بعد از دیدن اون تصاویر، تونستم با این موضوع و این کتاب ارتباط بیشتری برقرار کنم.در داستان، قسمتی که برام خیلی جالب بود اونجایی بود که قهرمان بعد از اینکه چهره اش رو از دست میده، توی بیمارستان هفت تیرش رو در میاره و زیر گوشش میذاره تا خودکشی کنه اما از شلیک کردن منصرف میشه، نه به خاطر خانواده اش، بلکه به این خاطر که نمی خواد کاری که آلمانی ها شروع کردند رو خودش به آخر برسونه.روایت خیلی جذاب بود طوری که کمتر پیش میاد کتابی رو به این سرعت بخونم

  • Anna J
    2018-11-07 10:07

    Lu il y a quelques années (j'avais alors 15 ans), cet ouvrage m'a beaucoup marquée. Recommandé par mon prof d'histoire de l'époque, je pourrais dire que ce livre a changé la vie?!? En tout cas, il a pu m'aider en tant qu'adolescente complexée : l'extérieur peut souffrir, être broyé et méconnaissable, l'intérieur ne cesse d'être tant que la vie demeure. Je n'ai jamais vénéré la vie, mais je dois dire que ce livre m'a donné plus de foi en l'être humain : s'il survit à ça (et, bien que cet ouvrage soit de la fiction, cela a bien dû exister), il ne doit pas être si mauvais. M'a permis de changer de perspective sur la/ma vie : la forme est rarement révélatrice du fond. Et rien ne sert de s'accrocher à une image, elle est si vite partie. Les histoires d'amour du roman m'on bouleversées, également. Et le personnage d'Adrien est très beau, dans tous les sens du terme, et malgré tout.

  • KamRun
    2018-10-29 13:59

    راوی داستان یک افسر ارتش است که در نخستین هفته اعزامش به جنگ،به شدت از ناحیه صورت آسیب می بیند.داستان، به جنگ جهانی اول می پردازد،اما نه از جبهه های نبرد،بلکه از نگاه بازماندگانش در بیمارستانی نظامی.بازماندگانی که به خاطر آسیب وارده از جنگ،با رویای آینده خداحافظی کرده و در لحظه زنده اند.اکثر داستان در اتاق افسران مجروح جنگی روایت می شود با این حال سیر داستان در عین سادگی دارای جذابیت فوق العاده ایست که خواننده را تا تمام شدن کتاب،سر جایش میخکوب می کند.

  • Erin
    2018-10-23 11:14

    I promise I will talk about the book, but I have an impulse to share this memory first.Every November, my school hosts our local Remberance Day ceremony and I often have veterans come in and talk to my high school students. Often we also do projects in relation to the time of year. Two years ago,my grade 9 -10 -11 English class presented their projects at a luncheon where many members of different branches present. One veteran, a Canadian peacekeeper who served as a military nurse thanked my students for showing the images of the wounded. Her comment was simply "We talk about the soldiers and we talk about the dead, but we often forget about the wounded." "The Officer's Ward " is not a very long book, but it certainly is an important one. It's not romantic or filled with sunshine, although there are moments of comedic lightness. It tells us to walk into that hospital ward and truly open our eyes to the men and women that faced a life with deep and horrifying facial injuries. An important work to pay attention to.

  • baQer (BFZ)
    2018-11-07 17:08

    ما آدم‌ها چه موقع می‌خواهیم از این جنایت وحشتناک دسته‌جمعی که هیچ حیوانی مرتکبش نمی‌شود, دست برداریم؟

  • Amir
    2018-10-25 10:08

    از آن کتاب‌هاست که حتمن خواندنش را پیشنهاد می‌کنم

  • Ahmad Kordi
    2018-10-20 14:51

    جنگ، درد و درد.....

  • Lynn
    2018-10-16 10:07

    I read this book several years ago as part of my foray into novels and history related to World War I. It was a work filled with both tragedy and hope, something not often found in literature of that era. The tragedy, yes, but not the hope. It often came back to me as I read "Toby's Room", as it related to the nascent attempts at facial reconstruction of those seriously injured on the battlefield.

  • Melina0o
    2018-11-03 16:01

    وقتى سرانجام نفسش بالا آمد و توانست حرف بزند گفت: آخر آخرين ها. اشاره طعنه آميزى به جنگ جهانى اول كه هنگام امضاى پيمان ورساى همه جا گفته مى شد آخرين جنگ دنيا خواهد بود.

  • Simon
    2018-10-21 15:58

    Two stars looks almost confrontational amid so many higher ratings but I'm just following the guidelines, i.e. two stars = "It's ok" which pretty much sums it up for me.There may be a very mild spoiler or two just below, but nothing that isn't revealed in the blurb or the first couple of chapters.This is the author's debut novel and the premise is good. It even manages an original slant on the 'bonding through suffering' theme. Four terribly disfigured people drawn together by physical and emotional pain forge a deep bond of friendship which armours them against the unconscious cruelty of society's revulsion. A simple but affecting idea that could have been the basis for a deeply moving novel of spiritual triumph over physical tragedy, but I feel the author never makes the most of the opportunity he created for himself. Everything is too superficial and feels rushed, especially towards the end. And early on, when the four friends are first thrown together, they go from being strangers to soulmates almost overnight. No doubt the bonding process would be greatly accelerated by their circumstances but it's just one aspect of this novel that fails to convince and I was left with the feeling that the author either couldn't be bothered or just wasn't up to the job.Again, very minor possible spoiler alert. Just a couple of examples of why I feel too much was neglected, purely to explain my lukewarm rating.One of the central characters is a woman, Marguerite, and there are several reasons why she is easily the most tragic of the four friends. Partly because of this she has the potential to be the most interesting of the main protagonists, yet she is almost completely sidelined and we finish the novel knowing almost nothing about her.And not much more about most of the others either. Dugain's heart seems to be in the right place but he gives the reader far too little on which to build our involvement with his characters. Hugely significant events (marriage, the sheltering of a fugitive family for two years..) are rushed through in less than half a page and, whilst breakneck pacing can sometimes be very effective, here it just diminishes the substance.

  • Alice
    2018-10-22 14:14

    Mlle Alice, pouvez-vous nous raconter votre rencontre avec La Chambre des Officiers? "Une fois de plus, voici l'un des livres remportés à l'occasion du concours des 50 ans de Pocket."Dites-nous en un peu plus sur son histoire... "Le jour de son départ pour la guerre, Adrien rencontre une belle femme. Un souvenir qui l'accompagnera longtemps, de ses quelques jours à la guerre à ses quelques années à l'hôpital."Mais que s'est-il exactement passé entre vous? "Ce n'est pas un livre que j'aurais choisi de moi-même, ni par son résumé, ni par sa couverture. J'appréhendais donc de retrouver une fois encore tout ce que je n'aime pas dans la littérature contemporaine mais cette histoire fut une belle surprise, charriant délicatesse et émotion tout à la fois pour parler des sujets les plus graves. C'est un petit conte sans prétention, sur les pensées, les espoirs et la vie d'hommes brisés, sur leur courage par-dessus tout. C'est très joli, et ça se lit en une heure ou deux tout au plus, ça ne vaut donc pas le coup de s'en passer."Et comment cela s'est-il fini? "J'ai déjà convaincue une amie de le lire et l'ai prêté avec plaisir. Une leçon de vie à faire circuler."http://booksaremywonderland.hautetfor...

  • Romain
    2018-11-13 10:10

    En 1914, Adrien Fournier, jeune ingénieur provincial installé depuis peu à Paris, est mobilisé et part à la guerre. Il en reviendra trop vite, atrocement mutilé, défiguré, sans même avoir combattu. Son quotidien sera désormais celui d’un homme brisé, cloîtré dans une chambre sans miroir réservée à ceux que l’on nomme « les gueules cassées ». Dans cette chambre des officiers, auprès de ses compagnons d’infortune, il lui faudra entamer un long chemin de croix vers la guérison fait de souffrances physiques et surtout morales. Le reflet de soi dans les yeux des autres peut être bien pire que celui renvoyé par un miroir.C’est un roman court où chaque mot, choisi avec soin, prend aux tripes. Les phrases sont comme des éclats d’obus, tranchantes et percutantes. Pour son premier roman, inspiré de son enfance, Marc Dugain touche au but. Il nous renvoie au travers de la souffrance de ces hommes toutes les horreurs de la guerre. http://www.aubonroman.com/2007/08/la-...

  • Biow Tout cho
    2018-10-24 15:59

    Sujet passionnant (surtout pour une orthophoniste) des traumatismes de la guerre, ébranlement des fonctions de la face, difficultés de communication du narrateur... Je trouve néammoins peu convaincante la description sentimentale et relationnelle - je ne me suis pas sentie spécialement secouée par les élans du coeur de Fournier... La fin arrive, se voulant philosophique et magistrale mais finalement assez plate et bonhomme.

  • Marie
    2018-11-10 12:51

    Un très court roman paru il y a plus de 15 ans, qui aborde le sujet des "gueules cassées". C'est bien écrit avec simplicité. Quelle horreur que la guerre. Tous ces ravages physiques ou psychologiques, ces relations brisées, et les grandes détresses. Ces sujets sont abordés tout comme les expérience de la médecine confrontée à des blessures jamais vues, et la place de ces vétérans dans l'après-guerre.

  • Phil-Odile Guégan
    2018-10-18 13:53

    Vraiment dur au début mais plein d’humanité ensuite. C’est court, aiguisé. Je recommande .

  • Kin
    2018-10-26 11:53

    Notevole.Scrivere con leggerezza di guerra, menomazioni, dolore e perdita d'immagine, è sorprendente. Non avere null'altro da perdere e niente di banale o futile da chiedere al futuro.

  • Robert
    2018-11-02 16:19

    I spent time in Belgium as a young man at the home of a family friend who mesmerized me with stories of his experiences in the Resistance during World War II. He told me about encounters with Nazis, coded messages, saving - and losing - friends, and a midnight escape across the Belgian countryside in a car driven without headlights. He told his stories from a distance, dispassionately, as if allowing emotion to enter into them would undo him, send him back too close to moments he still guarded himself against feeling: a good pal shot; capture; awaiting execution just when the war ended. La Chambre des officiers, a gem of a short read somewhere between a novel and a memoir, took me back to those stories. The first person narrator, a WWI vet who's had half his face blown off by a bomb blast, recounts his time in the hospital with the same lack of emotion that protected my friend from feeling his own fear and losses too deeply. Throughout the book, the narrator, Adrien, lets us know the power of his emotions by what he doesn't say about them. Still, despite a deformity that makes people turn away, he comes to accept his lot and then build a life with friends, fun times, and the sheer pleasure of living simply that made me once again remember it's not what you are or what you're given in life, it's what you do with it. I read the book in its original French. The style is fluid, elegant, simple, beautiful. The vocabulary, often specific to medical, military, even equestrian terms was daunting. As a FSL reader I read with a dictionary along side. Still the restraint and objectivity used to convey the horrors of war and the hero's resolve made this one of the best books I've read.

  • Trish
    2018-10-13 14:54

    Brilliant. Concise, well written, evocative. Unsentimental, never overwritten (cf "Voyage au Bout de la Nuit" by Céline - the fascist, not the singer). These officers are not heroes because they killed loads of folk, but because they perdured. Desperate injuries, isolation, multiple innovative surgical procedures. Like McIndoe's Guinea Pig Club at East Grinstead a war later, there is a strong bond between surgeon and patients, and fellowship with other s similarly injured. There is such humanity, and humour, and hope. I'd never ever thought my paternal grandfather "lucky" to have returned from the trenches with a mid-thigh amputation - not a good career move for a farm worker ! - but I think the central characters of this book who so envied people like him would have recognised how difficult it was for him, living in a second floor tenement flat, with an outside toilet, no lift, slippery stairs, with the crude prosthesis of those days, having to crawl across the cobbled street on frosty days to catch the bus to work.HE never lost his courage, either, nor moaned about his fate.

  • Sonja
    2018-10-31 12:13

    I acquired this book in a job lot given to me to sell at a car boot. I am glad I put it to one side to read before passing it on.I recently found out that my Great Grandfather died as a result of injuries sustained in the early days of the Battle of the Somme, I have read his service records and it tells of the catastrophic facial burns amongst other injuries. So I thought by reading this book it may give an insight into how it 'might' have been.This story is based on the real story of one soldier's war.I found it very moving, I could feel his pain, his emotional torment and was right behind him when he made the decision to go out in public for the first time. The narrative telling of his major facial reconstruction was very moving and quite graphic, but made for a better understanding of his healing process.I could not put this book down and read it well into the small hours of the night and grabbed it again as soon as possible the next day. Highly recommended it.

  • A m i r
    2018-11-04 16:07

    راوی، سربازیه که همون روزهای اول جنگ جهانی زخمی می‌شه، یه خمپاره جولوش می‌ترکه و صورتشو از دست می‌ده. منتقل می‌شه به یه بیمارستان، اون اولین زخمیِ بخش اونه، و بعد زخمی‌های دیگه می‌ان و دوستی‌هایی شکل می‌گیره و داستان پیش می‌رهاین زاویه از جنگ، که فقط داری توی بیمارستان آسیب‌هاشو می‌بینی یه جور وحشتناکی تکون‌دهنده‌س. از دست دادن چهره، همون‌طور که روی جلد کتاب صورت‌ها ضربدر خورده، یه جور از دست دادن هویته، هویت اجتماعی، از دست دادن چیزیه که آدم‌ها تو رو با اون می‌شناختن و حالا که اونو نداری کنار گذاشته می‌شی.از این کتاب خیلی دلم می‌خواد بیش‌تر بنویسم، سر فرصت می‌گم حتمن.برچسب: پارچین

  • ZaRi
    2018-10-29 13:11

    چند ساعت بعد، بر اثر درد شدیدی به هوش می‌آیم. درد چنان شدید و همه‌جاگیر است که نمی‌توانم تشخیص دهم منبع اصلی‌اش کجاست. پاهایم را می‌توانم حرکت دهم، هر دو را، دست‌ها را هم همین‌طور. هر یک از چشم‌هایم اشیا را به طور نیمه‌تاریک می‌بینند. عضوی از بدنم کم نشده. با زبانم گوشه‌وکنار دهانم را بررسی می‌کنم. زبانم می‌خورد به لثه‌ی پایینی‌ام: دندان‌ها خردوخاکشیر شده‌اند. در فک بالا، انگار دالانی بی‌انتها بازشده؛ زبانم با مانعی برخورد نمی‌کند، وقتی می‌رسد به حفره‌های سینوسی، تصمیم می‌گیرم از این بررسی اولیه دست بردارم. این فضاهای خالی بدجور آزارم می‌دهند ...

  • Catherine
    2018-10-22 17:16

    I loved the simple language used to tell this story. There was no room for superfluous words in this tale, the events and the players are profound enough. The narrator’s experience recovering from wounds in Paris during WWI is filled with pain, hope, humor, loss, love, and friendship. The narrator carefully takes us through the simple, sparse moments of convalescence in the “Officer’s ward” and fills them with meaning that comes from a deep gratitude for life, and from the bravery to see through the worst moments without getting lost.

  • Jill
    2018-10-13 16:05

    This is so poignant it drew tears from time to time. A fascinating if at times horrifying insight into the minds of three men, facially disfigured in WWI, who become close friends during their time spent in the officers' ward of a Paris hospital, and then the reaction of the public, old friends and family to their disfigured appearance when they finally join the real world. Heart-breaking at times but ultimately uplifting. I read this in the original French so can't speak for the translation.